Με τον Καθ Γιωργο Πασχαλιδη

Με τον Καθ Γιωργο Πασχαλιδη
Τρεις Ανθρώπινοι Τύποι

Δευτέρα, 26 Ιουλίου 2010

Milton Friedman

Η Ανοδος του Καπιταλισμού μετα απο Καταστροφές

Μετά από μια φυσική ή οικονομική καταστροφή σε αρκετές περιπτώσεις ,εφαρμόζεται το μοντέλο του καθηγητή των οικονομικών στο πανεπιστήμιο του Σικάγο  Friedman Milton. Ο Friedman υποστήριζε ότι μια καταστροφή αποτελεί μοναδική ευκαιρία για την καθιέρωση ριζοσπαστικών νεοφιλελευθέρων μεταρρυθμίσεων. Οι πολίτες τις δέχονται σαν αναγκαίο κακό. Ο Friedman έγραφε στον δικτάτορα Πινοσετ της Χιλής ότι ‘Είναι μεγάλο λάθος να κάνεις καλό με τα χρήματα των άλλων ‘ εννοώντας το κοινωνικό κράτος. Το μοντέλο του το υιοθέτησαν όχι μόνο δικτάτορες άλλα και εκλεγμένοι ηγέτες όπως η Θάτσερ ο Ρέιγκαν ο Μπους και τελευταία σε ένα μέρος  Σαρκοζί . Ο Μπούς το εφάρμοσε με ακρίβεια και λεπτομέρεια στον πόλεμο του Ιραν μετά 9/11 αλλα και στην Ν.Ορλεάνη μετά από την καταστροφική καταιγίδα Κατρίνα το 2005.  
Η θεωρία του όταν την χρησιμοποιούσαν οι χώρες στη άσκηση της εξουσίας περιείχε και στοιχεία από τους οδηγούς των ανακρίσεων (βασανιστηρίων) των μυστικών υπηρεσιών μέσω των οποίων προσπαθούσαν να αποσπάσουν τις ομολογίες των κρατουμένων αλλά και την ενεργοποίηση του υποσυνείδητου προς την κατεύθυνση των βιβλικών καταστροφών και του προπατορικού αμαρτήματος .
Ο Friedman ήταν ιδιαίτερα χαρούμενος ,μετά την 9/11 , που θα μπορούσε να εφαρμοστεί η θεωρία του επιτέλους και στην χώρα του.
Βέβαια υπάρχουν αρκετοί που αποδέχονται ότι ο Friedman αποτελούσε το ‘Freedom Man’ όπως τον αποκάλεσε και η Wall street Journal μετά τον θάνατο του στις 16 Νοεμβρίου του  2006.

