Με τον Καθ Γιωργο Πασχαλιδη

Με τον Καθ Γιωργο Πασχαλιδη
Τρεις Ανθρώπινοι Τύποι

Πέμπτη, 28 Απριλίου 2011

Στάθης Κεφαλίδης γενικός διευθυντής:«Η Αναπτυξιακή Ροδόπης δεν υπήρξε κρατικοδίαιτη εταιρία»

ΠΡΟΒΛΗΜΑ Η ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ Η ΑΠΡΑΞΙΑ

Στάθης Κεφαλίδης γενικός διευθυντής:«Η Αναπτυξιακή Ροδόπης δεν υπήρξε κρατικοδίαιτη εταιρία»

28.04.2011
«Περιμένουμε 670 .000 ευρώ από προγράμματα, είναι χρήματα που πρόκειται να έρθουν, το πρόβλημα της εταιρίας είναι ταμειακό, όχι οικονομικό», θα πει

«Η κρίση δεν θέλει χρήματα μόνο, θέλει ιδέες. Ρίξτε 100 εκατομμύρια στην έρημο, θα φέρετε ανάπτυξη; Όχι, θέλει ανθρώπους με ιδέες»

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
Δήμος Μπακιρτζάκης
Ένα πρόσωπο που έχει συνδεθεί με αναπτυξιακά προγράμματα δράση και αποτελεσματικότητα, ο Στάθης Κεφαλίδης, βρίσκεται αποστασιοποιημένος αυτή την περίοδο, ενώ μια ολόκληρη φιλολογία αναφέρεται στην οικονομική δυσπραγία ης εταιρίας που διευθύνει της Αναπτυξιακής Ροδόπηε. Απαντήσεις σε μια σειρά ζητημάτων δίνει μιλώντας στο ράδιο Χρόνος 87.5fm αποκαλύπτοντας και τις προθέσεις του για το μεγάλο πολιτιστικό Μέγαρο Μουσικής και τις επαφές που είναι σε εξέλιξη.

Υπάρχει τελικά  πρόβλημα αυτή την στιγμή στην Αναπτυξιακή Ροδόπης κ. Κεφαλίδη;
-Η Αναπτυξιακή Ροδόπης είναι μια ανώνυμη εταιρία και όχι μια εταιρία η οποία επιδοτείται από κανέναν φορέα, που σημαίνει ότι ακόμη και τα λειτουργικά έξοδα, το ρεύμα, το τηλέφωνο, το ίντερνετ και οι αποδοχές οι δικές μας προκύπτουν μέσα από εργασίες και δουλειές που φέρνουμε. Δεν είμαστε δηλαδή κρατικοδίαιτη εταιρία.
Αυτοί οι οποίοι αποφασίσαμε από την αρχή να δουλέψουμε εκεί, αποφασίσαμε να δουλέψουμε σ΄αυτό το μοντέλο και θεωρώ ότι είναι ένα σύγχρονο μοντέλο για την Ελλάδα αυτή την ώρα, διότι βαρεθήκαμε να βλέπουμε …κρατικοδίαιτους.
Η Αναπτυξιακές των ΟΤΑ όπως η δική μας, δηλαδή αυτές που είναι πολυμετοχικές, όχι ενός δήμου ή μιας νομαρχίας μέσα, δουλεύουν με το ίδιο μοντέλο αλλά οι εργασιακές σχέσεις είναι αορίστου χρόνου. Εμείς επιλέξαμε να είμαστε συμβάσεις έργου αυτή την στιγμή.
Υπάρχει τελικά πρόβλημα, γιατί δεν τρέχουν έργα, δεν γίνονται επενδύσεις, ακούστηκε ότι έχουν απολυθεί υπάλληλοι από εκεί;
- Σε εμάς η απόλυση έχει το εξής νόημα. Τελειώνει το πρόγραμμα, φεύγει ο εργαζόμενος που αυτή την ώρα δεν μπορεί να φέρει πρόγραμμα, αν φέρει νέα προγράμματα μένει. Σίγουρα αυτή την ώρα υπάρχει μια περίοδος η οποία ουσιαστικά είναι δύσκολη όσον αφορά τα προγράμματα. Η εταιρία αυτή την στιγμή που μιλάμε ξεπερνάει τα 12,5 εκ. ευρώ σε προγράμματα, τα οποία υλοποιεί, όχι θα υλοποιήσει, δεν μιλάω για τις προτάσεις που πρόκειται να κατεβάσουμε, αλλά το μεγάλο πρόβλημα είναι τα λεφτά τα οποία έχουμε να εισπράττουμε που είναι ένα πολύ σημαντικό ποσό. Αυτή την ώρα κυνηγάμε πόρτα-πόρτα για να πάρουμε τα χρήματα που έχουμε και είναι χρήματα χωρίς επισφάλεια, για παράδειγμα είναι από ένα πρόγραμμα MEDOC που είναι χρήματα που θα έρθουν κατευθείαν από την Ε.Ε. Δεν έχουν να κάνουν καθόλου με εθνική συμμετοχή, από αυτό μόνο η εταιρία έχει να εισπράττει 670.000 ευρώ, είναι χρήματα που πρόκειται να έρθουν.
Αυτή την στιγμή έχουμε ταμειακό πρόβλημα, όχι οικονομικό πρόβλημα, που θα λυθεί σταδιακά, που σημαίνει ότι η μεγάλη δραστηριότητα της επιχείρησης τα προηγούμενα χρόνια δημιούργησε και αυτή την δυναμική. Φανταστείτε ότι στο προηγούμενο κοινοτικό πλαίσιο στήριξης η εταιρία διαχειρίστηκε 78 εκ. ευρώ, είναι μια πολύ μικρή εταιρία για ένα τόσο μεγάλο ποσό, σε επίπεδο νομού. Αυτό το ταμειακό προέρχεται και από την αγκύλωση αυτή την στιγμή του ελληνικού δημοσίου και του κράτους το οποίο σε περίοδο κρίσης δεν ανταποκρίνεται στην κρίση, δηλαδή, εγώ το λέω και το εννοώ. Αυτή την ώρα υπάρχουν πολλά χρήματα που περιμένουμε εμείς από έξω, για να έρθουν αλλά χρειάζεται να κινηθούν και οι δικές μας υπηρεσίες οι οποίες θα στείλουν την αλληλογραφία και τα σχετικά, τα γραφειοκρατικά. Δυστυχώς η γραφειοκρατία στην Ελλάδα στοιχίζει  και αυτή την ώρα γίναμε …κυνηγοί υπηρεσιών και κυνηγοί εγγράφων.
Αυτό δεν δημιουργεί προβλήματα στην λειτουργία της Αναπτυξιακής;
-Αυτό δημιουργεί πρόβλημα στην λειτουργία των αναπτυξιακών γενικά.
Σε μια δημοτική επιχείρηση η οποία ουσιαστικά χρηματοδοτείται, δηλαδή το ρεύμα, το νερό, το τηλέφωνο, τους μισθούς, τα πληρώνει ένας δήμος – αυτό δεν είναι πρόβλημα.
Σε μια επιχείρηση η οποία είναι εκτεθειμένη στον ανταγωνισμό, αυτό είναι πολύ μεγάλο πρόβλημα και το εννοούμε αυτό, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πτοούμαστε στο να σχεδιάσουμε μπροστά και να παράγουμε νέα προϊόντα.
Η  βάση της επιβίωσης της εταιρίας είναι παραγωγή καινούριων προϊόντων. Να παρέχεις τις σωστές υπηρεσίες και καινούρια προϊόντα, που σημαίνει να φέρεις καινούρια προγράμματα που να καλύπτουν τις ανάγκες της περιοχής, αυτό δεν το σταματάμε.

