Με τον Καθ Γιωργο Πασχαλιδη

Με τον Καθ Γιωργο Πασχαλιδη
Τρεις Ανθρώπινοι Τύποι

Πέμπτη, 23 Ιουνίου 2011

ΘΕΜΑΤΟΦΥΛΑΚΕΣ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ



Το Μεσοπρόθεσμο να μην αποτελέσει ένα μηχανισμό μέσω του οποίου εμείς οι απλοί πολίτες θα στηρίξουμε ΞΑΝΑ την διάσωση της χώρας μας αλλά και την κερδοσκοπία των αιώνια ολίγων -ΝΟΝΩΝ- που στην χώρα μας παραδοσιακά και διαχρονικά συνεργάζονται με το εκάστοτε πολιτικό σύστημα και προστατεύονται από την Διοικητική μηχανή .  Οι διαφωνίες όπως εκφράζονται ,με την φωνή των αγανακτισμένων πολιτών να έχουν  στόχευση τέτοια ώστε τα μέτρα που θα παρθούν αλλά και όπως θα εφαρμοστούν να εγγυώνται ότι θα εξασφαλίσουν την δίκαιη κατανομή των βαρών . Οι σημερινοί αγανακτισμένοι πολίτες να αποτελέσουμε τους θεματοφύλακες ενός συστήματος που θα προτείνει και θα εφαρμόσει δίκαια μέτρα αλλά συγχρόνως θα τιμωρεί και θα αποβάλλει  τους κερδοσκόπους .Έτσι θα αποκτήσει νόημα η αγανάκτηση μας και δεν θα  γίνει μόνο  βαλβίδα  εκτόνωσης της οργής μας δεν θα αποτελέσει δε  προϊόν εκμετάλλευσης του πολιτικού συστήματος.

Δευτέρα, 20 Ιουνίου 2011

Το δάγκωμα της μαϊμούς και το φάντασμα του Δηλιγιάννη

Σχοινοβατούμε πάνω από μια διπλή άβυσσο, άβυσσο εκτός Ελλάδας, άβυσσο εντός, κι αρκεί μια λάθος κίνηση, μια ζαλάδα, ένα ατύχημα, ακόμα κι ένα μικρό αποσταθεροποιητικό πολιτικό και πιστωτικό συμβάν, έστω και από παρεξήγηση, για να επέλθει η ελεύθερη πτώση μας. Το δίχτυ ασφαλείας που μας βάζει η ευρωζώνη είναι πολύ σημαντικό αλλά δεν μας καλύπτει στο 100%.
  • Ο Ουϊνστον Τσώρτσιλ συνήθιζε να λέει ότι ένα εντελώς τυχαίο γεγονός, το δάγκωμα μιας μαϊμούς, σκότωσε ένα εκατομμύριο και αφάνισε τον ελληνισμό του Πόντου και της Μικράς Ασίας. Πράγματι ο θάνατος από δάγκωμα μαϊμούς του βασιλιά Αλεξάνδρου, ο οποίος τα 'χε βρει με τον Βενιζέλο, αναζωπύρωσε τον Εθνικό Διχασμό σχετικά με την παλινόρθωση του πατέρα του, Κωνσταντίνου, οδήγησε στη συντριβή του μεγάλου ηγέτη στις κάλπες και στις Πλατείες, στην εγκατάλειψή μας από τις δυνάμεις της Ανταντ και φθάσαμε τελικά στη Μικρασιατική Καταστροφή. Της κατάρρευσης του πολεμικού μετώπου προηγήθηκε η εσωτερική κατάρρευση, πολιτική και οικονομική. Ο Γούναρης εκλιπαρούσε επί πέντε μήνες στο εξωτερικό ένα δάνειο αλλά γύρισε με άδεια χέρια. Επήλθε η οικονομική χρεωκοπία. Ο "αναγκαστικός εσωτερικός δανεισμός" κόβοντας τη δραχμή στη μέση δε μας έσωσε. "Τη μαϊμού την έβαλε ο σατανάς ο Βενιζέλος. Αυτός τη μπόλιασε με λύσσα" ήταν τα πρωτοσέλιδα του αντιπολιτευόμενου τύπου. Διάβασε Αντώνη Σαμαρά τα απομνημονεύματα της Πηνελόπης Δέλτα.

  • Τριάντα χρόνια πριν τη Μικρασιατική Καταστροφή ο Τρικούπης, ο νεωτερικός ηγέτης των έργων, απέτυχε να πάρει το δάνειο και την 1η Σεπτεμβρίου του 1883 ξεστόμισε το ιστορικό "Δυστυχώς κύριοι επτωχεύσαμεν". Απέτυχε από την υπονόμευση της τότε αντιπολίτευσης του αξεπέραστου δημοκόπου όλων των εποχών, του Δηλιγιάννη, ο οποίος έσπρωξε στην πτώχευση την Ελλάδα για να συντρίψει το μισητό αντίπαλο. Απέτυχε γιατί καθυστέρησε επί ένα 48ωρο εσκεμμένα ο Βασιλιάς να υπογράψει τη σχετική δανειακή σύμβαση ώστε να προλάβει να πουλήσει ακριβά τα δικά του ομόλογα στο City. Η γαλλική Temps έκπληκτη από την αυτοκαταστροφική μανία των Ελλήνων έγραψε "Η διαγωγή ορισμένων πολιτικών και οικονομικών κύκλων στην Ελλάδα θυμίζει εκείνη τη μερίδα των Αθηναίων που έκαναν σήματα στους Πέρσες από την κορυφή του Υμηττού για να αποβιβαστούν στο πιο κατάλληλο σημείο". Για να καταστρέψουν τον Τρικούπη κατέστρεψαν το έθνος! 'Εκτοτε το φάντασμα του Δηληγιάννη με πολλές μεταμφιέσεις στοιχειώνει αυτό εδώ το κτίριο της Βουλής των Ελλήνων και είναι καιρός να το ξορκίσουμε όλοι μαζί να μην ξαναεμφανιστεί ποτέ.