Μετά από μια φυσική ή οικονομική καταστροφή σε αρκετές περιπτώσεις ,εφαρμόζεται το μοντέλο του καθηγητή των οικονομικών στο πανεπιστήμιο του Σικάγο  Friedman Milton. Ο Friedman υποστήριζε ότι μια καταστροφή αποτελεί μοναδική ευκαιρία για την καθιέρωση ριζοσπαστικών νεοφιλελευθέρων μεταρρυθμίσεων. Οι πολίτες τις δέχονται σαν αναγκαίο κακό. Ο Friedman έγραφε στον δικτάτορα Πινοσετ της Χιλής ότι ‘Είναι μεγάλο λάθος να κάνεις καλό με τα χρήματα των άλλων ‘ εννοώντας το κοινωνικό κράτος. Το μοντέλο του το υιοθέτησαν όχι μόνο δικτάτορες άλλα και εκλεγμένοι ηγέτες όπως η Θάτσερ ο Ρέιγκαν ο Μπους και τελευταία σε ένα μέρος  Σαρκοζί . Ο Μπούς το εφάρμοσε με ακρίβεια και λεπτομέρεια στον πόλεμο του Ιραν μετά 9/11 αλλα και στην Ν.Ορλεάνη μετά από την καταστροφική καταιγίδα Κατρίνα το 2005.  
Η θεωρία του όταν την χρησιμοποιούσαν οι χώρες στη άσκηση της εξουσίας περιείχε και στοιχεία από τους οδηγούς των ανακρίσεων (βασανιστηρίων) των μυστικών υπηρεσιών μέσω των οποίων προσπαθούσαν να αποσπάσουν τις ομολογίες των κρατουμένων αλλά και την ενεργοποίηση του υποσυνείδητου προς την κατεύθυνση των βιβλικών καταστροφών και του προπατορικού αμαρτήματος .
Ο Friedman ήταν ιδιαίτερα χαρούμενος ,μετά την 9/11 , που θα μπορούσε να εφαρμοστεί η θεωρία του επιτέλους και στην χώρα του.
Βέβαια υπάρχουν αρκετοί που αποδέχονται ότι ο Friedman αποτελούσε το ‘Freedom Man’ όπως τον αποκάλεσε και η Wall street Journal μετά τον θάνατο του στις 16 Νοεμβρίου του  2006.
Μετά από μια φυσική ή οικονομική καταστροφή σε αρκετές περιπτώσεις ,εφαρμόζεται το μοντέλο του καθηγητή των οικονομικών στο πανεπιστήμιο του Σικάγο  Friedman Milton. Ο Friedman υποστήριζε ότι μια καταστροφή αποτελεί μοναδική ευκαιρία για την καθιέρωση ριζοσπαστικών νεοφιλελευθέρων μεταρρυθμίσεων. Οι πολίτες τις δέχονται σαν αναγκαίο κακό. Ο Friedman έγραφε στον δικτάτορα Πινοσετ της Χιλής ότι ‘Είναι μεγάλο λάθος να κάνεις καλό με τα χρήματα των άλλων ‘ εννοώντας το κοινωνικό κράτος. Το μοντέλο του το υιοθέτησαν όχι μόνο δικτάτορες άλλα και εκλεγμένοι ηγέτες όπως η Θάτσερ ο Ρέιγκαν ο Μπους και τελευταία σε ένα μέρος  Σαρκοζί . Ο Μπούς το εφάρμοσε με ακρίβεια και λεπτομέρεια στον πόλεμο του Ιραν μετά 9/11 αλλα και στην Ν.Ορλεάνη μετά από την καταστροφική καταιγίδα Κατρίνα το 2005.  
Η θεωρία του όταν την χρησιμοποιούσαν οι χώρες στη άσκηση της εξουσίας περιείχε και στοιχεία από τους οδηγούς των ανακρίσεων (βασανιστηρίων) των μυστικών υπηρεσιών μέσω των οποίων προσπαθούσαν να αποσπάσουν τις ομολογίες των κρατουμένων αλλά και την ενεργοποίηση του υποσυνείδητου προς την κατεύθυνση των βιβλικών καταστροφών και του προπατορικού αμαρτήματος .
Ο Friedman ήταν ιδιαίτερα χαρούμενος ,μετά την 9/11 , που θα μπορούσε να εφαρμοστεί η θεωρία του επιτέλους και στην χώρα του.
Βέβαια υπάρχουν αρκετοί που αποδέχονται ότι ο Friedman αποτελούσε το ‘Freedom Man’ όπως τον αποκάλεσε και η Wall street Journal μετά τον θάνατο του στις 16 Νοεμβρίου του  2006.

Πέμπτη, 22 Ιουλίου 2010

ΟΡΙΑ ΣΤΗΝ ΕΞΕΛΙΞΗ ΜΑΣ

Η βασική αρχή άσκησης της εξουσίας στην χώρα μας, αυτή που  έχει διαποτίσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της χώρας είναι ,ότι το κράτος υπάρχει για να εξυπηρετεί τις προσωπικές μας ανάγκες ανεξάρτητα αν αυτές ζημιώνουν το σύνολο.

Η αρχή αυτή αναπαράγεται και συντηρείται από ένα μέρος της πολιτικής εξουσίας σε όλα τα επίπεδα άσκησης της  (Κρατικής  και Αυτοδιοίκησης).

Το πολιτικό σύστημα που ασπάζεται αυτή την αρχή προωθεί και αναδεικνύει άτομα που να ασπάζονται αυτό το αξιακό σύστημα γιατί με αυτό τον τρόπο συντηρείται και αναπαράγεται .