ΤΟ ΜΕΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΣΕ ΕΠΑΦΗ ΜΕ ΚΑΚΟΓΙΑΝΝΗ ΚΑΙ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

Πως το βλέπετε να λειτουργεί το μεγάλο πολιτιστικό Μέγαρο που δημιουργήθηκε στην περιοχή της Στρατώνας;
-Πρέπει να καταλάβουμε ότι  αυτό είναι ένα μεγάλο έργο. Το κόστος να το συγκρίνουμε αναλόγως με του τι παίρνουμε. Αν ήταν μια απλή αίθουσα 6000 τετραγωνικά, θα ήταν πολλά τα λεφτά, αλλά μια αίθουσα μεγάρου Μουσικής, εκεί είναι το κόστος, 16 εκ. ευρώ είναι το πραγματικό κόστος που θα κόστιζε αυτό το πράγμα. Είναι μεγάλο έργο και δεν είναι μόνο ένα έργο. Είναι ένα σύμβολο που καθορίζει κάποια κομμάτια της ιστορίας της πόλης. Είναι η Λέσχη Κομοτηναίων του 1820 όταν χτίστηκε να το πούμε έτσι. Τα βήματα αυτού του Μεγάρου που πρέπει να κάνουμε για να μπει σε λειτουργία πρέπει να είναι πολύ προσεκτικά, για να μην καταλήξει να είναι μια αίθουσα πολλαπλών χρήσεων η οποία σε 5 χρόνια θα απαξιωθεί.
Εμείς παίρνουμε και υιοθετούμε την εμπειρία που είχαν τα προηγούμενα Μέγαρα. Μην ξεχνάτε ότι ακόμη και ο πολιτισμός στην χώρα μας, ήταν επιδοτούμενος στο 100% ή στο 120%, σε πολύ λίγες περιπτώσεις παράγαμε προϊόντα πολιτισμού που ήταν ανταγωνιστικά και ανταποδοτικά. Έτσι πολλές από τις πολιτιστικές αυτές εκδηλώσεις ή και πολιτιστικά κτήρια να το πούμε έτσι, είχαν και μια δόση της ασφάλειας και του μαξιλαριού της κρατικής δομής, κάτι στο οποίο εμείς διαφωνούμε.
Εσείς διαφωνείτε αλλά ήδη έγιναν κάποιες μελέτες στην Περιφέρεια από την προηγούμενη διοίκηση και μιλάμε για ένα κόστος 300.000 ευρώ ετησίως για την λειτουργία του. Πως θα εισπραχθούν αυτά, από πού και με ποιο τρόπο;
-Ένα μέγαρο όπως το δικό μας, για να λειτουργήσει, με καθαρά επιδοτούμενο ποσό, με τα 12 άτομα που χρειάζεται, θέλει γύρω στις 680.000 ευρώ. Αυτό σημαίνει ότι σου δίνω όλα τα λεφτά και περιμένω από αυτούς να παράγουν πολιτιστικό προϊόν. Εμείς το αλλάζουμε το μοντέλο και λέμε ότι θέλουμε τόσα χρήματα όσο χρειάζονται για να έχεις την βασική υποδομή τριών ή τεσσάρων ατόμων και τα έξοδα του κλειστό. Δηλαδή όπως είναι τώρα, τα ρεύματα, την φύλαξη, ασφάλεια κλπ. Από εκεί και πέρα οποιαδήποτε άλλη επιπλέον δαπάνη θα πρέπει να την βγάζει μόνο του, ανάλογα με την δραστηριότητα που θα κάνει. Αυτό δεν είναι θεωρητικό, έχουμε ψάξει στοιχεία. Δηλαδή είδαμε τι δυνατότητες πολιτισμού έχει. Όχι όμως τώρα, δεν θέλουμε αύριο τα 300.000 ευρώ, αυτά είναι όταν αρχίσει να λειτουργεί. Εμείς μιλάμε τώρα, ότι την στιγμή που θα γίνει ο οργανισμός, για φέτος, γύρω στις 50.000, του χρόνου γύρω στις 100.000 ευρώ και σε πλήρη λειτουργία το 2013 γύρω στις 300.000 ευρώ, είναι αστεία τα λεφτά για μια τέτοια αίθουσα.
Όλοι όσοι ήρθαν εδώ όπως η κ. Μενδώνη και άλλοι από το υπουργείο Πολιτισμού, σας είπαν να λειτουργήσει με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια.
-Εγώ συμφωνώ με αυτό, αλλά βλέπω ότι αλλού δίνουν και δεν διαφωνώ με τα ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια αλλά δεν διαφώνησε και το υπουργείο με το σχήμα του οργανισμού. Όταν ήρθε ο κ. Νικητιάδης και τις δύο φορές, την πρώτη φορά με τον κ. Πεταλωτή και την δεύτερη με το κλιμάκιο του πρωθυπουργού, τότε σ’ αυτή την περίπτωση συζητήσαμε και το ανακοίνωσε και στα μέσα ότι σκεφτόμαστε να λειτουργήσει σαν οργανισμός, που σημαίνει υπό την αιγίδα του υπουργείου Πολιτισμού, γιατί αυτό είναι το νομικό σχήμα που λειτουργούν τα Μέγαρα.
Αυτό το μέγαρο πρέπει να το κοιτάξουμε σαν κομμάτι της ευρύτερης διαβαλκανικής. Ξέρουμε ότι τον Αύγουστο ανοίγουν τα σύνορα, από πάνω μας έχουμε 1,6 εκ. κόσμο και αυτό σας το λέω όχι επειδή βλέπω τον κόσμο ο οποίος ένα 5% από αυτούς να παρακολουθούν πολιτιστικές εκδηλώσεις ή είναι εν δυνάμει πελάτες σου, όπως και της Καβάλας, της Αλεξανδρούπολης ή των υπολοίπων περιοχών…
Εγώ θεωρώ ότι η περιοχή μας θα φύγει από την κρίση και μπορεί η υπόλοιπη χώρα να έχει κρίση και η Ανατολική Μακεδονία και Θράκη να μην έχει γιατί από πάνω της έχει τα Βαλκάνια. Ένα εμπόδιο υπάρχει μόνο, να το αντιληφθούμε εμείς. Αν το αντιληφθούμε εμείς ότι έχουμε εν-δυνάμει «πελάτες» οι οποίοι βρίσκονται ακριβώς από πάνω μας και έχουν μια θέληση και όρεξη και μανία να ταξιδέψουν στο εξωτερικό και να έρθουν. Φανταστείτε ότι η Ρουμανία θα είναι 4,5 – 5 ώρες με το αυτοκίνητο από εδώ, έμαθα ότι και η Σερβία θα είναι 4,5 – 5 ώρες…
Καλά ακούγονται αυτά, στην πράξη όμως διαφέρουν…
-Μα για να έρθουν πρέπει κάτι να τους δώσεις. Αν δεν έχεις να τους δώσεις είναι φυσικό, γι’ αυτό λέω «ο εχθρός είμαστε εμείς». Όπως για παράδειγμα τώρα θα μπορούσαμε να έχουμε ανεπτυγμένη κτηνοτροφία και να τροφοδοτούμε την Τουρκία η οποία παίρνει συνεχώς όλα τα αμνοερίφια, ή στην Ιαπωνία αυτή την ώρα που ζητάει προϊόντα αγροτικού χώρου και θα μπορούσαμε να μπούμε σε αγορές, γι’ αυτό λέμε ότι προβλέπεις από τώρα και έχεις γνώμονα και άξονα τόσο μακριά και αυτό σας το λέω επίσης γιατί με τους μεγάλους μάνατζερ στην Ελλάδα με τους οποίους έχουμε επαφή, έχουν το εξής πρόβλημα, ότι όλους αυτούς τους μεγάλους καλλιτέχνες και σχήματα που φέρνουν, στην Αθήνα, στην Θεσσαλονίκη και όλες οι αίθουσες είναι γεμάτες, πουλιούνται όλα τα εισιτήρια και το μέγαρο μουσικής της Θεσσαλονίκης το κάνει κατά κόρον αυτό… Πρόσφατα με 17 ευρώ παρακολούθησα στο μέγαρο της Αθήνας το εθνικό θέατρο του Λονδίνου on-line, κατευθείαν την ίδια ώρα και ήταν γεμάτο.
Θα πρέπει να σταματήσουμε να βλέπουμε την περιοχή μίζερα, θα πρέπει να σταματήσουμε να κοιτάζουμε στην Αθήνα. Θα πρέπει να δούμε προς τα Βαλκάνια, έχουμε μια τεράστια αγορά από πάνω μας που περιμένει να ανοίξουν οι κάθετοι άξονες για να έχουν πρόσβαση σε εμάς.
Εμείς έχουμε επαφή με το ίδρυμα Κακογιάννη, με το οποίο ήρθαμε σε επαφή, παρουσία του κυβερνητικού εκπροσώπου, είδαμε και τον Κακογιάννη και μιλήσαμε και μιλάμε και ανταλλάσσουμε αλληλογραφία γιατί αυτοί ενδιαφέρονται να συνεργαστούν με εμάς.
Αυτό  το στοιχείο που αποκομίσατε με τις επαφές σας, ποιο είναι;
-Πρέπει να τελειώσουμε τον Οργανισμό. Εκεί που καταλήξαμε είναι ότι τώρα άμεσα πρέπει να συναντηθούμε με την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Πολιτισμού για να συζητήσουμε το θέμα του οργανισμού το οποίο εμείς καταθέσαμε ήδη, το πρότυπο οργανισμού. Ο οργανισμός χρειάζεται μια κοινή υπουργική απόφαση και θέλει ένα Α’ χρόνο που για μένα δεν είναι πολύ αν το θέλει η πολιτική ηγεσία και το θέλει, το δήλωσε, για να τελειώσει. Από εκεί και πέρα, του χρόνου θα γίνει το διοικητικό συμβούλιο, αρχίζει να λειτουργεί ο καλλιτεχνικός διευθυντής και προγραμματίζονται οι πρώτες δειλά-δειλά εκδηλώσεις. Εγώ είμαι αισιόδοξος.
Η κρίση δεν θέλει χρήματα μόνο, θέλει ιδέες. Ρίξτε 100 εκατομμύρια στην έρημο, θα φέρετε ανάπτυξη; Όχι. Θέλει ιδέες, θέλει ανθρώπους με ιδέες».

http://www.xronos.gr/detail.php?ID=67710

Τετάρτη, 27 Απριλίου 2011

“Ο Σώζων Εαυτόν Σωθήτω” ή “Για-Την-Ελλάδα-Ρε -Γαμώτο”


Οι Ελληνες γίναμε παρατηρητές ενός έργου που πρωταγωνιστές ,είναι οι εκπρόσωποι της πολιτικής ηγεσίας που μάχονται για τα τάχα δικαιώματα του λαού εκφράζοντας πολιτικές θέσεις που είτε δεν μπορούν να εφαρμόσουν είτε βρίσκεται στο χώρο του φανταστικού και της άρνησης. Βλέπουμε μια αντιπολίτευση που αρνείται να συγκρουστεί με τους εκφραστές του κρατισμού και τις γραφειοκρατίας .Οι θέσεις τους περιλαμβάνουν απόψεις “ μην αλλάξεις τίποτα “άκρως συντηρητικές και μια κυβέρνηση που διατυπώνει προτάσεις για μεταρρυθμίσεις, αρκετές σε σωστό δρόμο, που καταλήγουν σε εκθέσεις ιδεών αφού δεν έχει την δύναμη και την θέληση να τις εφαρμόσει.
Και εμείς οι υπόλοιποι θεατές σε αυτό το έργο ,καθισμένοι σε μια αίθουσα που καταρρέει, ανήμποροι να αντιδράσουμε προσπαθώντας να ερμηνεύσουμε τα στοιχεία με παθητικό τρόπο του στιλ “Ο Σώζων Εαυτόν Σωθήτω” και όχι “Για-Την-Ελλάδα-Ρε -Γαμώτο”. Η χώρα καταρρέει και εμείς οι πολίτες δεν έχουμε  τον οδικό άξονα για την επιβίωση της χώρα και του εαυτού μας .
Συνεχίζουμε να ενεργούμε με την νοοτροπία που είχαμε πριν από την κρίση . Σε ελάχιστες περιπτώσεις παρατηρούμε προσπάθειες παραγωγής ανταγωνιστικών προϊόντων ή υπηρεσιών . Στις δημόσιες υπηρεσίες η γραφειοκρατία καλά κρατεί και ταλαιπωρεί και επιβαρύνει το κόστος λειτουργίας των επιχειρήσεων οι δε ιδιωτικές προσπαθούν να κερδίζουν όχι παράγοντας ανταγωνιστικά προϊόντα αλλά εισφοροδιαφεύγουν ή φοροδιαφεύγουν ή προσπαθούν να κερδίσουν “ φιλικές συμβάσεις”
Βέβαια υπάρχουν και αρκετές επιχειρήσεις που προσπαθούν να παράγουν με τις αρχές της οικονομίας και όχι της παραοικονομίας ,προσφέροντας ανταγωνιστικά και καινοτόμα προϊόντα είναι γνωστό οτι αυτές έχουν ιδιαίτερα αυξημένο λειτουργικό κόστος που προέρχεται απο το κόστος της γραφειοκρατίας και του κρατισμού.
Σε αυτή την φάση με μια χώρα στην εντατική η πολιτική ηγεσία δεν γνωρίζει το πως θα συνεφέρει τον ασθενή ή δεν θέλει και περιορίζεται σε θεωρητικές συζητήσεις και απόψεις .

Τρίτη, 19 Απριλίου 2011

http://krugman.blogs.nytimes.com/








April 19, 2011, 11:52 am

Poor Standards

I continue to be amazed by how much attention and credence is being given to the S&P “warning” on US debt. I mean, this was supposedly a warning about the safety of US debt. So if it mattered, we should have seen a jump in interest rates on April 18, the day of the announcement. Um, here’s the 10-year bond rate:
DESCRIPTIONYahoo!Finance
People, this was a non-event.

The EFSTATHIOS KEFALIDIS Daily

Ο καθε ένας άγνωστος Υπάλληλος μιας Ευρωπαϊκής χώρας γίνεται πρώτο Θέμα στα ΜΜΕ αν μιλήσει αρνητικά για την Ελλαδα, την δηλωσή του αναπαράγουν πρώτα τα ελληνικά ΜΜΕ


Γιαπωνέζοι Μηχανικοί Ξαναφτιάχνουν Κατεστραμμένο Αυτοκινητόδρομο Σε 6 Ημέρες

Γιαπωνέζοι Μηχανικοί Ξαναφτιάχνουν Κατεστραμμένο Αυτοκινητόδρομο Σε 6 Ημέρες


Η Ιαπωνία μπορεί να έχει σαρωθεί κυριολεκτικά από έναν τερατώδη σεισμό, ένα γιγάντιο τσουνάμι και μια μεγάλη πυρηνική καταστροφή ταυτόχρονα, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δεν εξακολουθεί να έχει μερικούς από τους καλύτερους μηχανικούς στον κόσμο και μια αίσθηση καθήκοντος πέρα από τη δική μας (τουλάχιστον) φαντασία.
Απόδειξη;
Δείτε αυτό το κομμάτι τελείως κατεστραμμένου αυτοκινητοδρόμου, το οποίο ανακατασκευάστηκε και δόθηκε στην κυκλοφορία μέσα σε μόλις έξι ημέρες (ναι ημέρες, όχι μήνες) μετά την φοβερή καταστροφή που χτύπησε τη χώρα του ανατέλλοντος ηλίου.
Αυτό το κομμάτι του αυτοκινητοδρόμου Great Kanto, καταστράφηκε ολοκληρωτικά από το σεισμό των 9.0 ρίχτερ που ταρακούνησε συθέμελα την βορειοανατολική ακτή της Ιαπωνίας.
Συνεργεία της εταιρίας επισκευών αυτοκινητοδρόμων NEXCO, άρχισαν την αποκατάσταση των ζημιών στις 17 Μαρτίου (προσέξτε, ούτε έξι ημέρες μετά το διπλό χτύπημα που δέχτηκε η χώρα στις 11/3).
Στο τέλος της ημέρας της 23ης Μαρτίου, ο δρόμος ήταν ανοιχτός για την κυκλοφορία και μάλιστα έμοιαζε καινούργιος (και όχι μπαλωμένος και με παρακάμψεις).
Δε μπορώ ούτε να φανταστώ πόσος χρόνος θα χρειαζόταν, για να αρχίσουν, έστω, οι εργασίες επιδιόρθωσης στην Ελλάδα (δε συζητάμε καν για να δοθεί στην κυκλοφορία ο δρόμος).
Τα σχόλια δικά σας.

Πηγή: Dvice
http://www.dailytech.gr/dailytech-news/2011/3/26/6.html

Δευτέρα, 18 Απριλίου 2011

ΧΡΕΟΣ ΚΑΙ ΔΙΑΦΘΟΡΑ

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
Να τιμωρηθεί επιτέλους κάποιος, ζητάει ο Κάρολος Παπούλιας. “Ούτε ένας ΅στη φυλακή;” διερωτάται από τις στήλες της Realnews ο Νίκος Χατζηνικολάου, που θέλει Παπανδρέου και Σαμαρά να στείλουν δύο-τρεις «πράσινους» και δύο- τρεις «μπλε» φυλακή και κατασχέσεις περιουσιών ανεξαρτήτως ποινικών παραγραφών. «Φέρτε πίσω τα κλεμμένα», φώναζαν εξαγριωμένοι οι διαδηλωτές, μουτζώνοντας τη Βουλή τον Μάιο. Τρεις-τέσσερις φυλακή καλοκαίρι του 2010, υποσχέθηκε, λέγεται, ο Πρωθυπουργός στο ΔΝΤ. Τα ίδια έλεγε στις Βρυξέλλες ο Παπακωνσταντίνου. Αλλά ο κ. Παπανδρέου δεν μπορεί ή δεν θέλει να το πράξει. Η Ελλάδα κατρακύλισε αρκετές θέσεις στην κατάταξη διαφθοράς χωρών της Διεθνούς Διαφάνειας στη διάρκεια ενός έτους. Ο τρίτος εμπλεκόμενος στο μεγάλο σκάνδαλο υψηλά ιστάμενος υπάλληλος της Ziemens, αναχώρησε κανονικά για τη Γερμανία, χωρίς να τον ενοχλήσει κανείς, αν και υπό «επιτήρηση». Οι εξεταστικές επιτροπές κατέληξαν φαρσοκωμωδία και απάτη.
Οι κ.κ. Παπούλιας και Χατζηνικολάου θα μείνουν μάλλον με την απορία. Αν Παπανδρέου και Σαμαράς δεν κάνουν τίποτα, υποθέτουμε δεν είναι γιατί δεν το σκέφτηκαν, αλλά γιατί οι εγκληματήσαντες και δωροδοκηθέντες δεν είναι δυο-τρεις, είναι «χίλιοι δεκατρείς». Κανείς δεν είναι διατεθειμένος να πληρώσει το «μάρμαρο». ‘Εχουν τον τρόπο να απειλήσουν, να εκβιάσουν, να πάρουν κι άλλους μαζί τους. Αν οι πολιτικοί αρχίσουν να ξηλώνουν το πουλόβερ, κινδυνεύουν να μείνουν χωρίς πουλόβερ, κόμματα, υπουργούς, βουλευτές. Αντί να αποδείξουν τη δυνατότητα αυτοκάθαρσης του πολιτικού συστήματος, θα αποκαλύψουν την έκταση της ηθικοπολιτικής του αποσύνθεσης. Λέγοντας «μαζί τα φάγαμε», ο κ. Πάγκαλος θέλει να αποτρέψει την επικίνδυνη αναζήτηση αυτών που «τα έφαγαν». Υπάρχει όμως και ένας επιπλέον λόγος που το πολιτικό σύστημα δεν θέλει κάθαρση: δεν μπορεί να αποκαλύψει τη διαφθορά χωρίς να θίξει σπουδαία συμφέροντα ξένων τραπεζών, εταιρειών, κυβερνήσεων και δανειστών μας. Η εσωτερική διαφθορά και η ξένη εξάρτηση των ελληνικών “ελίτ” είναι στενότατα συνδεδεμένες. ¨Οταν ετέθη, πριν από πολλά χρόνια, θέμα κατάσχεσης του Ινστιτούτου Γκαίτε για αποζημίωση των θυμάτων του Διστόμου, ένας Γερμανός διπλωμάτης δήλωσε στη Γκάρντιαν: Ας το κάνουν αυτό οι ‘Eλληνες και θα δούμε κι εμείς που πάνε τα ΚΠΣ.
Υπάρχει μια πτυχή της διαφθοράς που έχει αποσιωπηθεί, αν και, ή ακριβώς γιατί, έχει κεντρική σημασία για την Ελλάδα, όχι ηθικοπολιτική, αλλά οικονομική και αφορά άμεσα τη διαχείριση της θηλειάς του χρέους. Στις άλλες υπερχρεωμένες ευρωπαϊκές χώρες και τις ΗΠΑ, η κρίση χρέους προέκυψε κυρίως γιατί τα κράτη ανέλαβαν να σώσουν ιδιωτικές τράπεζες, καλύπτοντας απώλειες που προέκυψαν από αγορές αμερικανικών τοξικών προϊόντων (αποτέλεσμα απάτης μεγάλων τραπεζών και οίκων αξιολόγησης με τα ενυπόθηκα στεγαστικά) και από τραπεζικά «κόλπα», που συχνά ήταν ξεγυρισμένες απάτες. Το ιδιωτικό χρέος έγινε δημόσιο, π.χ. στην Ιρλανδία, και μετά η ΕΕ, για να είναι σίγουρη ότι η ζημιά θα πληρωθεί από τους Ιρλανδούς φορολογούμενους και όχι βρετανικές και γερμανικές τράπεζες, υποχρέωσαν το Δουβλίνο να καταφύγει στον μηχανισμό «σωτηρίας». Τεράστιες πιέσεις ασκήθηκαν και στους Ισλανδούς, για να πληρώσουν τα χρέη των τραπεζιτών, το σχέδιο όμως ματαιώθηκε λόγω λαϊκών αντιδράσεων.
Να σημειώσουμε ότι το συσσωρευμένο σήμερα παγκόσμιο χρέος είναι αδύνατο να αποπληρωθεί κανονικά, εκτός αν σημειωθεί τρομακτικό παγκόσμιο αναπτυξιακό μπουμ που ουδείς προβλέπει. Μακροχρονίως μπορεί να οδηγήσει σε πολεμική ή οικολογική καταστροφή, ή σε «Σεισάχθεια». Το πρόβλημα θα είναι μαζί μας για πολλά χρόνια. Οι μεγάλες τράπεζες κέρδισαν τον πρώτο γύρο, σε Ελλάδα-Ιρλανδία, βρισκόμαστε όμως στην αρχή του παιχνιδιού. Ακόμα κι αν όντως εφαρμοσθούν τα προγράμματα «σωτηρίας», κάτι εξαιρετικά αβέβαιο, οδηγούν σε αύξηση χρέους ως ποσοστού του ΑΕΠ, καθιστώντας δυσχερέστερη την αποπληρωμή! Είναι αναπόφευκτο στην πορεία να τεθεί θέμα νομιμότητας του χρέους. ‘Ηδη, προτού στεγνώσει το μελάνι του Μνημονίου της, η ιρλανδική κυβέρνηση προώθησε νομοσχέδιο που προβλέπει δυνατότητα διαγραφής του χρέους προς τις τράπεζες, προκαλώντας οργισμένη αντίδραση της ΕΚΤ.
Που πήγαν όμως τα λεφτά του ελληνικού χρέους; Για να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις στους «κοπρίτες», απαντάει ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης. Αντίθετα με τη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού, που θεωρεί «κοπρίτες» τους πολιτικούς του, ο κ. αντιπρόεδρος πιστεύει ότι «κοπρίτες» είναι οι ‘Ελληνες εργαζόμενοι και συνταξιούχοι. Ειρήσθω εν παρόδω, και «με όλο το σεβασμό», που λέει κι ο Λαζόπουλος, η διατήρησή του σε αυτή τη θέση από τον κ. Παπανδρέου, μας υποχρεώνει να διερωτηθούμε αν η κτηνώδης αισθητική και το ύφος του αντιπροέδρου του, δεν αντανακλούν εντέλει την αλήθεια πίσω από τα χαμόγελα του Πρωθυπουργού. Αν κυττάξει όμως κανείς τους εθνικούς λογαριασμούς, θα διαπιστώσει επί πολλά έτη διαρκή μείωση μισθών και συντάξεων, αλλά και των απολαβών των δημοσίων υπαλλήλων ως ποσοστού του ΑΕΠ. Κι εδώ δηλαδή μας λέει πάλι ψέμματα η κυβέρνηση. Δεν πήγαν στους μισθούς τα λεφτά των δανείων. Που πήγαν τότε; Γνωρίζουμε π.χ. ότι χρησιμοποιήθηκαν για να καταστήσουν δυνατή την εκτεταμένη φοροδιαφυγή, πρωτοφανή σε όλη την Ευρώπη, της ελληνικής μεσαίας και ανώτερης τάξης. Αλλά αυτό είναι όμως μόνο μέρος της απάντησης.
Κατά καιρούς δημοσιεύτηκαν τρομακτικά νούμερα για το κόστος της διαφθοράς στην Ελλάδα (όπως και για το ύψος των καταθέσεων Ελλήνων στις ελβετικές τράπεζες). Κατά τον προεκλογικό αγώνα του 2004, η αντιπολιτευόμενη τότε ΝΔ υπολόγιζε το κόστος αυτό σε πάνω από 10% του ΑΕΠ, πρόσφατα αναφέρθηκε ένα ποσοστό 8%. Εμείς τουλάχιστο δεν γνωρίζουμε πως γίνονται και πόσο αξιόπιστοι είναι τέτοιοι υπολογισμοί. Προφανώς όμως είναι πολύ μεγάλο το ποσοστό του ΑΕΠ που “τρώγεται”, κατά συνέπεια και των δανείων που κατευθύνθηκαν ή κατευθύνονται εκεί. (Μιλάμε πάντα για το άμεσο κόστος, όχι για το πολλαπλάσιο έμμεσο της διαφθοράς, την αποδιοργάνωση του εθνικού σχεδιασμού, που οδήγησε π.χ. την Ελλάδα να επισκευάζει διαρκώς δύο εθνικές οδούς που δεν τελειώνουν ποτέ, παραμένοντας η μόνη ευρωπαϊκή χώρα χωρίς τραίνα).
Μιια εταιρεία όμως σαν τη Ζiemens δεν είναι ο … Ερυθρός Σταυρός. Δεν «λαδώνει» έναν πολιτικό, έναν βουλευτή, ένα κόμμα, ένα δικαστή, έναν κρατικό αξιωματούχο ή ένα δημοσιογράφο, τους «πάντες» δηλαδή στην Ελλάδα, όπως είπε σε μια συνέντευξή του, εμφανώς σοκαρισμένος, ο πρόεδρος της αρμόδιας εξεταστικής κ. Βαλυράκης, ας πούμε με 100.000 ή 1.000.000 ευρώ, για λόγους συμπάθειας και φιλανθρωπίας. Αλλά γιατί, ως αποτέλεσμα του «λαδώματος», έχει πολλαπλάσια κέρδη εις βάρος του ελληνικού Δημόσιου. Να ένας, όχι μόνος, αλλά σημαντικός προορισμός των χρημάτων που «φάγαμε μαζί»: τα θησαυροφυλάκια μεγάλων γερμανικών και γαλλικών εταιρειών και αμερικανικών τραπεζών!
Επ’ αυτής της πτυχής αιδήμων σιωπή. Ουδείς δείχνει διάθεση να συνδέσει το υπέρογκο δημόσιο διεθνές χρέος της Ελλάδας με τις παράνομες δραστηριότητες ξένων κυβερνήσεων και εταιρειών, σε συνεργασία με ελληνικά πολιτικά κόμματα και ‘Ελληνες κρατικούς λειτουργούς, δικαστικούς, αξιωματούχους. Πολύ περισσότερο να ανοίξει ξανά τα λογιστικά βιβλία του ελληνικού κράτους ή να επανεξετάσει τις άπειρες συμβάσεις στις οποίες διοχετεύθηκαν τα ευρωπαϊκά κονδύλια και ένα σημαντικό τμήμα των ελληνικών προϋπολογισμών. Κι αυτό παρόλο που είναι συχνή διεθνής πρακτική κράτη με τη θηλειά του χρέους στον λαιμό τους, όπως πρόσφατα ο Ισημερινός του Προέδρου Κορέα, να ξετινάζουν όλους τους λογαριασμούς, με σημαντικό όφελος για την εθνική οικονομία τους. (Τώρα βέβαια, θα μου πείτε, εδώ δεν είναι «τρίτος κόσμος» να κάνουμε τέτοια πράγματα. Οι πολιτικοί μας, όρα Παπακωνσταντίνου ή Αλογοσκούφη, είναι βέροι Ευρωπαίοι. Για να το αποδείξουν τρέχουν κάθε τόσο στον «δάσκαλο» να καρφώσουν τον συμμαθητή τους ότι δεν είναι. ‘Ωσπου βαρέθηκε ο «δάσκαλος» και σταύρωσε τη χώρα)
Αυτά είναι πασίγνωστα στο εξωτερικό, όπου γελάνε με τους εγχώριους φιλιππικούς κατά της διαφθοράς, που προσέλαβαν πέρυσι τη μορφή διεθνούς αυτομαστιγώματος και αυτοεξευτιλισμού. Δεν άντεξε άλλωστε και το είπε σχεδόν, σε στιγμή σπάνιας ειλικρίνειας ο πρόεδρος της ευρωζώνης Γιουνκέρ: όλοι ήξεραν τι γίνεται στην Ελλάδα, αλλά δεν μιλούσαν για να μη διαταράξουν τις γαλλογερμανικές εξαγωγές.
Οι ξένες κυβερνήσεις είναι σοβαρότερες από όσο ελπίζουν ποτέ να γίνουν οι ελληνικές. Φρόντισαν, συντάσσοντας το Μνημόνιο, να προφυλαχθούν από μελλοντικές πολιτικές εξελίξεις, θέτοντας όρο που απαγορεύει τον συμψηφισμό της «βοήθειας» με ελληνικές ανταπαιτήσεις, δηλαδή απαιτήσεις από παράνομες και καταχρηστικές συμβάσεις και τις γερμανικές αποζημιώσεις, που επίσης δεν διανοούνται να ζητήσουν οι κυβερνώντες μας.
Η άρνηση του ελληνικού πολιτικού και ευρύτερου κρατικού συστήματος να αντιμετωπίσει ριζικά το φαινόμενο της διαφθοράς του (και να απαιτήσει τις γερμανικές αποζημιώσεις), πέραν των άλλων σοβαρών συνεπειών για τη χώρα, αυξάνει ευθέως το προς πληρωμή χρέος, φέρνοντας εγγύτερα τη χρεωκοπία. Οι κυβερνήσεις των μεγάλων κρατών θα συνεχίσουν άλλωστε να αντιμετωπίζουν μόνο περιφρονητικά τους εκπροσώπους ενός πολιτικού συστήματος που ‘λάδωναν’. Ούτε η χώρα μπορεί να ασκήσει πολιτική, να διαπραγματευθεί, όταν ξένες κυβερνήσεις, υπηρεσίες ή εταιρείες διαθέτουν τις αποδείξεις δωροδοκίας των Ελλήνων πολιτικών ή αξιωματούχων. Η διεθνής εικόνα της Ελλάδας θα παραμείνει η εικόνα διεφθαρμένης και κακοδιοίκητης χώρας «κοπριτών», όπως τη θέλει ο Νο2 της κυβέρνησης Παπανδρέου. Η εγκληματική διαχείριση του προβλήματος αυτού, έρχεται έτσι να προστεθεί στην εξίσου εγκληματική μη διαπραγμάτευση των όρων αποπληρωμής του χρέους, που οδήγησε σε ένα μνημόνιο που είναι αδύνατο να εφαρμοσθεί, χωρίς να καταστραφεί η χώρα, και το οποίο μετατρέπει χρέος προς τράπεζες σε ενυπόθηκο χρέος προς κράτη και την ΕΚΤ, σφίγγοντας περισσότερο τη θηλειά στον λαιμό της χώρας.
Είναι ασφαλώς πολύ δύσκολη, σχεδόν αδύνατη η καταπολέμηση της διαφθοράς, όπως είναι πολύ δύσκολο να σταθεί η Ελλάδα όρθια απέναντι σε ισχυρότατες διεθνείς δυνάμεις. Αλλά η μόνη εναλλακτική που έχουμε, είναι να παρακολουθήσουμε μοιρολατρικά την καταστροφή του ελληνικού κράτους και του ελληνικού λαού.
ΥΓ. Χάρηκα πολύ με τις διαφημίσεις ευρωπαϊκών πολυτελών αυτοκινήτων στις τηλεοράσεις αυτές τις μέρες, που έκαναν μνεία των δύο έως επτάμισυ χιλιάδων ευρώ που χαρίζει στους υποψήφιους αγοραστές το Υπουργείο Οικονομικών με την απόσυρση. Επιτέλους, φτηνότερα αυτοκίνητα για τον λαό, βοήθεια στη χειμαζόμενη ευρωπαϊκή, ιδίως γερμανική βιομηχανία, νέα γενναία συμβολή στο πολεοδομικό και οικολογικό μεγαλείο της Αθήνας. Πιάσανε επιτέλους τόπο οι περικοπές στις υπερβολικές συντάξεις των 500 ευρώ, στα επιδόματα αναπήρων και πολυτέκων, στα τζάμπα εισιτήρια για τους τυφλούς. Μπράβο!
konstantakopoulos.blogspot.com
περιοδικό Επίκαιρα, 13 Ιαν. 2011

http://kavvathas.wordpress.com/2011/03/31/%CF%87%CF%81%CE%AD%CE%BF%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CF%86%CE%B8%CE%BF%CF%81%CE%AC-2/ 

Γιόρτασαν όλοι μαζί την προσφορά των Ελλήνων


Εκατοντάδες άτομα, τα περισσότερα Αυστραλοί, ξεφάντωσαν με ελληνικούς χορούς, για να τιμηθεί η 75η επέτειος του «Roxy Theatre», ενός μεγαλοπρεπή κινηματογράφου που κτίστηκε από Έλληνες και σήμερα έχει μετατραπεί σε μουσείο Αναγνώρισης της Προσφοράς των Ελλήνων στην επαρχιακή Αυστραλία.

«Το 1936, τρεις Έλληνες από τα Κύθηρα, οι Πήτερ Φέρος, Εμμανουήλ Αρώνης και Γιώργος Ψάλτης, εμπνεύσθηκαν μια μεγάλη ιδέα να κτίσουν ένα μεγαλοπρεπή κινηματογράφο (αρτ ντεκό), το «Roxy Theatre» και ακόμη το «Roxy cafe» και το «Peters & Co Cafe», όπως είπε ο Γιώργος Πούλος, διαχειριστής του Κυθηραϊκού Ταμείου Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς. «Οι τρεις αρχικοί ιδιοκτήτες υπερέβαλαν τους εαυτούς τους» εξήγησε ο Πούλος.

«Αποφάσισαν να οικοδομήσουν ένα ξενώνα. Νόμιζαν ότι όταν οι αγρότες θα πήγαιναν στον κινηματογράφο, όλοι τους θα διέμεναν στον ξενώνα για να έχουν ένα πολυτελές Σαββατοκύριακο, φαγητό στο καφέ κλπ. Τελικά η ιδέα αποδείχθηκε εξωπραγματική. Η επιχείρηση κόστισε 2000% περισσότερα από ότι είχε υπολογισθεί. Επί πλέον είχαν και ένα σκληρό αντίπαλο, τον κ. Βίκτωρ Πίκοκ, που ήταν ο ιδιοκτήτης του Ρίτζεντ Θίατρ .Ο κ. Πίκοκ είχε ένα μικρό θέατρο στο Μπίνγκαρα και αποφάσισε και αυτός να εξαπλώσει τις επιχειρήσεις του ανάλογα. Η συνέχεια ήταν να υπάρξει τρομερός πόλεμος τιμών έως ότου οι φτωχότεροι Έλληνες λύγισαν και πτώχευσαν" είπε ο κ. Πούλος.

Και μπορεί να πτώχευσαν οι πρωτοπόροι Έλληνες αλλά έγραψαν ιστορία. "Η κληρονομιά όμως που άφησε πίσω του αυτό το εγχείρημα είναι κάτι σημαντικό σε πολλά επίπεδα. Τα ελληνικά καφενεία άλλαξαν τον ρου της πολιτιστικής ιστορίας της Αυστραλίας και άφησαν μια σημαντική κληρονομιά για την μαγειρική και το πολιτιστικό τοπίο" λέει ο κ. Πούλος.

Και οι αυστραλιανές αρχές για να τιμήσουν αυτή την προσφορά των Ελλήνων αποφάσισαν να μετατρέψουν το «Roxy» σε μουσείο προς τιμήν τους. Το συγκρότημα «Roxy» αναπαλαιώθηκε πλήρως και εγκαινιάστηκε με κάθε επισημότητα. Οι εορταστικές εκδηλώσεις κορυφώθηκαν μα ένα μεγάλο ελληνικό χορό και έγιναν πρωτοσέλιδο στον τοπικό τύπο. Η 75η επέτειος της «Roxy» εορτάσθηκε με την επίσημη έναρξη του «Peters & Co Cafe» και του μουσείο «Roxy», προβολές ταινιών στο «Roxy Theatre» και ιστορικές περιηγήσεις.

"Η αποκατάσταση του «Roxy» αναδεικνύει το πνεύμα μιας κοινότητας που έχει θριαμβεύσει επί χρόνια της ξηρασίας και της οικονομικής ύφεσης. Είναι μια γιορτή για το τι μπορεί να επιτευχθεί από ανθρώπους που πιστεύουν στην αγροτική κοινότητα και το μέλλον της" είπε ο δήμαρχος της περιοχής.

Ο Πούλος είπε ότι η ανακαίνιση του «Roxy» δεν αντιπροσωπεύει μόνο την μοναδική ελληνική κληρονομιά της Αυστραλίας, αλλά και όλο τον πολιτισμό της Αυστραλίας και ιδιαίτερα της πόλης της Μπίνγκαρα, όπου βρίσκεται.

"Τα σνακ μπαρ, τα καφενεία, τα καταστήματα ψαρέματος, τα ψητοπωλεία, είναι αυτά που οι Έλληνες της Αυστραλίας γέμισαν με την παρουσία τους διατηρώντας άσβηστο τον ελληνικό πολιτισμό" λέει και προσθέτει: "Η κληρονομιά όμως που άφησε πίσω του αυτό το εγχείρημα στο «Roxy» είναι κάτι που είναι σημαντικό σε πολλά επίπεδα. Τα ελληνικά καφενεία άλλαξαν τον ρου της πολιτιστικής ιστορίας της Αυστραλίας και άφησαν μια σημαντική κληρονομιά για την μαγειρική και το πολιτιστικό τοπίο".

Διαβάστε περισσότερα: http://www.i-reportergr.com/2011/04/blog-post_3908.html#ixzz1JsjggM00


http://www.i-reportergr.com/2011/04/blog-post_3908.html

Σάββατο, 16 Απριλίου 2011

15 Απριλίου 1961 - Κόλπος των Χοίρων


Από το "redflyplanet"
''Δεν έχουμε ανάγκη κανέναν για να πεθάνουμε με αξιοπρέπεια»
ΦΙΝΤΕΛ ΚΑΣΤΡΟ
Απρίλιος 1961 - Αβάνα.
Πριν ακόμα προλάβει να ανασάνει η Κουβανική Επανάσταση, γνώρισε από πρώτο χέρι την αντεπανάσταση. Τούτες τις μέρες είναι η επέτειος από την επέμβαση στον κόλπο των Χοίρων.
Στην Ουάσιγκτον είχαν πάρει την απόφαση να τελειώνουν με το νησί. Η απήχηση της κουβανέζικης επανάστασης σε όλο τον κόσμο, εμποδίζουν τις ΗΠΑ να αναλάβουν στα φανερά στρατιωτική δράση.
Ένα χρόνο πριν, το Μάρτιο του...
 1960, ο πρόεδρος Αϊζενχάουερ εγκρίνει ένα στρατιωτικό σχέδιο δράσης που έχει επεξεργαστεί η CIA: Μια δύναμη Κουβανών αντεπαναστατών θα χρηματοδοτηθεί, θα εξοπλιστεί και θα εκπαιδευτεί από Αμερικανούς στρατιωτικούς σε ένα μυστικό στρατόπεδο στη Γουατεμάλα με σκοπό να εισβάλει στην Κούβα.
Την ίδια εποχή διεκδικούν την προεδρία των ΗΠΑ ο Ρίτσαρντ Νίξον και ο Τζον Κένεντι. Μπορεί ο δεύτερος, ο οποίος τελικά κέρδισε τις εκλογές, να μην ήταν ένθερμος υποστηρικτής της απόβασης, αλλά όταν ο διευθυντής της CIA, Άλεν Ντάλες, του ανακοίνωσε την απόφαση δεν τόλμησε να διαφωνήσει. Έτσι, στις 15 Απριλίου 1961 οι Κουβανοί φυγάδες πραγματοποιούν εισβολή στο νησί.

Η εισβολή προετοιμάζεται με μια σειρά σαμποτάζ στις αρχές του 61, με σημαντικότερη την καταστροφή του εργοστασίου ηλεκτρικής ενέργειας. Στις 15 Απριλίου αμερικάνικα βομβαρδιστικά (που έχουν μεταμφιεστεί σε κουβανέζικα) βομβαρδίζουν τα αεροδρόμια του νησιού και αχρηστεύουν ένα μεγάλο τμήμα της κουβανέζικης αεροπορίας. Κάποια βομβαρδίζουν συνοικίες της Αβάνας και από τα ερείπια ανασύρονται 8 νεκροί και 60 τραυματίες. Το πρωί της επόμενης, η κηδεία των θυμάτων μετατρέπεται σε οργισμένη διαδήλωση χιλιάδων ανθρώπων. Την ώρα που η Αβάνα διαδηλώνει, γίνεται γνωστή η είδηση πως τα ξημερώματα η εισβολή έχει αρχίσει.
Στον Κόλπο των Χοίρων έχει αποβιβαστεί ένα πάνοπλο σώμα 1.500 αντρών. Ο σταθμός των αντεπαναστατών έξω από το κουβανικό έδαφος εκπέμπει εκείνη τη μέρα: ''Κουβανοί, η νίκη ζυγώνει! Ένας απελευθερωτικός στρατός βρίσκεται στην Κούβα για να αγωνιστεί μαζί σας ενάντια στην κομμουνιστική τυραννία του Φιντέλ Κάστρο, αυτού του ανισόρροπου! Πολεμήστε τους φιντελιστές, το γενικό ξεσήκωμα άρχισε!''
Ο λαός δεν στρέφετε εναντίον του Φιντέλ όπως είχε υπολογιστεί, αντίθετα συσπειρώνεται δίπλα του και αποφασίζει ''να πέσει μέχρι ενός''. Την ίδια στιγμή ο Φιντέλ, στην κατάμεστη Πλατεία της Επανάστασης, διακηρύσσει το σοσιαλιστικό χαρακτήρα της επανάστασης. Για να αντιμετωπιστεί η εισβολή των αντεπαναστατών, η κυβέρνηση μοιράζει όπλα. Η ανταπόκριση είναι ακαριαία, οι εργάτες και οι αγρότες οργανώνεται μαζικά σε πολιτοφυλακές.

Ο Γκεβάρα δηλώνει χαρακτηριστικά: "Πρέπει να θυμόμαστε ότι αυτή τη στιγμή είμαστε σε πόλεμο, στον ψυχρό πόλεμο όπως τον αποκαλούν, έναν πόλεμο χωρίς πρώτη γραμμή, χωρίς συνεχείς βομβαρδισμούς, αλλά όπου οι δύο εχθροί - αυτός ο μικρός πρωταθλητής της Καραϊβικής και η μεγάλη, ιμπεριαλιστική ύαινα - είναι πρόσωπο με πρόσωπο και γνωρίζουν ότι ένας απ' τους δυο θα πεθάνει στη μάχη''.
Η αεροπορία της Κούβας έχει ήδη βυθίσει και καταστρέψει τα πλοία «Χιούστον» και «Ρίο Εσκοσίνδο», που μετέφεραν άντρες και όπλα, ενώ η «Μπριγάδα 2.506» θα αποτύχει παταγωδώς στην προσπάθειά της να έχει κάποια ενίσχυση εκ των έσω.Το επόμενο ξημέρωμα η όλη επιχείρηση είναι αποκομμένη σε μια ελώδη περιοχή χωρίς διεξόδους και είναι έτοιμη να καταρρεύσει, γεγονός που εξαναγκάζει το διευθυντή του τμήματος μυστικών επιχειρήσεων της CIA, τον Ρίτσαρντ Μπίσελ, να δώσει εντολή σε έξι πιλότους να απογειωθούν από τις ΗΠΑ με τρία βομβαρδιστικά που φέρουν και βόμβες ναπάλμ και να επιτεθούν. Τέσσερις πιλότοι θα χάσουν τη ζωή τους σ' αυτήν την επιχείρηση, ενώ οι κουβανικές δυνάμεις θα κατορθώσουν να ανασύρουν το ένα πτώμα, που αποτελεί και την πιο τρανή απόδειξη της άμεσης αμερικανικής επέμβασης.

Τη 19η Απρίλη θα λήξουν όλες οι μάχες.
Μία συντριπτική ήττα των Αμερικανών σε διάστημα λιγότερο των 72 ωρών. Ο επαναστατικός στρατός του Φιντέλ συλλαμβάνει τους 1.200 από τους 1.500 κουβανούς φυγάδες οι οποίοι είχαν αποβιβαστεί στο νησί.

''Τα ζαχαροκάλαμα της Κούβας τα μαζεύουν οι φίλοι της, όχι οι εχθροί της'' θα απαντήσει ο Τσε σε έναν αιχμάλωτο παπά, ο οποίος στην προσπαθεια του για καλη μεταχείρηση ζητάει να συμμετάσχει στη συγκομιδή! (Αργότερα η κυβέρνηση του Κάστρο θα ζητήσει την ανταλλαγή αυτών των αιχμαλώτων με την απελευθέρωση ίσου αριθμού πολιτικών κρατουμένων από τις φυλακές των ΗΠΑ και των δικτατοριών της Νότιας Αμερικής, πρόταση που δεν έγινε δεκτή).
Το φιάσκο του Κόλπου των Χοίρων είναι ένα συντριπτικό χτύπημα για τις ΗΠΑ.
Καταρρίπτει το μύθο του αήττητου γίγαντα και δημιουργεί νέες ισορροπίες στη Λατινική Αμερική.


Στις 20 Απρίλη του 1961, ο πρόεδρος Κένεντι, σε μία ύστατη προσπάθεια συμφιλίωσης με την κουβανική κοινότητα της Φλώριδας, που τον κατηγορούσε ευθέως για δειλία επειδή δε διέταξε ευρύτατες αεροπορικές επιδρομές και άμεση στρατιωτική επέμβαση, διακήρυξε ότι οι ΗΠΑ δεν πρόκειται ποτέ να επιτρέψουν στους «κομμουνιστές να καταλάβουν το νησί».

Το ίδιο πάνω - κάτω διακηρύσσουν από τότε όλοι οι διάδοχοί του.

Παρασκευή, 15 Απριλίου 2011

http://paper.li/stathisglobal


Νέα υποβάθμιση της Ιρλανδίας από την Moody's Μείωσε κατά δύο βαθμίδες

ΣΧΟΛΙΟ Η παγκόσμια κυβέρνηση της χώρας των ΑΓΟΡΩΝ με υπηκόους τους ασύδοτα κερδοσκόπους ,χρησιμοποιεί την πετυχημένη της μέθοδο της υποβάθμισης ,με το εργαλείο τους " ΟΙΚΟΥΣ ΑΞΙΟΛΟΓΙΣΗΣ " και πετυχαίνουν τις συνεχόμενες υποβαθμίσεις των εισοδημάτων και των κοινωνικών παροχών των πολιτών του κόσμου. 
 Στην υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της Ιρλανδίας κατά δύο βαθμίδες προχώρησε την Παρασκευή ο οίκος αξιολόγησης Moody’s.

Η πιστοληπτική διαβάθμιση του αξιόχρεου της χώρας υποχώρησε από το «Baa1» στο «Baa3», μία βαθμίδα πάνω από το επίπεδο «junk».

O αμερικανικός οίκος διατηρεί αρνητικές τις προοπτικές, κάτι που μεταφράζεται σε πιθανότητα νέας υποβάθμισης στο άμεσο μέλλον.

Η Moody's δήλωσε ότι η υποβάθμιση στο «Baa3» -δύο βαθμίδες χαμηλότερα από την αξιολόγηση της Fitch και της Standard & Poor's- οφείλεται στην απροσδόκητη αποδυνάμωση των χρηματοοικονομικών της χώρας, στις αδύναμες προοπτικές ανάπτυξης και στην αβεβαιότητα όσον αφορά το αποτέλεσμα των τεστ φερεγγυότητας που απαιτεί ο -μόνιμος- Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας (ESM).

Ο οίκος δήλωσε ότι η Ιρλανδία ίσως χρειαστεί να πάρει επιπλέον μέτρα λιτότητας για να επιτύχει τους δημοσιονομικούς της στόχους, ενώ η αύξηση των επιτοκίων στην Ευρωζώνη πιθανόν να επιβαρύνει τα χρηματοοικονομικά της χώρας.

«Αν δεν επιτευχθούν οι στόχοι δημοσιονομικής σταθεροποίησης που έχουν τεθεί, πιθανόν να ακολουθήσει και νέα υποβάθμιση της αξιολόγησης. Επιπλέον, μια νέα επιδείνωση των οικονομικών προοπτικών της χώρας θα ασκήσει πιέσεις στην αξιολόγηση», ανέφερε η Moody's.

Πάντως, την Πέμπτη η Fitch επιβεβαίωσε στο ΒΒΒ+ με αρνητικές προοπτικές την αξιολόγησή της για την Ιρλανδία, αφαιρώντας την όμως από τη «λίστα» για υποβάθμιση («watch negative»).

Το Δουβλίνο βρίσκεται πιο κοντά στην οικονομική σταθεροποίηση, εκτιμά ο οίκος, κρίνοντας αξιόπιστες τις πρόσφατες κινήσεις για τον ιρλανδικό τραπεζικό τομέα.

Παρ' όλα αυτά, όπως ανέφερε σύμφωνα με το MarketWatch αναλυτής της Fitch, οι αρνητικές προοπτικές διατηρούνται εξαιτίας «των σημαντικών απειλών για την οικονομική ανάκαμψη και την δημοσιονομική εξυγίανση».

Οι αρνητικές προοπτικές, σύμφωνα με τον οίκο, αντικατοπτρίζουν την πιθανότητα αλλαγής της αξιολόγησης στα επόμενα δύο χρόνια, αποτιμώντας το ρυθμό της ανάπτυξης και τη μεσοπρόθεσμη σταθεροποίηση των ιρλανδικών δημοσιονομικών και του χρέους της χώρας. 
ΑΠΟ ΤΑ ΝΕΑ online
http://www.tanea.gr/default.asp?pid=41&nid=1231103876

EFSTATHIOS KEFALIDIS Diario

Τρίτη, 12 Απριλίου 2011

Η φρεναπάτη της λιτότητας



             






"Η κυβέρνηση της Πορτογαλίας έχει μόλις διολισθήσει σε μία έντονη αντιπαράθεση γύρω από τα προτεινόμενα μέτρα λιτότητας. Οι αποδόσεις των ιρλανδικών ομολόγων ξεπέρασαν για πρώτη φορά το 10%. Και η βρετανική κυβέρνηση έχει μόλις αναθεωρήσει προς τα κάτω τις προβλέψεις για την οικονομική ανάπτυξη, και προς τα πάνω για τα ελλείμματα.

Τι το κοινό έχουν οι παρακάτω εξελίξεις; Αποδεικνύουν ότι η περιστολή δαπανών σε περίοδο υψηλής ανεργίας είναι λανθασμένη. Οι υπέρμαχοι της λιτότητας προέβλεπαν ότι η περιστολή δαπανών θα έφερνε γρήγορα αποτελέσματα υπό τη μορφή της αυξανόμενης εμπιστοσύνης και ότι οι αρνητικές συνέπειες σε ανάπτυξη και θέσεις εργασίας θα ήταν, αν όχι ανύπαρκτες, σίγουρα πάντως λίγες. Έκαναν λάθος. Και δυστυχώς αυτόν τον καιρό στην Ουάσιγκτον σοβαρός θεωρείται μόνο όποιος εμφανίζεται ως οπαδός αυτής της ίδιας θεωρίας.
Δεν ήταν πάντοτε έτσι. Πριν από δύο χρόνια, οι επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης έκαναν τους ηγέτες των πιο προηγμένων οικονομικά χωρών να συνειδητοποιήσουν ότι τα προβλήματα θα έπρεπε να επιλυθούν σταδιακά και ότι η πιο επείγουσα ανάγκη ήταν η δημιουργία θέσεων εργασίας μαζί με μια μακροπρόθεσμη στρατηγική μείωσης των ελλειμμάτων.

Γιατί δεν μείωσαν αμέσως τα ελλείμματα; Επειδή οι αυξήσεις φόρων και η περιστολή των κρατικών δαπανών θα προκαλούσαν ακόμα μεγαλύτερη ύφεση, επιτείνοντας και το πρόβλημα της ανεργίας. Και οι περικοπές δαπανών σε μία οικονομία που βρίσκεται σε ύφεση είναι σε μεγάλο βαθμό και ακόμη και από καθαρά οικονομική πλευρά, αυτοκαταστροφικές.

Αρά, πρώτα, πρώτα οι θέσεις εργασίας, και αργότερα τα ελλείμματα ήταν και παραμένει η σωστή στρατηγική. Δυστυχώς όμως, φανταστικοί κίνδυνοι και διαψευσμένες ελπίδες έχουν οδηγήσει στην εγκατάλειψή της. Από τη μία μας λένε συνέχεια ότι αν δεν μειώσουμε αμέσως τις δαπάνες, θα καταντήσουμε σαν την Ελλάδα. Από την άλλη μας λένε να μην ανησυχούμε για τον αντίκτυπο που έχουν οι περικοπές δαπανών στις θέσεις εργασίας, γιατί η δημοσιονομική λιτότητα, ενισχύοντας την εμπιστοσύνη, θα δημιουργήσει στην πραγματικότητα νέες θέσεις εργασίας.

Από τότε που η κρίση άρχισε να χαλαρώνει, τα αυτόκλητα «γεράκια των ελλειμμάτων», φωνάζουν για τα επιτόκια, ερμηνεύοντας και την παραμικρή αύξηση ως μια στροφή των αγορών ενάντια στην Αμερική. Αλλά η αλήθεια είναι ότι τα επιτόκια ανεβαίνουν και κατεβαίνουμε την ελπίδα της οικονομικής ανάκαμψης. Και από τη στιγμή που δεν διαφαίνεται ακόμα καμία ισχυρή ανάκαμψη, τα επιτόκια είναι σήμερα πιο χαμηλά από ότι ήταν πριν από δύο χρόνια.

Αλλά και πάλι, δεν θα μπορούσε η Αμερική να καταλήξει σαν την Ελλάδα; Θα μπορούσε. Αν οι επενδυτές αποφασίσουν ότι είμαστε μια Μπανανία και ότι οι πολιτικοί μας είτε δεν μπορούν είτε δεν θέλουν θα αντιμετωπίσουν τα μακροπρόθεσμα προβλήματα, τότε όντως, θα σταματήσουν να αγοράζουν το χρέος μας. Αλλά αυτή η προοπτική δεν έχει απολύτως καμία σχέση με το αν εμείς αυτοτιμωρούμαστε με βραχυπρόθεσμες περικοπές δαπανών.

Δεν έχετε παρά να ρωτήσετε τους Ιρλανδούς των οποίων η κυβέρνηση, έχοντας επωμιστεί ένα τεράστιο βάρος στην προσπάθειά της να σώσει τις προβληματικές τράπεζες, προσπάθησε να καθησυχάσει τις αγορές επιβάλλοντας αυστηρά μέτρα λιτότητας. Όλοι αυτοί που ζητάνε περικοπές δαπανών στην Αμερική, χειροκρότησαν. «Η Ιρλανδία προσφέρει ένα αξιοθαύμαστο παράδειγμα δημοσιονομικής υπευθυνότητας», δήλωσε ο Αλαν Ρέινολντς του Ινστιτούτο Catoπου είπε ότι οι περικοπές δαπανών είχαν αποσοβήσει τους φόβους περί ιρλανδικής χρεοκοπίας, και προέβλεψε ταχεί9α οικονομική ανάκαμψη.

Αυτά έγιναν τον Ιούνιο του 2009. Από τότε, τα επιτόκια δανεισμού της Ιρλανδίας διπλασιάστηκαν και η ανεργία έφτασε στο 13,5%. Κι έπειτα, είναι και το βρετανικό παράδειγμα. Όπως και η Αμερική, έτσι και η Βρετανία εξακολουθεί να θεωρείται φερέγγυα από τις από τις χρηματοοικονομικές αγορές, γεγονός που θα της απέτρεπε να ακολουθεί μια στρατηγική

Προτεραιότητα στις θέσεις εργασίας. Αλλά η κυβέρνηση Κάμερον επέλεξε, αντίθετα, να κινηθεί προς μια άμεση πολιτική λιτότητας, με την πεποίθηση ότι οι ιδιωτικές δαπάνες θα αντισταθμίσουν και την υποχώρηση του κράτους. Το σχέδιο Κάμερον βασίστηκε στην πεποίθηση ότι η νεράιδα της εμπιστοσύνης θα φρόντιζε να πάνε όλα κατ’ ευχήν.

Αλλά δεν το έκανε. Η βρετανική ανάπτυξη κόλλησε και η κυβέρνηση αναγκάστηκε να αναθεωρήσει προς τα πάνω τις προβλέψεις της για τα ελλείμματα.

Ένα σοβαρό δημοσιονομικό πλάνο για την Αμερική θα ευθυνόταν στους τομείς με τις υψηλότερες δαπάνες, πρώτα απ’ όλα στον κλάδο της υγείας, περιλαμβάνοντας σχεδόν σίγουρα κάποιου είδους φορολογικές αυξήσεις. Αλλά δεν είμαστε σοβαροί: και η παραμικρή αναφορά στην αποτελεσματική χρησιμοποίηση των κεφαλαίων από το Madicare προσκρούει στις ιαχές περί «επιτροπών θανάτου» και οι επίσημες θέσεις του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος φαίνεται να είναι ότι κανείς δεν θα έπρεπε να καταλάβει ποτέ υψηλότερους φόρους. Αντίθετα όλη η συζήτηση περιστρέφεται γύρω από τις βραχυπρόθεσμες περικοπές δαπανών.

Με λίγα λόγια στην Αμερική έχουμε ένα κλίμα που τα αυτοαποκαλούμενα γεράκια των ελλειμμάτων θέλουν να τιμωρήσουν τους ανέργους, ενώ την ίδια ώρα αντιτίθενται σε οποιαδήποτε κίνηση θα μπορούσε να αντιμετωπίσει τα μακροπρόθεσμα προβλήματα του προϋπολογισμού. Αλλά να τι μας δείχνει η εμπειρία των άλλων χωρών: «Η νεράιδα της εμπιστοσύνης δεν πρόκειται να μας σώσει από τις επιπτώσεις της απερισκεψία μας".

ΠΗΓΗ: Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία
http://www.real.gr/DefaultArthro.aspx?page=arthro&id=58353&catID=2

ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΤΖΟΓΙΑΝΝΗΣ

Οι κλάδοι που  κάνουν κινητοποιήσεις για να διατηρήσουν τα κεκτημένα τους πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι σε μια χώρα που είναι στο χείλος της χρεοκοπίας δεν γίνεται πια να πολεμάς για τα προνόμια των ολίγων ,αλλά για το δίκαιο των πολλών Συνέντευξη στην Καθημερινή 3-4-2011

Δευτέρα, 4 Απριλίου 2011

Ontario is not the next Greece when it comes to debt

TORONTO — Ontario's mounting debt won't plunge the province into a financial crisis similar to those of Greece or Spain, even as the government takes its time to pay down all of what it owes, the province's finance minister said Friday. Dwight Duncan said he is confident credit rating agencies will maintain their ratings on the province, while the government plans to takes six years to pay off its debt.
"They've been aware of those numbers for some time because we forecast them out in each budget so I believe that yes, things will continue to work well," he said Friday in his first speech since delivering the provincial budget Tuesday.
The Ontario budget revealed investments for farmers, breast cancer screenings and new university spaces, but the province could spend the next six years in red ink before it rebalances the books in 2017-18. By then the debt will have ballooned to $307 billion from the $241 billion expected this year.
Duncan said he is taking the slow and steady approach to repaying debt in order to preserve health care and education in the province.
After his speech to the Economic Club of Canada on Friday, Duncan said the province's debt is similar or better than that of other governments in similar economic positions.
According to the provincial budget document, Ontario's debt-to-GDP ratio is slightly higher than that of Canada, and lower than countries like Germany, the U.S. and Britain.
Duncan said Ontarians should be more worried about rising interest rates, which could tack on hundreds of millions of dollars to the province's debt.
Banks are predicting that interest rates should rise from the near-historic low of one per cent by this summer, to reach two per cent by the end of the year.
With each percentage point increase in interest, the province would owe an extra half a billion dollars.
Duncan said Ontario doesn't have to worry about developing a debt crisis like the one in Europe, which continues to rage on, more than a year after it erupted in Greece. The Greeks, Ireland and Italy owe more on government bonds than their entire economy produces in a year.
As those governments have to sell new bonds to pay off the old ones, banks and investors are increasingly wary of giving them loans, and charge higher interest rates the governments can't afford, which leads to deeper debt.
But Duncan said Ontario is seen as a strong economy and won't have the same trouble on the world stage as the Europeans are having.
"Our bonds sell out on international markets without a problem," he said.
New Democrat Peter Tabuns, who was at the speech, said Duncan isn't serious about reducing debt and instead accused him of focusing on helping big business -- even though the province's economy hasn't really improved as a result.
"If he was seriously pursuing the debt, he would not be continuing to cut corporate taxes," Tabuns said. "We aren't getting the job creation from it."

http://swo.ctv.ca/servlet/an/local/CTVNews/20110401/duncan-ontario-debt-110401/20110401/?hub=SWOHome