  • Το 1932 ο Ελευθέριος Βενιζέλος απέτυχε να συνάψει δάνειο και κήρυξε χρεωκοπία και στάση πληρωμών. Πριν και μετά την πτώχευση ο τυφλός δημοκοπικός ανταγωνισμός των δύο μεγάλων παρατάξεων έφθασε σε τέτοιο σημείο εξαχρείωσης που στο τέλος κατάντησαν να στηρίξουν από κοινού στο Κοινοβούλιο την κυβέρνηση Μεταξά, η οποία κήρυξε στη συνέχεια τη δικτατορία της 4ης Αυγούστου του '36. Ο Μεταξάς που ήρθε στην εξουσία με δημαγωγία κατά των όρων των δανειστών στη συνέχεια υπό την εποπτεία του Βασιλιά, του θεματοφύλακα των δανειστών, ικανοποίησε εις διπλούν όλες τις εξωπραγματικές απαιτήσεις τους.

  • Το μάθημα της ελληνικής ιστορίας από τις πτωχεύσεις μας είναι ότι στο κακό που μας “βρήκε” υπάρχει πάντα ένα πολύ χειρότερο κακό που έχουμε συμφέρον όλοι μαζί να το αποφύγουμε. Σύμφωνοι, η σημερινή κρίση του δημοσίου χρέους έχει μια θεμελιώδη, καθοριστική διαφορά από τις χρεοκοπίες του παρελθόντος. Οι κύριοι δανειστές μας τώρα είναι οι εταίροι μας σε μια ενιαία νομισματική ένωση, στην οποία εθελούσια συμμετέχουμε με τη θέληση της συντριπτικής πλειοψηφίας του Ελληνικού λαού. Ενιαίας αλλά ατελούς νομισματικής ένωσης σε διαρκή ανασχηματισμό, εξέλιξη, επαναδιαπραγμάτευση, της οποίας οι υποτιθέμενοι άκαμπτοι κανόνες σπάνε υπό την πίεση των αναγκών της κρίσης. Είμαστε δεμένοι με τους εταίρους - δανειστές με μια σχέση αμοιβαίας “πυρηνικής” καταστροφής που μας προστατεύει από την άμεση χρεωκοπία εφόσον βέβαια δεν κάνουμε τυχοδιωκτική κατάχρηση αυτής της αμοιβαίας εξάρτησης. “Υπάρχει κάποιο λάθος εδώ;” αναρωτήθηκε, κάνοντας τον ανήξερο, ο Αντώνης Σαμαράς. Προεκλογικά με το Ε Πρόεδρε! είχα προειδοποιήσει ότι θα επιχειρήσουμε να σωθούμε και μπορούμε να σωθούμε με Λάθος Χάρτη της ευρωζώνης. Είναι “Λάθος Χάρτης” η γενικευμένη λιτότητα σε πλεονασματικές και ελλειμματικές χώρες πριν σταθεροποιηθεί με ασφάλεια η ανάκαμψη στην ευρωζώνη. Είναι “λάθος χάρτης” να κάνεις μια τόσο γρήγορη δημοσιονομική προσαρμογή δίχως αντισταθμιστικά νομισματικά και επενδυτικά διεγερτικά, δίχως ένα μίνιμουμ έστω Σχέδιο Μάρσαλ, βυθίζεσαι στην ύφεση και στην Παγίδα Χρέους (debt trap). Είναι “λάθος χάρτης” να αναβάλεις μέχρι το 2013 - 14 την οριστική επίλυση της κρίσης του χρέους. Οι αγορές απεχθάνονται την αναμονή και προεξοφλούν τις εξελίξεις με βάση το χειρότερο σενάριο. Οι κοινωνίες δεν την αντέχουν, ιδιαίτερα η ανυπόμονη και εξαντλημένη ελληνική. Κι όμως μ’ αυτόν το “λάθος χάρτη” που ανασχηματίζεται ωστόσο διαρκώς, μ’ αυτόν το “χάρτη” με τα πολλά μυθιστορηματικά στοιχεία, παίρνουμε το χρήμα, δεν χρεοκοπούμε κι αν δεν αποδειχθούμε ιδανικοί αυτόχειρες, αν δεν “σπάσουμε” πρώτοι στο ολέθριο παιχνίδι της αναμονής, μπορούμε να επιβάλλουμε τον τελικό πολιτικό διακανονισμό του χρέους μας, με μερική διαγραφή του και με μακρόχρονο αναπρογραμματισμό του με έκδοση εγγυητικού ευρωομολόγου. Ναι, η πολιτική αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους θα γίνει ο καταλύτης για την πολιτική αναδιάρθρωση και περαιτέρω ενοποίηση της ευρωζώνης. Διαφορετικά κινδυνεύει να σπάσει η ίδια η ευρωζώνη. Μπορούμε να “το” φτάσουμε μέχρι εκεί, φτάνει να μη ξεχάσουμε ότι όλες οι μάχες του ελληνισμού χάθηκαν στα μετόπισθεν, χάθηκαν από κατάρρευση του εσωτερικού μετώπου.
“Θέλει και η πτώχευσις την τέχνη της” είχε πει ο τραπεζίτης Ανδρέας Συγγρός το 1893 στον Τρικούπη. “Θέλει και η πολιτική αναδιάρθρωση του χρέους την τέχνη της” λέμε το 2011 στις πολιτικές ηγεσίες της χώρας.



http://mimisandroulakis.blogspot.com/2011/06/blog-post_20.html

4 σε 1 για τον Ελληνα Πρωθυπουργό

Τελικά η Κυβέρνιση και ο Πρωθυπουργός κατάφερε να πετύχει τους στόχους που επιθυμούσε

1. Στο κόμμα να καταφέρει να φέρει μια ενότητα
2. Να έχει περισσότερες πιθανότητες για την ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου
3. Να άρθούν οι επιφυλάξεις των κρατών που θα μας βοηθήσουν και να επιταχύνουν την διαδικασία εκταμίευσης και έγκρισης ν΄ςου προγράμματος.
4. Να ακυρώση την διαλεκτική της Αντιπολιτευσης ειδικά της ΝΔ αποδομώντας τον λόγο της


Το να πετύχεις 4 σε ένα σε ένα τόσο μικρό διάστημ θεωρώ οτι γίνεται όταν έχεις ένα πολύ καλό σχέδιο που να ενσωματώνει τεχνογνωσία θεωρίας παιγνίων και κυβερνητικής να χρησιμοποιεί έξυπνα μοντέλα διοικισης και κοινωνικής οργάνωσης.

ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

Όταν ανακαλύπτεις το πόσο αδύνατο είναι το πολιτικο σύστημα για να  βρει λύσεις στα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε σαν λαός , εγκλωβισμένο σε παλιές πρακτικές και τακτικές σε πιάνει πανικός

ΕΝΑ ΣΕΝΑΡΙΟ

ΕΝΑ ΣΕΝΑΡΙΟ :Δυστυχώς αν η χώρα καταρρεύσει αυτοί που την οδήγησαν σε αυτη την κατάσταση θα σωζωνται και αποτελούν την επροσθοφυλακη για την σωτηρία της διότι θα έχουν επιβιώσει .Οι πολίτες Οφείλουμε να τους εντοπίσουμε ώστε να μην είναι ικανοί να μας παραπλανησουν με τα επικοινωνιακά τους τρικ ξανά

Για μανικιούρ στη Γευγελή Αιμορραγία εκατοντάδων εκατομμυρίων από τα ψώνια στα Βαλκάνια

Για μανικιούρ στη Γευγελή
Αιμορραγία εκατοντάδων εκατομμυρίων από τα ψώνια στα Βαλκάνια
Του Θαναση Τσιγγανα
Σε δεκάδες εκατομμύρια ευρώ ετησίως ανέρχεται η οικονομική αιμορραγία της χώρας μας από τα ευρώ που «καταθέτουν» οι κάτοικοι παραμεθόριων περιοχών, με τις εξορμήσεις τους, στις πολύ φθηνότερες αγορές των Σκοπίων και της νότιας Βουλγαρίας. Ελληνες από την Φλώρινα, το Κιλκίς, τις Σέρρες, την Ορεστιάδα και από αλλού περνούν τα σύνορα για το «φουλάρισμα» του Ι. Χ., προμηθεύονται «μαζικά» είδη πρώτης ανάγκης και διατροφής, ενώ πολλοί δοκιμάζουν την τύχη τους στα καζίνο των Σκοπίων. Πρόσφατα, ο δήμαρχος Παιονίας Κιλκίς κ. Αθ. Λαπόρδας και δημοτικοί σύμβουλοι παρατάχθηκαν στον μεθοριακό σταθμό Ευζώνων μοιράζοντας στους οδηγούς ενημερωτικά φυλλάδια για τον μαρασμό που υφίστανται εκατοντάδες επιχειρήσεις της περιοχής από τις μαζικές επισκέψεις στην αγορά της γειτονικής Γευγελής. Η προτροπή ήταν «προτιμάτε ελληνικά προϊόντα».
Σύμφωνα με τον ίδιο, περίπου 2.000 - 3.000 άτομα από την ευρύτερη περιοχή (που αγγίζουν τις 6.000 κάθε Σαββατο και Κυριακή) περνούν τα σύνορα για να αγοράσουν αλλαντικά, τυριά, οπωρολαχανικά, απορρυπαντικά, να «φουλάρουν» με βενζίνη και να τζογάρουν στα τρία καζίνο της περιοχής (διαφημίζονται σχεδόν καθημερινά στα ΜΜΕ της Κεντρικής Μακεδονίας), να κάνουν οι κυρίες μανικιούρ και πεντικιούρ, να κουρευτούν ή να κάνουν τα… σφραγίσματά τους, αφού οι παρεχόμενες οδοντιατρικές υπηρεσίες είναι φθηνότερες από την Ελλάδα. «Τι σημασία έχει αν τα προϊόντα δεν ειναι πιστοποιημένα βάσει ευρωπαϊκών ελέγχων ή αν χάνει η χώρα έσοδα και φόρους; Ο τζίρος έπεσε κατά 30% στο Κιλκίς» λέει ο δήμαρχος. «Από τη Φλώρινα στο γειτονικό Μοναστήρι περνούν τον μεθοριακό σταθμό της Νίκης περισσότερα από 200 άτομα καθημερινά» λέει στην «Κ» ο πρόεδρος του επιμελητηρίου και αντιδήμαρχος Φλώρινας κ. Αρις Αριστείδου.
Οι εκπρόσωποι των εμπόρων της Φλώρινας απέκλεισαν πρόσφατα συμβολικά το τελωνείο ζητώντας εντατικούς ελέγχους εισόδου και αλλαγή της σχετικής νομοθεσίας. Παρά τις ενέργειές τους όμως και την εκπτωτική προσπάθεια των μελών του επιμελητηρίου (3.360 επιχειρήσεις) το πρόβλημα εξακολουθεί να χαρακτηρίζεται «πολύ σοβαρό. Το 80% των μελών πλήττεται και τα έσοδα έπεσαν κατά 20%». Στην αγορά της Ορεστιάδας ο πρόεδρος της Ενωσης Επαγγελματιών (1.400 επιχειρήσεις) κ. Π. Αλεξούδης θεωρεί πιο σοβαρό το ζήτημα με την παροχή υπηρεσιών από την πλευρά της Βουλγαρίας. Επαγγελματίες από τη γειτονική χώρα εκμεταλλεύονται την έλλειψη φορολογικών ελέγχων και προσφέρουν φθηνότερα προϊόντα και υπηρεσίες, π. χ. αλουμινοκατασκευές και μάρμαρα, η πρώτη ύλη των οποίων μπορεί να είναι ελληνικό προϊόν που εισήχθη στη Βουλγαρία, αλλά εξήχθη και πάλι στην Ελλάδα και μαλιστα σε προσφορά!
«Από τα τελωνεία του βορείου Εβρου το πρώτο τρίμηνο του 2011 πέρασαν περισσότερα από 170.000 άτομα. Αν κατά μέσο όρο άφησαν στη γειτονική χώρα 50 ευρώ καταλαβαίνετε τη ζημιά στην τοπική αγορά» είπε στην «Κ» ο κ. Αλεξούδης. Το Επιμελητήριο Σερρών πριν από μία πενταετία αναλύοντας το φαινόμενο της χαμένης κατανάλωσης στη Βουλγαρία διαπίστωσε ότι η απώλεια πόρων μόνον για την ευρύτερη περιοχή ήταν πάνω από 83 εκατ. ευρώ ετησίως. «Σήμερα είναι πολύ μεγαλύτερη» τόνισε στην «Κ» ο πρόεδρος του Επιμελητηρίου κ. Στ. Δρογαλάς. Από τα 560 πρατήρια καυσίμων που έβαλαν το τελευταίο διάστημα «λουκέτο» στη Β. Ελλάδα, τα 130 βρίσκονταν στις παραμεθόριες περιοχές Φλώρινας, Κιλκίς, Σερρών, Δράμας και Εβρου.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_world_2_19/06/2011_446359

Η χρεοκοπία μιας κοινωνίας


Του Πασχου Μανδραβελη
Υπάρχουν πολλά κλισέ που πνίγουν τον δημόσιο διάλογο. Διακινούνται ελαφρά τη σκέψει και προϊόντος του χρόνου και διά της πολυχρησίας έχουν γίνει κάτι σαν ιερά τοτέμ. Ουδείς τολμά να τα αμφισβητήσει, αλλά και κανείς δεν κάνει τον κόπο να τα σκεφτεί. Ενα από αυτά τα κλισέ, που ανασύρονται συχνά-πυκνά από το Πάνθεον της αριστερής παράδοσης, είναι η κοινωνία. «Το ζήτημα», λένε πολλοί ταγοί, «είναι να μη χρεοκοπήσει η κοινωνία».
Εδώ, όμως, υπάρχει ένα πρόβλημα και μερικές απορίες. Τι είναι η κοινωνία; Είναι επιχείρηση, για να υπάρχει ο κίνδυνος χρεοκοπίας; Πώς ακριβώς χρεοκοπεί μια κοινωνία; Κάνει στάση πληρωμών; Διαλύεται και τα περιουσιακά της στοιχεία τα παίρνουν οι πιστωτές; Επιπλέον, ποια είναι τα περιουσιακά στοιχεία μιας κοινωνίας; Είναι διαφορετικό να λέει κάποιος ότι δεν πρέπει να χρεοκοπήσει το κοινωνικό κράτος ή εν γένει το κράτος. Αυτό ναι: έχει ταμείο, έσοδα - έξοδα, και μπορεί να πέσει έξω. Αλλά η κοινωνία, ούτε ταμείο έχει, ούτε λογιστικές καταστάσεις. Εκτός και αν η κοινωνία ταυτίζεται με το κράτος, οπότε όταν χρεοκοπεί αυτό χρεοκοπεί και η κοινωνία.
Μπορεί κάποιος να πει ότι μια κοινωνία χρεοκοπεί όταν χρεοκοπούν τα νοικοκυριά της. Αυτό έχει μια λογική βάση. Αν οι πολίτες της δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα, τότε η κοινωνία χρεοκοπεί. Σ’ αυτήν την περίπτωση, όμως, προϋποθέτουμε το θατσερικό αξίωμα ότι «δεν υπάρχει αυτό το πράγμα που λέγεται κοινωνία· υπάρχουν άνδρες, γυναίκες και οικογένειες». Συνεπώς, όταν χρεοκοπούν οι τελευταίοι χρεοκοπεί και το άθροισμά τους, που είναι η κοινωνία.
Από την αριστερή σκοπιά, όμως, η κοινωνία είναι κάτι περισσότερο από τα μέλη της. Η κοινωνία είναι κάτι παραπάνω από τα άτομα. Είναι και οι θεσμοί και οι δεσμοί που τα συνδέουν. Είναι ο τρόπος και οι κανόνες συμβίωσής τους. Αν χαθούν αυτά, τότε πραγματικά κινδυνεύει με χρεοκοπία η κοινωνία. Το τελικό ερώτημα λοιπόν είναι: οι θεσμοί και οι δεσμοί της ελληνικής κοινωνίας κινδυνεύουν να χαθούν εξαιτίας της κρίσης ή απλώς επιταχύνονται οι απώλειες;
Δυστυχώς, η κοινωνία είναι σε διαδικασία χρεοκοπίας εδώ και χρόνια. Η κατάσταση των πόλεων έγινε χειρότερη λόγω της κρίσης, αλλά ήταν σε οικτρή κατάσταση και πριν από την κρίση. Η έλλειψη κάθε σεβασμού στον δημόσιο χώρο είναι περίτρανο δείγμα χρεοκοπίας. Παράλληλα, υπάρχει η διάχυτη ανομία, που τώρα αποκτά και πολιτικό φερετζέ. Αυτή είναι άλλο ένα δείγμα της χρεοκοπίας. Τα μπαϊράκια των τοπικών φορέων, των συντεχνιών, και άλλων ομάδων πληθυσμού που σηκώνονται χωρίς να υπολογίζει κανείς το κοινωνικό κόστος, αυτό σηματοδοτούν. Επιπλέον: όταν σε μια κοινωνία ένα κόμμα αμφισβητεί ρητώς και εμπράκτως τον θεμελιώδη κανόνα συμβίωσης, που είναι το Σύνταγμα, όταν δηλαδή αμφισβητεί τους κανόνες του πολιτικού παιγνίου και παρ’ όλα αυτά συμμετέχει στο παίγνιο, δεν έχουμε απλώς υποκρισία. Εχουμε χρεοκοπία. Η δε αδιαφορία της κοινωνίας προς την καταστρατήγηση των βασικών κανόνων ύπαρξης αυτής της κοινωνίας είναι η επισφράγιση αυτής της χρεοκοπίας.
Ο νόμος και το δίκιοH κοινωνική συνοχή έχει από καιρό διαρραγεί στο φαντασιακό επίπεδο από συνθήματα του είδους «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη», δηλώσεις όπως «κανένας θεσμός, μόνο ο λαός», νομοθετικές πράξεις και χαριστικές συμβάσεις που έμπρακτα δείχνουν ότι «νόμος είναι το δίκιο του επιχειρηματία, του ισχυρού ή του κολλητού». Οταν γίνει αποδεκτό ότι «νόμος είναι το δίκιο του αγρότη», ποιος μπορεί να πείσει τον φορτηγατζή ότι το δικό του δίκιο δεν πρέπει να είναι νόμος; Kι αν όλοι πεισθούμε ότι νόμος είναι το δικό μας δίκιο και η πολιτεία δεν μπορεί ή δεν θέλει να το επιβάλλει, ποιος μπορεί να μας εμποδίσει ώστε να επιβάλλουμε μόνοι μας τον δικό μας νόμο; Περί ποιας κοινωνικής συνοχής μιλούμε, όταν οι αρμοί της κοινωνίας μας (κανόνες συμβίωσης θεσπισμένοι ή μη) κόβονται και ράβονται σύμφωνα με τα «δίκια» του καθενός;
Γράφαμε και παλιότερα ότι «αν θέλουμε να μιλήσουμε για την ελληνική περίπτωση, μάλλον δεν πρέπει να αναφερόμαστε σε “κοινωνική συνοχή”, αλλά μάλλον πρέπει να προσέξουμε την κοινωνική ανοχή στην παρανομία, που χρόνια τώρα επιβιώνει και ένα αόρατο πλέγμα κοινωνικής συνενοχής που δημιουργεί την ψευδαίσθηση “κοινωνικής συνοχής”. Είναι χαρακτηριστικό ότι για πολλά χρόνια η καταγγελία στις αρχές κάποιας παρανομίας εθεωρείτο “ρουφιανιά”, δηλαδή αμάρτημα βαρύτερο από την καταγγελθείσα παρανομία.
»Τώρα όμως το έλλειμμα της πραγματικής κοινωνικής συνοχής γίνεται ορατό. Τα “Δεκεμβριανά των δεκαεξάρηδων” έδειξαν δύο πράγματα. Από τη μια μεριά είχαμε ένα ξέσπασμα της νεολαίας που ξεπερνούσε τη διαμαρτυρία για τον φόνο ενός μαθητή. Με πράξεις και συνθήματα αμφισβήτησαν κάθε κρατική αλλά και κοινωνική δομή. Αρα υπάρχει μια τομή της κοινωνικής συνοχής σε επίπεδο γενεών, το οποίο δεν είχαμε προσέξει. Από την άλλη μεριά είδαμε την αμηχανία της κυβέρνησης και της αστυνομίας να επιβάλει την τάξη. Κατανοητή: εν ονόματι ποιας κοινωνικής ευταξίας μπορεί η πολιτεία να επιβάλει την τάξη στους νεαρούς βλαστούς της που παραβιάζουν τους νόμους;
Ολα επιδοτούνταν»Οι πληγές στο σώμα της κοινωνικής συνοχής είναι βαθιές και απλώς τώρα κακοφορμίζουν. Τώρα αρχίζουν και φαίνονται οι πραγματικές διαιρέσεις στην κοινωνία. Υπήρχαν και παλιότερα, αλλά απλώς η ελληνική πολιτεία αντί να συνθέτει τις αντιθέσεις, τις έθαβε κάτω από βουνά επιδοτήσεων. Μέχρι τώρα το “δίκιο” του καθενός επιδοτούνταν. Oι πληγέντες της α΄ κινητοποίησης ήξεραν ότι η αυριανή (δική τους) κινητοποίηση όχι μόνο θα “πληρώσει τα σπασμένα” αλλά μπορεί να τους βγάλει και κάτι τι παραπάνω. Η μεγάλη διαφθορά δεν φαινόταν πολύ αποκρουστική· μάλλον έμοιαζε με ελευθέρας για τη μικρότερη διαφθορά. Ολόκληρη η κοινωνία, από τους επιχειρηματίες μέχρι τους αγρότες και τους εργαζομένους, απευθυνόταν σε ένα αδιαφανές πράγμα που λέγεται Δημόσιο και ήξεραν ότι το “δίκιο” τους θα αμειφθεί με το παραπάνω. Στο όνομα, πάντα, της “κοινωνικής συνοχής”» («Κοινωνική συνοχή, ανοχή και συνενοχή», «Καθημερινή» 9.8.2009).
Στην Ελλάδα, κοινωνία είναι ένα ακτινωτό σύστημα με το κράτος-τροφό στη μέση. Το βασικότερο στοιχείο της κοινωνικής συνοχής που αποκτήσαμε όλα αυτά τα χρόνια είναι ένα δαιδαλώδες δίκτυο προσοδοθηρίας, το οποίο χρειαζόταν όλο και περισσότερα χρήματα για να συντηρηθεί. Δεν είναι τυχαίο ότι η χώρα με τη μεγαλύτερη κατά κεφαλήν αριστερή ρητορεία, σοσιαλιστικό θεωρεί οτιδήποτε είναι κρατικό, ενώ δεν κατόρθωσε να αναπτύξει ούτε καν ένα ευπρεπές συνεταιριστικό κίνημα. Υπό την έννοια αυτή ναι: αυτό που νομίζαμε ότι είναι κοινωνία χρεοκόπησε, επειδή χρεοκόπησε η καρδιά του συστήματός της, δηλαδή το κράτος που ακτινωτά συνέδεε κάθε επιμέρους στοιχείο. Και μέχρι να δημιουργηθούν νέοι συνεκτικοί δεσμοί (τα μπάι-πας που θα έλεγαν οι γιατροί) χρειάζεται χρόνος. Το ερώτημα είναι αν τον έχουμε...
Οψεις της κοινωνικής «συνοχής»«“Αν φέρετε συσσίτια, θα γίνει της Κερατέας... θα γίνει σφαγή στον Νέο Κόσμο” φώναξαν απειλητικά τις τελευταίες μέρες δύο ηλικιωμένοι κάτοικοι της περιοχής, εκ των οποίων ο πρώτος και διαμερισματικός σύμβουλος της παράταξης Καμίνη». («Σχέδιο Καμίνη για κέντρο σίτισης ανάβει φωτιές στον Ν. Κόσμο», «Ελευθεροτυπία» 14.6.2010)
Η περιοχή της Κερατέας αποτελεί ίσως τον ιδεότυπο της α λά ελληνικά «κοινωνικής συνοχής». Δεν μιλάμε μόνο για τη διαρκή παρανομία, τις μολότοφ, την καταστροφή της κοινής μας περιουσίας (ως και τάφρο ανέσκαψαν στη νέα πανάκριβη λεωφόρο Λαυρίου), την απόπειρα εμπρησμού οικίας αστυνομικών μέσα στην οποία κοιμούνταν ανήλικα παιδιά. Αναφερόμαστε στο βασικό επιχείρημα των τοπικών αρχών να διαχειριστεί μια περιοχή μόνο τα δικά της σκουπίδια, αδιαφορώντας για τους υπόλοιπους κατοίκους του Λεκανοπεδίου. Μιλάμε δε για μια περιοχή όπου οργίασε η παράνομη δόμηση και οι καταπατήσεις δημόσιων γαιών. Συμπαραστάτες δε του αγώνα των κατοίκων, βρέθηκαν όλοι όσοι χύνουν μαύρο δάκρυ για την απώλεια της κοινωνικής συνοχής, δηλαδή η παλαβή αριστερά.
Η Κερατέα, λοιπόν, αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση, κάθε περιοχής που δεν θέλει «οχλούσες δραστηριότητες». Στον Νέο Κόσμο αντιδρούν, με την απειλή της Κερατέας, στο σχέδιο του Δήμου Αθηναίων που θέλει «να αποκεντρώσει τα συσσίτια που γίνονται σήμερα μαζικά στο κέντρο της πόλης (Πειραιώς και Σοφοκλέους). Αντί λοιπόν να μαζεύονται καθημερινά στο κέντρο 3.500 άνθρωποι από κάθε γειτονιά της πόλης, να υπάρχουν μικρού μεγέθους υποδομές στις γειτονιές».
Τα κέντρα παροχής μεθαδόνης στους τοξικοεξαρτημένους δεν ήταν καλοδεχούμενα στο κέντρο των πόλεων, αλλά δεν είναι καλοδεχούμενα ούτε στα νοσοκομεία. Ο δήμαρχος Αμαρουσίου και αντιπρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών έστειλε επιστολή στην κυβέρνηση, δηλώνοντας την αντίθεσή του στη δημιουργία παραρτήματος του ΟΚΑΝΑ στο ΚΑΤ «λόγω της προχειρότητας και της ανευθυνότητας που αντιμετωπίζει η ηγεσία του υπουργείου Υγείας αυτό το μεγάλο κοινωνικό πρόβλημα χωρίς μάλιστα καμία διαβούλευση, χωρίς επιστημονική τεκμηρίωση και χωρίς να έχει λάβει υπ’ όψιν την ήδη επιβαρυμένη περιοχή γύρω από το ΚΑΤ. Από την άλλη πλευρά, διατυπώνουμε ότι είμαστε υπέρ της πρόληψης και θεωρούμε ότι για την απεξάρτηση πρέπει να λαμβάνονται όλα τα επιστημονικά μέτρα, μακριά από τον αστικό ιστό για τη δημιουργία τέτοιων κέντρων». Να σημειώσουμε, η «διαβούλευση» και η «προσεκτική μελέτη» έγινε το υποκατάστατο της κοινωνικής συνοχής. «Διαβούλευση» ζητούν στην Κερατέα, «ενδελεχή μελέτη» στον Νέο Κόσμο, «όλα τα παραπάνω» στο Μαρούσι. Εν τω μεταξύ άνθρωποι πεθαίνουν, αλλά εμείς συζητάμε για την «κοινωνική συνοχή» που... κινδυνεύει να χαθεί.

απο την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΚΥΡΙΑΚΗΣ  19-06-2011

Πέμπτη, 16 Ιουνίου 2011

Για ένα καλύτερο μέλλον

Αρκετοί εκπρόσωποι από την  πολιτική ηγεσία της χώρας μας ,συμπεριφέρονται απέναντι σε εμάς τους  πολίτες λες και ζούμε σε μια απομονωμένη χώρα αποκομμένη από τον υπόλοιπο κόσμο και με αναλφάβητους κατοίκους. Δυστυχώς για αυτούς και ευτυχώς για εμάς η χώρα και οι πολίτες της και επαφές έχουν με πολίτες του υπόλοιπου κόσμου και το ποσοστό του αναλφαβητισμού έχει πέσει παρά πολύ τα τελευταία χρόνια. Σήμερα ο Κόσμος όλος είναι ένα χωριό με τους κατοίκους του ,να έχουν αρκετά κοινά προβλήματα και προβληματισμούς και αγωνίες που εκφράζουν με παρόμοιους τρόπους και ανταλλάσσουν μεταξύ τους  . Τις  πλατείες τις γέμισαν οι Αιγύπτιοι όπως και τις  πλατείες γέμισαν και οι ΕΛΛΗΝΕΣ . Οι Πολίτες του κόσμου έχουν αποκτήσει μια φωνή και διεκδικούν μαζί για ένα καλύτερο μέλλον της πόλης τους της χώρας τους της Γης

Τετάρτη, 15 Ιουνίου 2011

MATRIX ITS OVER

Τελικά το πολιτικό σύστημα δεν φαίνεται να θέλει να σώσει την χώρα,αλλά τις καρέκλες του και αυτό μπορεί να ήταν ανεκτό από τους εμάς τους πολίτες όσο μας εξασφάλιζαν ένα καλό επίπεδο διαβίωσης -έστω και πλασματικό- σήμερα όμως απαιτούμε και θα απαιτήσουμε απο τους  πολιτικούς που θα επιλέξουμε να υπηρετούν την χώρα με αρχές και αξίες να παράγουν πολιτική που να περιέχει την ελπίδα μέσα στο Όραμα ώστε να κτίσουμε όλοι μαζί μια Ελληνική Ελλάδα . Γιατί σήμερα εμείς οι  πολίτες  αρχίσαμε  να ξυπνούμε από τον λήθαργο και ανακαλύπτουμε  την πραγματικότητα.

Εθνκή Δοκιμασία



Σήμερα δοκιμαζόμαστε όλοι το αν θα μπορέσουμε να βάλλουμε πρώτα το κοινό καλό από το ατομικό συμφέρον. Το πιο δρόμο θα ακολουθήσουμε είναι δευτερεύον στοιχείο, διότι η επιλογή της πορείας μας  θα είναι αποτέλεσμα κοινής απόφασης με γνώμονα την σωτηρία της  χώρα μας .

Τετάρτη, 8 Ιουνίου 2011

Νέες και νέοι, εξοργιστείτε! Εξεγερθείτε!



Νέες και νέοι, εξοργιστείτε! Εξεγερθείτε!
Ο Στεφάν Εσέλ αφιέρωσε τη ζωή του στον αγώνα για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ήταν μάλιστα και ένας από τους συντάκτες της Διακήρυξης Ανθρώπινων Δικαιωμάτων. Σήμερα 93 χρονών είναι ακόμα πολιτικά ενεργός. Το βιβλίο του, που μόλις κυκλοφόρησε, με τον τίτλο «Εξοργιστείτε» προτρέπει τη νέα γενιά να εξεγερθεί. Ο Εσέλ δηλώνει βαθιά αριστερός άνθρωπος δίπλα στους άστεγους, τους μετανάστες, όσους αντιστέκονται και αγωνίζονται, σε κάθε χώρο, εναντίον των αδικιών του κόσμου.
«Το χειρότερο από όλα είναι η αδιαφορία, να λέει κανείς πως δεν µπορεί να κάνει τίποτα, την ώρα που ξεθεµελιώνονται όλες οι κοινωνικές κατακτήσεις», λέει ο γάλλος αντιστασιακός και διπλωμάτης. «Το μέλλον είναι η νεολαία. Γι’ αυτό εξοργιστείτε. Εξεγερθείτε», φωνάζει από τα αμφιθέατρα. Σήμερα δημοσιεύουμε συνέντευξη που έδωσε στο περιοδικό «YO» (Youth Opinion), όπου δεν δίνει συμβουλές στους νέους αλλά εκφράζει τις ελπίδες του να αντισταθούν στις κυβερνητικές πολιτικές που υποκινούνται από οικονομικά συμφέροντα και ν’ ανατρέψουν αυτόν τον κόσμο.
Ποια είναι τα προβλήματα με τα οποία έρχεται αντιμέτωπη η νεολαία σήμερα;
Ο σημερινός κόσμος είναι γεμάτος κινδύνους για τη νεολαία. Οι αμφισβητήσεις των δικαιωμάτων είναι πολύ πιο δύσκολο να ανιχνευτούν πια. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, τότε που ανήκα κι εγώ στη νεολαία, βρισκόμασταν αντιμέτωποι μ’ έναν ορατό εχθρό. Και η επόμενη γενιά είχε να αντιμετωπίσει ορατές αμφισβητήσεις: άρση του αποικιακού καθεστώτος, ολοκληρωτισμός, απαρτχάιντ… Σήμερα ζούμε σ’ έναν κόσμο, όπου η βία είναι ακόμα παρούσα. Πρέπει, όμως, να λάβουμε υπόψη την απειλή του καπιταλισμού όπως αυτός εφαρμόζεται σήμερα. Η νεολαία πρέπει να αντιληφθεί την αναγκαιότητα που υπάρχει ν’ αντισταθεί ενάντια στη φτώχεια, την εκμετάλλευση και την περιφρόνηση των εργαζομένων από τους έχοντες. Τέλος, υπάρχει μία ακόμα αμφισβήτηση: η επιδείνωση του πλανήτη μας. Αν δεν λάβουμε δραστικά μέτρα, σε 50 χρόνια μπορεί να μην είναι βιώσιμος για τον άνθρωπο.
Ποιες είναι οι συνέπειες των προβλημάτων της νεολαίας;
Οι κυβερνήσεις προσπαθούν να επιβάλουν ορισμένες συμπεριφορές, που είναι μάλιστα αντίθετες με τις Διακηρύξεις και τις Συνθήκες των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Συγκεκριμένα φυλετικές, θρησκευτικές ή φτωχές μειονότητες παραμελούνται από την κυβέρνηση στο όνομα της εθνικής ασφάλειας. Αυτή είναι απαράδεκτη συμπεριφορά απέναντι στη νεολαία που έχει γαλουχηθεί με τη Διακήρυξη Προστασίας Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Κρύβουν πολλούς κινδύνους οι επιλογές που κάνουν οι κυβερνήσεις προκειμένου να παραμείνουν στην εξουσία ή να έχουν προνομιούχες σχέσεις με τους κεφαλαιοκράτες.
Θεωρείτε απαραίτητη τη δημιουργία Χάρτας Δικαιωμάτων Νεολαίας σε ευρωπαϊκό επίπεδο;
Από το 1989 έχει ψηφιστεί η Συνθήκη Προστασίας Δικαιωμάτων του Παιδιού, ωστόσο δεν υπάρχει καμία για τη νεολαία. Η προστασία της νεολαίας πρέπει να κατοχυρωθεί από τα κράτη και τους διεθνείς οργανισμούς. Το ερώτημα είναι τι θα περιλαμβάνει. Σήμερα η πλειοψηφία των νέων σπουδάζει. Ωστόσο, οι κυβερνήσεις αμελούν ότι παιδεία δεν σημαίνει απλώς μετάδοση της γνώσης, αλλά και της ηθικής και των κοινωνικών αξιών.
Είναι απαραίτητη η εξασφάλιση της δυνατότητας των νέων για μια ανεξάρτητη ζωή;
Έχουμε την πολιτική ευθύνη να εξασφαλίσουμε τις οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες που θα επιτρέπουν την υλική ανεξαρτησία των νέων. Οι μακροχρόνιες σπουδές και η υψηλή ανεργία των νέων, ωστόσο, αποτελούν εμπόδιο. Οι κυβερνήσεις παραμένουν αδιάφορες στα αιτήματα των φοιτητικών συλλόγων και των νεολαιίστικων οργανώσεων.
Θεωρείτε ότι δίνεται χώρος συμμετοχής στη νεολαία στα κέντρα λήψης αποφάσεων σ’ εθνικό, ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο;
Η αποπολιτικοποίηση της νεολαίας σήμερα είναι ένα τεράστιο σφάλμα. Οι νέοι δεν πρέπει να γυρίσουν την πλάτη στην πολιτική. Δεν πρέπει να πειστούν ότι η πολιτική είναι άχρηστη. Όποιος εμπλέκεται με την πολιτική -φοιτητικοί σύλλογοι ή κόμματα- δεν σημαίνει ότι ενδιαφέρεται για τα προσωπικά του συμφέροντα και ότι θα πρέπει να εγκαταλείψει το όραμά του για ένα καλύτερο μέλλον. Η ιστορία έχει δείξει ότι οι πιο κρίσιμες πολιτικές περίοδοι ήταν εκείνες που οι νέοι και νέες αναλάμβαναν σημαντικές ευθύνες. Μόνο η νεολαία μπορεί να φέρει την ελπίδα. Οι νέοι άνθρωποι που αγωνίζονται σήμερα θα αποτελέσουν τα καλύτερα στοιχεία της αυριανής κοινωνίας.
Γιατί να εμπλακούν οι νέοι με την πολιτική;
Η γενιά μου έμαθε τη λέξη «αντίσταση», λόγω της κατοχής. Πιστεύω ότι η λέξη αυτή έχει την ίδια αξία και για τη σημερινή νεολαία. Η μεγαλύτερη νίκη, που μπορεί να πετύχει, είναι να μάθει να αγωνίζεται ενάντια σ’ ό,τι την προσβάλλει και να μάθει να οργανώνεται και να αντιστέκεται. Θα πρέπει, επίσης, να μάθουν τη διαφορά του νόμου και της νομιμότητας. Πολλές φορές ο νόμος κρύβει μέσα του οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα. Η ανυπακοή σε αυτούς τους νόμους μπορεί να έχει την αστική νομιμότητα. Η νεολαία σήμερα έχει ένα ισχυρό εργαλείο, που εμείς δεν είχαμε: το διαδίκτυο, που διευκολύνει την οργάνωση εθνικών, ευρωπαϊκών και παγκόσμιων δικτύων αντίστασης.
Ποια η διαφορά της συμμετοχής της σημερινής νεολαίας στη πολιτική ζωή, με τη δική σας γενιά;
Μέχρι τα 20 μας δεν είχαμε καμία πολιτική συμμετοχή, πέρα των μαχών που δίναμε στο δρόμο, οι αριστεροί απέναντι στους δεξιούς. Η κατανόηση των πολιτικών προβλημάτων σήμερα γίνεται σε πιο μικρή ηλικία και αυτό είναι κάτι ελπιδοφόρο, γιατί έτσι η νεολαία μπορεί να καταφέρει περισσότερες ανατροπές. Όποτε μιλάω σε αμφιθέατρα, λέω στους φοιτητές: «Το πρώτο που πρέπει να καταλάβετε είναι τι σας εξεγείρει. Τι βρίσκετε δυσβάσταχτο στη ζωή σας, τη ζωή των φίλων σας, της οικογένειάς σας και των συνανθρώπων σας». Εκεί θα βρουν τις πρώτες πηγές για τα προβλήματα των πολιτών. Οι νέοι έχουν το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι από κάποια ηλικία και μετά. Ωστόσο είναι πολύ σημαντικό να συνειδητοποιήσουν όσο πιο νωρίς γίνεται την αναγκαιότητα της πολιτικοποίησής τους.
Ποιοι είναι οι μεγαλύτεροι φόβοι σας για το μέλλον;
Αυτό που φοβάμαι περισσότερο είναι η οικολογική καταστροφή. Ωστόσο δεν υποτιμώ την αναγκαιότητα αποδοχής των πολυπολιτισμικών κοινωνιών. Οι νέοι άνθρωποι πρέπει να μάθουν να συνυπάρχουν με όλους.
Ποιες είναι οι μεγαλύτερες ελπίδες σας;
Υπάρχει ελπίδα για το μέλλον, σήμερα που έχουμε τη γνώση για την εξέλιξη του ανθρώπου και για τη δημιουργία των ιδεών… Έτσι μπορούμε να χτίσουμε έναν περισσότερο αρμονικό κόσμο. Η αναζήτηση της αρμονίας μπορεί να βρεθεί στη νεολαία που είναι άγρυπνος φρουρός των δικαιωμάτων.
Τι μήνυμα στέλνετε στους νέους ανθρώπους;
Εξοργιστείτε! Εξεγερθείτε!
Ν’ αμφισβητήσουμε τη νομιμότητα της κυβέρνησης
Τον προηγούμενο μήνα κυκλοφόρησε το μόλις 32 σελίδων βιβλίο του Στεφάν Εσέλ, με τον τίτλο «Εξοργιστείτε», το οποίο έγινε ανάρπαστο. «Είμαι 93 χρονών. Το μέλλον μου δεν φαντάζει μακρύ. Η κινητήριος δύναμη της αντίστασης είναι η αγανάκτηση. Ψάξτε και θα βρείτε: την τεράστια απόσταση που χωρίζει τους πολύ φτωχούς με τους πολύ πλούσιους, τις διακρίσεις απέναντι στους μετανάστες χωρίς χαρτιά και τους Ρομά, την άθλια κατάσταση του πλανήτη, τη δικτατορία των χρηματοπιστωτικών αγορών», δηλώνει σε συνέντευξή του ο Στεφάν Εσέλ, στο εβδομαδιαίο γαλλικό περιοδικό «Ο πολίτης». Ο Στεφάν Εσέλ οραματίζεται «μια κοινωνία για την οποία θα είμαστε περήφανοι, όπου δεν θα θίγονται οι συντάξεις, οι κατακτήσεις της Κοινωνικής Ασφάλισης, όπου τα ΜΜΕ θα είναι στην υπηρεσία των αδυνάτων». «Πρέπει να πάψουμε να είμαστε απαθείς» συμπληρώνει ο Εσέλ «Το συναίσθημα που επικρατεί σήμερα είναι ότι “δεν υπάρχει κάτι που μπορούμε να κάνουμε” επειδή τα πράγματα δεν αλλάζουν και επειδή οι πολιτικές αποφάσεις παίρνονται από τους έχοντες. Το χειρότερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να νίψουμε τας χείρας μας. Όπως λέει και ο Σατρ “ο αδιάφορος άνθρωπος δεν είναι άνθρωπος”. Πρέπει να γίνουμε υπεύθυνοι πολίτες. Όταν λέμε “δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα” παραιτούμαστε, μας αφαιρούμε το νόημα της ύπαρξής μας». Τέλος, ο Εσέλ υπογραμμίζει τη διαφορά του νόμου με τη νομιμότητα: «Η νομιμότητα των αξιών είναι πολύ πιο σημαντική από τους νόμους του κράτους. Έχουμε το καθήκον, ως πολίτες, να αμφισβητήσουμε τη νομιμότητα της κυβέρνησης. Οφείλουμε να σεβόμαστε τη δημοκρατία, όταν, όμως, κάτι είναι νόμιμο αλλά χωρίς νομιμότητα, πρέπει να διαμαρτυρόμαστε, να αντιστεκόμαστε και να δείχνουμε ανυπακοή»