Προωθούνται οι φίλοι και οι κολλητοί και όχι οι άξιοι αποτελεσματικοί.
Εργαλείο τους επίσης είναι η γραφειοκρατία μέσω της οποίας καταφέρνουν να ελέγχουν μέσω απροσδιόριστων και αδιαφανών διαδικασιών την ροή και την κατεύθυνση της εξουσίας.
Αυτό δημιουργεί  ένα όριο-πλαφόν σε κάθε εξέλιξη του πολίτη διότι όσο και να εργαστεί όσα πτυχία και αν αποκτήσει αν δεν υιοθετήσει την συναλλαγή με το σύστημα δεν θα μπορέσει να εξελιχθεί πάνω από ένα μέσο επίπεδο.
Δυστυχώς αυτό το σύστημα το οποίο βασίζεται στην γραφειοκρατία θυμίζει Σοβιετική Ένωση η οποία όμως κατέρρευσε ένεκα αυτής.


 Λύσεις που προτείνω είναι
  1. Να επιταχυνθεί και να ενισχυθεί η προώθηση των νέων τεχνολογιών σε όλα τα επίπεδα της ελληνικής κοινωνία (κάτι σαν αναγκαίος εμβολιασμός από Ιό)
  2. Να εντοπιστούν και να αναδειχθούν πολίτες που έχουν υλοποιήσει ή υλοποιούν καλές κοινωνικές πρακτικές ώστε να αποτελέσουν τα κοινωνικά αντισώματα .

Διδαγμα ανθρωπινης συμπεριφοράς Δολοφονία Γκιόλια: "Το καλύτερο μνημόσυνο η συγχώρεσή τους..."


Δολοφονία Γκιόλια: "Το καλύτερο μνημόσυνο η συγχώρεσή 
τους..."

Να συγχωρεθούν οι άγνωστοι που τα ξημερώματα της Δευτέρας δολοφόνησαν τον δικό τους άνθρωπο εύχεται η οικογένεια του 37χρονου δημοσιογράφου, με επιστολή της που αναρτήθηκε στις 6.00 χθες το απόγευμα στο blog Troktiko.

Αναλυτικά, η δήλωση της οικογένειας με τίτλο «Γράμμα προς τον δικό μας Σωκράτη» ανέφερε: «Σωκράτη μας, πριν από οκτώ χρόνια που σε παντρέψαμε είχες γεμίσει μια μεγάλη εκκλησία με φίλους και γνωστούς για να σου ευχηθούν να ζήσεις. Χθες, γέμισες πάλι εκτός από την εκκλησία και όλη την πλατεία για το τελευταίο αντίο. Θέλουμε να ευχαριστήσουμε από την ψυχή μας όλους, γνωστούς και άγνωστους, που συμμετέχουν στον πόνο μας για τον άδικο χαμό σου. Τα στοιχεία της ψυχής σου, η βαθιά σου πίστη, η καθαρότητα της ζωής σου και η φιλάνθρωπη καρδιά σου μας βεβαιώνουν ότι είσαι στην αγκαλιά του Θεού και αυτό είναι η μόνη μας παρηγοριά. Ευχόμαστε η θυσία σου να λειτουργήσει σαν ξυπνητήρι στη συνείδηση του ελληνικού λαού. Η γυναίκα σου, οι γονείς σου και τα αδέρφια σου σαν το καλύτερο μνημόσυνο ζητούν από τον Θεό να συγχωρέσει τους φονιάδες σου όπως και συ θα ήθελες».

http://www.madata.gr/epikairotita/social/70668.html

Τετάρτη, 21 Ιουλίου 2010

from knowhow.gr

Η Aida στo Twitter μέσω Ηρωδείου Σχολιάστε σε αυτό το άρθρο !

July 21, 2010
Ο Νίκος Μουρκογιάννης, έχει δουλέψει πολλά χρόνια ως management consultant και έχει γράψει το βιβλίο Purpose, The starting point of Great Companies. Το βιβλίο έχει κάνει επιτυχημένη καριέρα διεθνώς, όπως και ο συγγραφέας του, ο οποίος τα τελευταία χρόνια ασχολήθηκε κυρίως με την ανάκαμψη επιχειρήσεων με προβλήματα ως στέλεχος μεγάλων εταιρειών consulting (Monitor κλπ).
Ο κ. Μουρκογιάννης, εδώ και μερικούς μήνες, ανέλαβε Πρόεδρος της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, η οποία, σύμφωνα με δηλώσεις του υπουργού, κ. Π. Γερουλάνου, αντιμετωπίζει σοβαρά θέματα χρηματοδότησης.
Ο κ. Μουρκογιάννης, εκτός από την ανάκαμψη της Λυρικής Σκηνής ανέλαβε και την προώθηση των παραγωγών της. Για το λόγο αυτό, την Τρίτη μπήκε σ΄ ένα ειδικά διαμορφωμένο λεωφορείο, με σκοπό την διαφήμιση της παράστασης AIDA. Η γνωστή όπερα του Verdi ανεβαίνει στο Ηρώδειο για τρεις παραστάσεις, στις 24,25 και 28 Ιουλίου. Χαρακτηριστικό είναι το άρθρο της Καθημερινής.
Σε αυτά τα πλαίσια, το Δ.Σ. της ΕΛΣ ενέκρινε την προώθηση της «δύσκολης» -λόγω καλοκαιρινού weekend- παράστασης του Σαββάτου 24/7 μέσω Twitter. Η σκέψη ξεκίνησε μόλις την περασμένη Δευτέρα με την υπόθεση ότι το κοινό της όπερας, όταν μιλάμε για social media, έχει σχέση με το «ελιτίστικο» Twitter, το οποίο μάλιστα προσφέρεται για καμπάνιες, που πρέπει να εξελιχθούν σε σύντομο χρονικό διάστημα. Μέσω αυτού του Κοινωνικού Δικτύου, θα διατεθούν αυτή την εβδομάδα 40 διπλές προσκλήσεις (20 στις 20/7, 10 στις 21/7 και άλλες 10 στις 22/7).
Η AIDA είναι μια παράσταση την οποία αξίζει να δούμε όλοι. Οι παραστάσεις της Λυρικής Σκηνής, θα είναι στο εξής μια άσκηση ποιότητας κόντρα στο ρεύμα που πήγε να συνεπάρει όλους τους δημόσιους φορείς, οι οποίοι είχαν παρασυρθεί στη νιρβάνα που τύλιξε την Ελλάδα τα τελευταία 20 χρόνια. Όσοι έχουμε μνήμες από το μουσικό θέατρο και όσοι έχουμε ζήσει τις ωραίες στιγμές όπου η όπερα είναι μια μορφή τέχνης προσιτή στο ευρύ κοινό, αξίζει να δώσουμε μια καλή ευκαιρία στη Λυρική Σκηνή.

απο το Knowhow.gr

Ψηφιακή Ελλάδα 2020 και οικονομικοί κλάδοι όπου υπάρχει προοπτική. 11 + 2 κάθετοι τομείς όπου θα κριθούν πολλά μέχρι το 2020 Σχολιάστε σε αυτό το άρθρο !

July 5, 2010
Η Ψηφιακή Ελλάδα 2020 και το σχετικό Φόρουμ αποτελεί ένα εγχείρημα προκειμένου να συζητηθούν θέματα που έχουν μπει στην agenda της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά και ζητήματα που αφορούν τη χώρα. Σε πρώτη ματιά, τεχνικά, ο διάλογος αναμένεται να κινηθεί μέσα στα πλαίσια της αγοράς πληροφορικής, των ψηφιακών υποδομών και του e-government. Αν περιορισθεί εκεί όμως, κινδυνεύει να εξελιχθεί σε περιορισμένου ενδιαφέροντος συνεδριάσεις επιτροπών των υπουργείων. Θα αποκτήσει ζωντάνια, αν μπορούν να γίνουν και τα παρακάτω:
Πρώτον, η βαθύτατη οικονομική κρίση που πλήττει τη χώρα, επιβάλλει να εξετασθεί η αξιοποίηση των ψηφιακών τεχνολογιών για την ενίσχυση ακόμα και των πιο παραδοσιακών σημείων της οικονομίας και της κοινωνίας. Η συζήτηση για το πώς μπορεί να ωφεληθεί η τουριστική δραστηριότητα, είναι πολύ πιο σημαντική από τα συμπεράσματα μιας επιτροπής που θα ασχοληθεί με τη γενική κατηγορία ‘Ψηφιακή Ελλάδα και Ανάπτυξη’.
Δεύτερον, η κόπωση του κράτους (λόγω περικοπών και υπερσυγκέντρωσης), επιβάλει τη συμμετοχή εκείνων των πολιτών, που διαθέτουν καθημερινά χρόνο για να συμβάλουν στο δημόσιο διάλογο αυτών των θεμάτων.
Τρίτον, ένα μεγάλο πρόβλημα της σημερινής Ελλάδας είναι η κουλτούρα, η νοοτροπία (πχ. στην ενίσχυση του e-government ή στον εξορθολογισμό των Πανεπιστημίων). Εάν ο διάλογος διατηρηθεί μέσα σε κλειστές ομάδες τεχνοκρατών ή στελεχών υπουργείων, τότε αυτό μπορεί να μην ευνοήσει την ευρεία ανάπτυξή του μεταξύ πολιτών, τοπικών κοινωνιών κλπ.
Τέταρτον, σε αυτά τα Φόρουμ, συνήθως δεν συμμετέχουν οι νέες/νέοι. Έχουν τα δικά τους κανάλια επικοινωνίας και ανάπτυξης διαλόγου, που είναι ζωντανά και δυναμικά. Επιπλέον, δικαίως, είναι καχύποπτοι με τις πρωτοβουλίες των ‘παλιών’. Η Ψηφιακή Ελλάδα 2020 πρέπει να αναλάβει πρωτοβουλίες, ώστε να ενθαρρύνει τους νέους/νέες να πάρουν μέρος σε κάτι που αφορά κυρίως αυτές/αυτούς (2020), και όχι τις γενιές που είναι σήμερα ‘στα πράγματα’ (και υφίστανται σκληρή κριτική γι’ αυτό και την πορεία προς την κρίση).
Ποιοι τομείς της οικονομίας και της κοινωνικής ανάπτυξης έχουν περιθώρια ανάπτυξης; Ποιοι χώροι μπορεί να προκαλέσουν το ενδιαφέρον πολιτών και Communities, που θα δώσουν χρόνο και διάθεση για να στηρίξουν και να επενδύσουν; Προς τα πού πρέπει να ωθήσουν οι ηγέτες της χώρας (εθνικοί, αλλά και τοπικοί ή τομεακοί), ώστε να βρουν ανταπόκριση;
Στη συνέχεια γίνεται μια πρώτη καταγραφή, η οποία μπορεί να τεθεί σε δημόσιο διάλογο, ώστε να διευρυνθεί και να αποκτήσει βάθος.
Ποιοι είναι οι 13 τομείς με προοπτική, προϋποθέσεις και ελπίδα
1.ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ/ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ: παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει στην παρούσα συγκυρία ο κλάδος, παρά τα ζητήματα εικόνας που έχει στη διεθνή αγορά, είναι εύκολο να διαπιστωθεί ότι υπάρχουν περιθώρια και προοπτική. Ακόμα και στη σημερινή συγκυρία, υπάρχουν νησίδες καλών πρακτικών, δυνατότητες που είναι ανεκμετάλλευτες και -κυρίως- νέοι άνθρωποι που έχουν διάθεση να παράσχουν καλύτερες υπηρεσίες με διάσταση παραδοσιακής ελληνικής φιλοξενίας.
Να σημειωθεί ότι ο ελληνικός τουρισμός είναι από τους τομείς με έντονη αναζήτηση online marketing, κάτι που ενισχύει το εγχείρημα ένταξης στην καρδιά της παγκόσμιας τουριστικής αγοράς. Εκατοντάδες νέοι/νεες, οι οποίοι ασχολούνται με την παροχή υπηρεσιών online marketing, αποτελούν μια πολύ καλή ‘μαγιά’, έχοντας ‘παρασύρει’ αρκετούς επιχειρηματίες του τουρισμού. Η προσπάθεια αρκετών νέων στα πλαίσια της πρωτοβουλίας open tourism δείχνει ένα δρόμο για μια στοιχειώδη οργάνωση ‘από τα κάτω’. Όλα αυτά, σε ένα χώρο όπου επικρατούν ατομικές προσεγγίσεις ή παραδοσιακές ‘θεσμικές’ αντιλήψεις, που στο τέλος καταλήγουν να αναπαράγουν το ίδιο κλειστό σύστημα το οποίο έχει ευθύνες για την χαμηλή ποιότητα υπηρεσιών στον τουρισμό.
2. ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ/ ΤΕΧΝΗ/ DESIGN/ ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ: Ο πολιτισμός και η κληρονομιά της χώρας αποτελούν ένα από τα πιο σημαντικά αποθέματα για την δημιουργία επιπρόσθετης οικονομικής αξίας. Η αξιόπιστη και interactive online παρουσία και προβολή του, θα αποτελέσουν ένα από τα καλύτερα κανάλια για την διεκδίκηση του ενδιαφέροντος της παγκόσμιας κοινότητας και την ενίσχυση της εικόνας της Ελλάδας. Η μέχρι στιγμής κατακερματισμένη online παρουσία, αφήνει μεγάλα περιθώρια ανάπτυξης και integration, με τρόπο που να προσελκύει και να ελκύει την παγκόσμια Κοινότητα.
Η τέχνη και το design έχουν αρκετά περιθώρια ανάπτυξης, μέσα από νέα interactive & online κανάλια, που παρακάμπτουν τα παραδοσιακά κανάλια εσωστρέφειας, που έχουν πχ. περιορίσει το εγχώριο design σε ένα μικρό ζωτικό χώρο.
Η ψυχαγωγία αποτελεί ένα κλάδο με πολύ μεγάλο κύκλο εργασιών, που αναπτύχθηκε μέσα στις δομές που οδήγησαν τη χώρα στην οικονομική κρίση. Η αναγέννηση της Ελλάδας, η ανάπτυξη του Τουρισμού και του Πολιτισμού, η ανάδειξη μιας νέας γενιάς ελληνίδων/ ελλήνων (και πολιτών που προέρχονται από τους οικονομικούς μετανάστες) με πιο προσγειωμένες αντιλήψεις, θα οδηγήσει σε νέα πρότυπα ψυχαγωγίας. Τα ψηφιακά Fora και η προβολή των νέων προτύπων & best practices θα βοηθήσει στην διαμόρφωση μοντέλων ψυχαγωγίας που είναι περισσότερο συμβατά με τις νέες κοινωνικές και οικονομικές ανάγκες της χώρας.
Θα ακολουθήσει το Β’ και το Γ’ μέρος αυτών των σκέψεων.
Έχετε κάποιες ιδέες; Τίποτε από τα παραπάνω δεν μπορεί να προχωρήσει μόνο από το κράτος, κάποιο κόμμα ή κάποια φωτισμένη πρωτοπορία.

Τρίτη, 20 Ιουλίου 2010

ΜΕΓΑΛΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

Η ΑΠΩΛΕΙΑ ΕΝΟΣ ΓΟΝΙΟΥ ΠΛΗΓΩΝΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΣΥΝΟΛΟ

Ο θάνατος ένος πολιτή αποκτα μεγαλύτερη τραγικότητα όταν σκεφτείς οτι τα παιδιά του θα στερηθούν την αγκαλιά ,το χαμόγελο,την συμβουλή και την προστασία του Πατέρα τους.Στο υποσεινείδητό τους το κενό αυτό της καθημερινής απώλειας μπορεί να λειτουργήσει σαν μια άβυσσος

Δευτέρα, 19 Ιουλίου 2010

http://sibilla-gr-sibilla.blogspot.com/2010/07/blog-post_8535.html

Εχουμε να κάνουμε πολλά για τον ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ μας

http://www.bbc.co.uk/news/world-europe-10676728

Germans take cultural party on to motorway

Dancing in the fast lane, the people of the Ruhr party on the motorway
Germans have been throwing an enormous party on one of the busiest stretches of the country's famous autobahn (motorway) network.
As many as three million people turned up for a giant banquet at picnic tables along 60km (40 miles) of motorway between Duisburg and Dortmund.

Related stories

A radio traffic report quipped that the A40/B1 had been closed due to "the longest table in the world".
The Still-Life event was meant to celebrate the Ruhr region.
Party organisers said they had given away 20,000 tables to allow people to eat, drink, dance and perform plays into Sunday evening.
Map of the Ruhr
One resident living next to the A40 in Essen, Waltraud Weber, told German public broadcaster WDR she was pleased to have had an unusually quiet night before heading off to party with her family.
At midday German media reported that the A40 temporarily had to be closed to cyclists due to traffic jams and overcrowding.
The Ruhr, Germany's former industrial heartland, is Cultural Capital of Europe 201

http://fimotro.blogspot.com/2010/07/blog-post_2697.html

ΥΠΟΨΗΦΙΟΙ ΔΗΜΑΡΧΟΙ

Θα πρότεινα να ρωτήσουν τους υποψηφίους Δημάρχους αν έχουν διαβάσει το Καλλικράτη και αν συμμετείχαν με οποιαδήποτε τρόπο στην διαβούλευση του.
Επίσης θα ήταν δίκαιο και Δημοκρατικό οι υποψήφιοι να κριθούν για τα σχέδια και τα προγράμματα που προτείνουν ,να αξιολογηθούν για αυτά μέσα από ένα δημόσιο διάλογο (η νέα τεχνολογία δίνει αυτήν την δυνατότητα) ώστε οι πολίτες να αναδείξουν τον καλύτερος λαμβάνοντας επίσης υπόψη τα προσωπικά χαρακτηριστικά , την ιστορία και το ήθος του καθενός.
Το σύστημα που ακολουθείται , αναδεικνύει τον καλύτερα διαπλεκόμμενο και αρεστό στους ολίγους κρατούντες .
Η επιλογή των υποψηφίων με τέτοια αντιδημοκρατικά συστήματα αναπαράγει τους κολλητούς και φίλους και όχι τους άξιους και αποτελεσματικούς.
Τα κόμματα οφείλουν να σκεφτούν όχι με ποιον θα κερδίσουν τις εκλογές αλλά με ποιοι θα διοικήσουν (δεν είναι Μουντιάλ οι εκλογές της Τοπικής Αυτοδιοίκησης)

Κυριακή, 18 Ιουλίου 2010

ΑΔΙΑΦΑΝΕΙΑ ΚΑΙ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ

 Η Αδιαφάνεια συντηρείτε από την γραφειοκρατία που συμφέρει την ολιγαρχία που διοικεί την χώρα και περιλαμβάνει μια Ελίτ με ιστορικές ρίζες που φθάνουν σε πολλές περιπτώσει και στην εποχή της ίδρυσης του Ελληνικού Κράτους , κάποιους πολιτικούς και τοποτηρητές των συμφερόντων τους κάποιους συνδικαλιστές .Όλοι αυτοί θέλουν να υπάρχει ένα πολύπλοκο γραφειοκρατικό μοντέλο διοίκησης ,αδιαφανές, και δυσνόητο στους πολλούς ,ως προς την αποτελεσματικότητα και λειτουργία το οποίο να τους εξυπηρετεί .
Αν σπάσει ένας από τους κρίκους αυτού του μοντέλου θα απελευθερωθεί η Ελληνική κοινωνία και θα αρχίσουν να ανθίζουν και να υλοποιούνται καινοτόμες ιδέες.

In an era of austerity, reasons to fund the arts Culture is a social language that we would be dumb without

By Robert Hewison | From issue 215, July-August 2010
Published online 6 Jul 10 (opinion)
John Maynard Keynes, the cultured economist, and his wife, the 
ballerina Lydia Lopokova
John Maynard Keynes, the cultured economist, and his wife, the ballerina Lydia Lopokova
It is 70 years since a British government last had to take the arts seriously. In December 1939, in a world darkened by war, winter and blackout, a small group of civil servants and educators met to discuss the crisis in the arts. Great museums and galleries were empty, their contents packed off to safety from bombing. The theatres were shut, orchestras about to disband. The committee agreed that it was essential “to show publicly and unmistakably that the Government cares about the cultural life of the country. This country is supposed to be fighting for civilisation.”
In 1940, with an initial budget of £50,000 (about £2 million in today’s values) the Council for the Encouragement of Music and the Arts, mother to today’s Arts Council, was born. The Daily Express thundered: “What madness is this? There is no such thing as culture in wartime.”
No one pretends we are back in 1940. Our museums are jammed with visitors from all over the world. The West End has had its best year ever. London has too many orchestras. In 1940 there were civic museums and concert halls outside London, but now Britain enjoys a cultural infrastructure second to none, thanks to a National Lottery whose receipts have risen since the recession.
Yet the arts feel under siege. The Department for Culture, Media and Sport (DCMS) has to cut £88 million from this year’s spending. Deeper cuts are expected after the comprehensive spending review in the autumn. No wonder the Arts Council England (ACE) is desperate for help in making its case. After decades of public and private initiatives, reports, conference and consultations, we are still looking for a “rational” argument for funding the arts.
Perfect storm
One rational reason for not decimating cultural funding is that we are heading into a perfect storm. The strength of the British cultural economy is its well-balanced mix of private and public money. In 2008/09 the average earnings profile of an organisation regularly funded by the ACE was 47% box office, 31% from the arts council, 12% from local authority sources and other public funding, and 9% from trusts, foundations, donors and business sponsorship. National museums and galleries on average manage on one-third government money, one-third earned income and one-third fundraising and sponsorship.
This balanced economy gives organisations security to plan, but they have to be responsive to their public. And now things are beginning to wobble. