Με τον Καθ Γιωργο Πασχαλιδη

Με τον Καθ Γιωργο Πασχαλιδη
Τρεις Ανθρώπινοι Τύποι

Τετάρτη, 18 Απριλίου 2012

NYT: Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ -Europe’s Economic Suicide



http://www.fimotro.blogspot.com/2012/04/nyt.htmlΤην άποψη ότι οι πολιτικές σκληρής λιτότητας που επιβάλλονται από τη Γερμανία στις υπερχρεωμένες χώρες της περιφέρειας θα έχουν καταστροφικές συνέπειες για την ευρωζώνη και τον κόσμο ευρύτερα, εκφράζει σε άρθρο του...
 στους New York Times ο νομπελίστας οικονομολόγος Πολ Κρούγκμαν. Κλασσικό θύμα αυτών των λανθασμένων πολιτικών, σύμφωνα με τον έγκριτο οικονομολόγο, είναι η Ισπανία, «επίκεντρο πλέον της κρίσης». «Η ιστορία της Ισπανίας δεν έχει καμία ομοιότητα με τα παραμύθια ηθικής που είναι τόσο δημοφιλή ανάμεσα στους ευρωπαίους αξιωματούχους, ειδικά στη Γερμανία», σχολιάζει ο κ. Κρούγκμαν. Αντίθετα, «Η Ισπανία δεν ήταν δημοσιονομικά ακόλαστη και πριν την κρίση είχε χαμηλό χρέος και πλεόνασμα στον προϋπολογισμό της». Το πρόβλημα της ιβηρικής χώρας ήταν η «φούσκα» των ακινήτων, ενώ τα τωρινά δημοσιονομικά προβλήματά της είναι οι συνέπειες κι όχι τα αιτία της κρίσης που βιώνει. «Παρά ταύτα, η συνταγή που έρχεται από το Βερολίνο και την Φρανκφούρτη είναι περισσότερη λιτότητα. [...] Χωρίς να μασάμε λόγια αυτό είναι απλούστατα τρελό». Σύμφωνα με τον κ. Κρούγκμαν, απόφαση-κλειδί για την επιδείνωση της ευρωπαϊκής κρίσης χρέους αποτελεί η μη λήψη μίας νομισματικής πολιτικής, που θα συνιστούσε συνέχεια της «γενναίας και αποτελεσματικής» απόφασης της ΕΚΤ να διαθέσει ένα δισεκατομμύριο ευρώ σε χαμηλότοκα δάνεια προς τις ευρωπαϊκές ιδιωτικές τράπεζες. Η «ανάσα» ρευστότητας που προσέφερε η ΕΚΤ θα μπορούσε να οδηγήσει σε μία συνολική αναθεώρηση της ευρωπαϊκής προσέγγισης, «Αντ’ αυτού, [οι ευρωπαίοι] επένδυσαν εκ νέου στις αποτυχημένες πολιτικές και ιδέες [λιτότητας]», σχολιάζει χαρακτηριστικά ο κ. Κρούγκμαν. Το κακό είναι ότι οι επίμαχες πολιτικές θέτουν σε κίνδυνο τη δυνατότητα των υπερχρεωμένων χωρών να παραμείνουν στο ευρώ, δεδομένου ότι ασκούν μικρό έλεγχο στη νομισματική πολική που ακολουθείται από την ΕΚΤ. «Εάν οι ευρωπαίοι ηγέτες ήθελαν πραγματικά να σώσουν το ευρώ, θα αναζητούσαν μία εναλλακτική πορεία», γνωμοδοτεί ο Κρούγκμαν. «Χρειάζεται μία επεκτατική νομισματική πολιτική με τη μορφή της προθυμίας της ΕΚΤ να αποδεχτεί έναν υψηλότερο πληθωρισμό˙ χρειάζεται μία πιο επεκτατική δημοσιονομική πολιτική με τη μορφή προϋπολογισμών στη Γερμανία που θα αντισταθμίζουν την λιτότητα στην Ισπανία και τις άλλες δοκιμαζόμενες χώρες». Έστω κι έτσι, οι δυσκολίες θα συνεχίζονταν, αλλά «τουλάχιστον θα υπήρχε η ελπίδα της ανάκαμψης». Η Ευρώπη όμως επιμένει στις πρακτικές λιτότητας, οι οποίες μάλιστα αποκρυσταλλώθηκαν επισήμως στο νέο δημοσιονομικό σύμφωνο που γεννήθηκε κατά τη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ στις αρχές Μαρτίου. Συνάμα, αξιωματούχοι της ΕΚΤ εξακολουθούν να «τονίζουν την προθυμία της Τράπεζας να αυξήσει τα επιτόκια με την ελάχιστη ένδειξη αύξησης του πληθωρισμού». Υπό το πρίσμα της επιμονής στη λιτότητα, είναι δύσκολο να «αποφευχθεί μία αίσθηση απελπισίας», παραδέχεται ο κ. Κρούγκμαν, προειδοποιώντας πως η Ευρώπη κινδυνεύει να οδηγηθεί στο γκρεμό, και ο υπόλοιπος κόσμος «να πληρώσει το τίμημα».




http://www.nytimes.com/2012/04/16/opinion/krugman-europes-economic-suicide.html?_r=1

  On Saturday The Times reported on an apparently growing phenomenon in Europe: “suicide by economic crisis,” people taking their own lives in despair over unemployment and business failure. It was a heartbreaking story. But I’m sure I wasn’t the only reader, especially among economists, wondering if the larger story isn’t so much about individuals as about the apparent determination of European leaders to commit economic suicide for the Continent as a whole.
rticle.
Just a few months ago I was feeling some hope about Europe. You may recall that late last fall Europe appeared to be on the verge of financial meltdown; but the European Central Bank, Europe’s counterpart to the Fed, came to the Continent’s rescue. It offered Europe’s banks open-ended credit lines as long as they put up the bonds of European governments as collateral; this directly supported the banks and indirectly supported the governments, and put an end to the panic.
The question then was whether this brave and effective action would be the start of a broader rethink, whether European leaders would use the breathing space the bank had created to reconsider the policies that brought matters to a head in the first place.
But they didn’t. Instead, they doubled down on their failed policies and ideas. And it’s getting harder and harder to believe that anything will get them to change course.
Consider the state of affairs in Spain, which is now the epicenter of the crisis. Never mind talk of recession; Spain is in full-on depression, with the overall unemployment rate at 23.6 percent, comparable to America at the depths of the Great Depression, and the youth unemployment rate over 50 percent. This can’t go on — and the realization that it can’t go on is what is sending Spanish borrowing costs ever higher.
In a way, it doesn’t really matter how Spain got to this point — but for what it’s worth, the Spanish story bears no resemblance to the morality tales so popular among European officials, especially in Germany. Spain wasn’t fiscally profligate — on the eve of the crisis it had low debt and a budget surplus. Unfortunately, it also had an enormous housing bubble, a bubble made possible in large part by huge loans from German banks to their Spanish counterparts. When the bubble burst, the Spanish economy was left high and dry; Spain’s fiscal problems are a consequence of its depression, not its cause.
Nonetheless, the prescription coming from Berlin and Frankfurt is, you guessed it, even more fiscal austerity.
This is, not to mince words, just insane. Europe has had several years of experience with harsh austerity programs, and the results are exactly what students of history told you would happen: such programs push depressed economies even deeper into depression. And because investors look at the state of a nation’s economy when assessing its ability to repay debt, austerity programs haven’t even worked as a way to reduce borrowing costs.
What is the alternative? Well, in the 1930s — an era that modern Europe is starting to replicate in ever more faithful detail — the essential condition for recovery was exit from the gold standard. The equivalent move now would be exit from the euro, and restoration of national currencies. You may say that this is inconceivable, and it would indeed be a hugely disruptive event both economically and politically. But continuing on the present course, imposing ever-harsher austerity on countries that are already suffering Depression-era unemployment, is what’s truly inconceivable.
So if European leaders really wanted to save the euro they would be looking for an alternative course. And the shape of such an alternative is actually fairly clear. The Continent needs more expansionary monetary policies, in the form of a willingness — an announced willingness — on the part of the European Central Bank to accept somewhat higher inflation; it needs more expansionary fiscal policies, in the form of budgets in Germany that offset austerity in Spain and other troubled nations around the Continent’s periphery, rather than reinforcing it. Even with such policies, the peripheral nations would face years of hard times. But at least there would be some hope of recovery.
What we’re actually seeing, however, is complete inflexibility. In March, European leaders signed a fiscal pact that in effect locks in fiscal austerity as the response to any and all problems. Meanwhile, key officials at the central bank are making a point of emphasizing the bank’s willingness to raise rates at the slightest hint of higher inflation.
So it’s hard to avoid a sense of despair. Rather than admit that they’ve been wrong, European leaders seem determined to drive their economy — and their society — off a cliff. And the whole world will pay the price.

Τετάρτη, 11 Απριλίου 2012

Όταν οι «βρωμοέλληνες» έψαχναν τη Γη της Επαγγελίας

Ακούς τους μεν να λένε «πώς γίνεται να νοιώθεις ρατσιστής όταν και οι Έλληνες πήγαν στο εξωτερικό και έγιναν μετανάστες». Από την άλλη ακούς τους δε(ν) να λένε «ναι, αλλά οι Έλληνες πήγαν έξω και έκαναν προκοπή δεν έκλεβαν, ούτε έσφαζαν». Ένα είναι σίγουρο. Οι Έλληνες δεν παραδειγματιζόμαστε από το παρελθόν μας.

Ανέκαθεν η Ελλάδα (με την ευρύτερη έννοια του όρου, και όχι με την σύγχρονη κρατική ταύτιση), ήταν τόπος που «γεννούσε» μετανάστες. Σε όποιο σημείο της Ιστορίας και αν κοιτάξεις θα δεις τον δοκιμασμένο αυτόν λαό, να φορτώνεται με ένα σάκο στην πλάτη με μερικά υπάρχοντα και να σκορπίζεται σε όλες τις «γωνιές» του πλανήτη αναζητώντας μία καλύτερη ζωή. Από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, οι Έλληνες πάτησαν το πόδι τους σε κάθε σημείο του πλανήτη, είτε δημιουργώντας αποικίες, είτε παροικίες, είτε αφήνοντας το στίγμα τους προτού αφομοιωθούν στις νέες κοινωνίες που επέλεγαν να ζήσουν.
Πλέον τα πράγματα δεν είναι έτσι. Η Ελλάδα βιώνει κύματα -αλλεπάλληλα η αλήθεια είναι- μετανάστευσης, «αθλίων» της Ασίας που ψάχνουν την Γη της Επαγγελίας. Η Γη της Επαγγελίας όμως δεν είναι η Ελλάδα για αυτούς, αλλά οι χώρες της δυτικής Ευρώπης. Δυστυχώς για όλους όμως, το «Δουβλίνο 2» τους εγκλωβίζει εδώ.
Σκοπός δεν είναι να κατηγορήσεις ούτε τους γηγενείς ως ρατιστές ούτε τους μετανάστες ως τις πηγές όλων των κακών. Σκοπός είναι -για ένα σοβαρό κράτος- να ελέγχει τα σύνορά του. Η Ελλάδα το κάνει αυτό;Ομολογουμένως όχι! Επειδή όμως και οι Έλληνες έχουν πάει μετανάστες σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης, καλό θα ήταν να παίρναμε μερικά παραδείγματα οργάνωσης αλλά και ανθρωπιάς από τις χώρες που υποδέχθηκαν τους συμπατριώτες μας....

Όλοι οι μετανάστες μαζί με τους Έλληνες, πηγαίνοντας στην Αμερική κρατούνταν για ημέρες στο πασίγνωστο Έλις Άιλαντ, το οποίο για πρώτη φορά τον 1890 λειτούργησε. Ήταν κάτι σαν τα αναμενόμενα «κέντρα υποδοχής παράνομων μεταναστών». Εκεί όλοι περνούσαν από ιατρικές εξετάσεις, και εάν πληρούσαν συγκεκριμένες προδιαγραφές πολιτογραφούνταν, ενώ εάν όχι, τότε αναγκαστικά στέλνονταν πίσω στην πατρίδα τους.
Την εποχή εκείνη, των πρώτων μεταναστευτικών ρευμάτων προς τις ΗΠΑ,από το 1890 έως το 1920 περίπου, η κοινή γνώμη κατηγορούσε τους αλλοδαπούς για όλα τα δεινά. Η δημόσια υγεία, όσο και η εγκληματικότητα ήταν στο στόχαστρο. Αφίσες σε όλη την επικράτεια κυκλοφορούσαν που έλεγαν «O! Close the gates!», ενώ η Ένωση Περιορισμού Μεταναστών ήθελε να σταματήσουν να έρχονται μετανάστες. Όλοι οι ξένοι ήταν κακοί; Φυσικά όχι, στόχος του τότε ρατσισμού ήταν οι άνθρωποι κυρίως από τον ευρωπαϊκό νότο, την ανατολική Ευρώπη, αλλά και οι Καθολικοί. Οι Αμερικανοί είχαν τα δικά τους πρότυπα έθνους, στα οποία ο Έλληνας δεν μπορούσε να προσαρμοστεί.

Μπορεί η πλειοψηφία των Ελλήνων να εργάστηκε σκληρά στην Αμερική, με τους άνδρες κυριολεκτικά να υπέφεραν στα ορυχεία και στις κατασκευές σιδηροδρόμων, όμως ανήκαν στις ομάδες που θεωρούνταν ύποπτες για την δημόσια τάξη. Έλληνες, Ιταλοί, Ισπανοί έμπαιναν πολύ εύκολα στο στόχαστρο.
Όπως περιγράφει ο Νταν Γεωργακάς, ομογενής καθηγητής Ιστορίας, οσο περίεργο και εάν ακούγεται, οι Έλληνες έγιναν μέχρι και στόχος της ρατσιστικής οργάνωσης Κου-Κλουξ-Κλαν, η οποία έκανε επιθέσεις κυρίως σε μαύρους. «Η Κ.Κ.Κ. έκανε επιθέσεις ειδικά στους Έλληνες. Για κάποιο λόγο οι Έλληνες εκνεύριζαν την οργάνωση. Στην Φλόριδα μάλιστα είχαν σημειωθεί και μάχες με πυροβολισμούς αλλά και μαχαιριές». Αυτός άλλωστε ήταν την εποχή εκείνη ο λόγος για την ίδρυση της ελληνικής οργάνωσης στις ΗΠΑ, ΑΧΕΠΑ, που ήθελε να οργανώσει τους Έλληνες, οι οποίοι εκείνη την περίοδο είχαν την ίδια αντιμετώπιση με τους μαύρους.

Στο σημείο αυτό αξίζει αν σημειωθεί πως όλοι οι νόμοι που περιόριζαν τους μαύρους εφαρμόζονταν ξεχωριστά και στους Έλληνες, εν αντιθέσει με όλες τις άλλες εθνοτικές ομάδες λευκών. Ο Νταν Γεωργακάς περιγράφει πως σε όσα μέρη δεν επιτρεπόταν να μπει μαύρος, δεν έμπαινε και ο Έλληνας, ενώ σχολιάζει και το εξώφυλλο μίας εφημερίδας που έγραψε κάποια στιγμή πως «Λευκή γυναίκα εθεάθη με Έλληνα»...
Με τους Αμερικανούς να βγάζουν υποτιμητικά παρατσούκλια σε όλες τις εθνοτικές ομάδες, δεν μπορούσαν να αφήσουν εκτός και τους Έλληνες. Τους ονόμαζαν «Dirty Greeks», δηλαδή «βρωμοέλληνες». Ο λόγος απλός. Την περίοδο εκείνη όλοι οι Έλληνες μετανάστες που έφταναν στην Αμερική είχαν σκοπό να βγάλουν μερικά χρήματα και να επιστρέψουν στην πατρίδα τους. Έτσι αυτοί που επέλεγαν τον δρόμο της ξενιτιάς ήταν οι άνδρες που θα δούλευαν σε χειρονακτικές εργασίες. Υπολογίζεται πως μεταξύ 1918 και 1922, το 90% των ομογενών στις ΗΠΑ, ήταν άνδρες. Όλοι αυτοί ζούσαν σε μικρές συνοικίες, και σύχναζαν σε καφενεία, μία κλασσική ελληνική συνήθεια την οποία η Αμερικανοί δεν μπορούσαν να κατανοήσουν.
Έτσι πέραν του ότι τους θεωρούσαν βρωμερούς, τους έβγαζαν εκτός και από τις εθνοτικές ομάδες των λευκών, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να γραφτούν σε συνδικάτα Ευρωπαίων, αλλά να δημιουργούν μόνοι τους αντι-συνδικάτα με Τούρκους και Αλβανούς... Ενώ μετά από ένα σημείο λόγω του ότι δεν έβρισκαν δουλειά αναγκάζονταν να στρέφονται προς την εγκληματικότητα.

Κάποια στιγμή και ενώ η Ελλάδα στην Μικρά Ασία γιγαντώνεται, το 1921 στις ΗΠΑ ο ελληνισμός θεωρείται κάτι το βρωμερό. Κάτω από την πίεση της κοινής γνώμης οι Αμερικανοί ψηφίζουν έναν νόμο σύμφωνα με τον οποίο περιρίζονται να μεναταστευτικά ρεύματα από την νότια Ευρώπη, ενώ θα επιτρέπεται πλέον μόνο σε 100 Έλληνες τον χρόνο να μπαίνουν στην Αμερική.
Αυτό οδήγησε δεκάδες ανθρώπους να πηδούν στην θάλασσα μερικά χιλιόμετρα προτού τα πλοία προσαράξουν στο νησί Έλις προκειμένου να αποφύγουν τους ελέγχους και την αναγκαστική απέλαση. Τι έκαναν; Κολυμπούσαν μέχρι την στεριά και ύστερα περιφέρονταν ως... λαθρομετανάστες. Τι ειρωνεία, εάν σκεφτείς όλους όσους μιλούν για την λαθρομετανάστευση, και με στόμφο υποστηρίζουν πως οι Έλληνες που έφυγαν στο εξωτερικό πήγαν πάντα νόμιμα. Η αλήθεια ωστόσο είναι πως στην πλειοψηφία τους, και ειδικότερα οι Έλληνες μετανάστες της δεκαετίας του '50 και ύστερα ήταν απολύτως νόμιμοι, όμως η περίοδος που εξετάζεται εδώ είναι αυτή των αρχών του 20ου αιώνα.

Ρίχνοντας μία ματιά στο πώς αντιμετωπιστήκαμε εμείς στην ξενιτιά, και σε τι συνθήκες έζησαν ορισμένοι στο Έλις Άιλαντ, το νησί των δακρύων, θα μας βοηθούσε κατά πολύ στο να κάνουμε και μία δεύτερη σκέψη πριν βρίσουμε, κατηγορήσουμε, προπηλάκίσουμε, ή λοιδορήσουμε έναν μετανάστη, ο οποίος σε τελική ανάλυση δεν θέλει να βρίσκεται στην Ελλάδα...
Για την Ιστορία πάντως το Έλις Άιλαντ δεν έχει πλέον πάνω του ανθρώπους εξαθλιωμένους, αλλά από την δεκαετία του 1930 χρησιμοποιήθηκε ως κέντρο στο οποίο μάζευαν τους κρατουμένους. Την δεκαετία του 1980 το μετέτρεψαν στο μουσείο μετανάστευσης της χώρας και σε μία μεγαλειώδη τελετή η κυβέρνηση των ΗΠΑ ζήτησε συγγνώμη προς όλους όσους κακομεταχειρίστηκαν στο νησί των δακρύων.

Παρασκευή, 6 Απριλίου 2012

QUIZ Κουίζ: Ποιά είναι η χώρα;

1. Δεν υπήρχαν λογαριασμοί ηλεκτρικού ρεύματος. Ο ηλεκτρισμός ήταν δωρεάν για όλους τους πολίτες της. 

 2. Δεν υπήρχαν τόκοι στα δάνεια. Οι τράπεζες της ήταν κρατικές και τα δάνεια δίνονταν, σύμφωνα με το νόμο, σε όλους τους πολίτες της με μηδενικό (0%) επιτόκιο. 

 3. Η κατοικία θεωρείτο ένα ανθρώπινο δικαίωμα στη χώρα. 

 4. Όλα τα νεόνυμφα ζευγάρια λάμβαναν 60.000 δηνάρια (περίπου 50.000 δολάρια ΗΠΑ) από τη κυβέρνηση για να αγοράσουν το πρώτο τους διαμέρισμα και για να βοηθηθούν στο ξεκίνημα της οικογένειας τους. 

 5. Η παιδεία και οι ιατρική περίθαλψη ήταν δωρεάν. Πριν την άνοδο του ηγέτη τους στην εξουσία, μόνον το 25% των κατοίκων ήξεραν ανάγνωση και γραφή. Σήμερα το ποσοστό αυτό είναι 83%. 

 6. Όσοι αποφάσιζαν να ακολουθήσουν το επάγγελμα του αγρότη, λάμβαναν δωρεάν αγροτική γη, δωρεάν αγροτική κατοικία και δωρεάν εξοπλισμό για να ξεκινήσουν τις φάρμες τους. 

 7. Όσοι δεν μπορούσαν να βρουν την εκπαίδευση ή την ιατρική περίθαλψη που χρειάζονταν στη χώρα, λάμβαναν χρηματοδότηση από τη κυβέρνηση για να πάνε στο εξωτερικό (συν 2.300 δολάρια/μήνα για έξοδα διαμονής και μετακινήσεων). 

 8. Η κυβέρνηση της χώρας επιδοτούσε το 50% του κόστους αγοράς ιδιωτικής χρήσης οχημάτων. 

 9. Η τιμή της βενζίνης ήταν 0,14 δολάρια/λίτρο. 

 10. Η χώρα δεν έχει εξωτερικό χρέος και τα συναλλαγματικά της αποθέματα φτάνουν τα 150 δισ. δολάρια (σήμερα, τα κεφάλαια αυτά έχουν "παγώσει" παγκοσμίως). 

 11. Αν κάποιος κάτοικος δεν μπορούσε να βρει εργασία μετά την αποφοίτηση του, το κράτος του κατέβαλε το μέσο μισθό του επαγγέλματος που θα λάμβανε αν ήταν εργαζόμενος, μέχρι ότου έβρισκε εργασία. 

 12. Ένα μέρος των πωλήσεων πετρελαίου της χώρας, πιστωνόταν απευθείας στους τραπεζικούς λογαριασμούς όλων των πολιτών. 

 13. Κάθε μητέρα που γεννούσε ένα παιδί λάμβανε 10.000 δολάρια ΗΠΑ. 

 14. Σαράντα καρβέλια ψωμί κόστιζαν 0,15 δολάρια. 

 15. Το 25% των κατοίκων έχουν πανεπιστημιακό πτυχίο. 

 16. Ο δολοφονημένος πια ηγέτης της είχε ξεκινήσει το μεγαλύτερο αρδευτικό έργο του κόσμου, γνωστό ως Great Man-Made River, ώστε να υπάρχει πρόσβαση σε νερό σε ολόκληρη την ερημώδη χώρα.
 ..............................................................................................................................................................

Την βρηκατε;! Οχι δεν είναι καμμιά από τις "πολιτισμένες" και βιομηχανικές χώρες του Δυτικού ημισφαιρίου. 
Μιλαμε για την Λιβύη του "κακού" Καντάφι, ναι σωστά διαβάσατε και γι' αυτο στη Λιβύη βομβαρδίζουν οι: Total, ENI, BP, Repsol, Exxon Mobil, Chevron, Occidental Petroleum, Hess και Conoco Phillips. Καλως ορίσατε στον φαρισαικό-δολοφονικο κόσμο της πλουτοκρατίας,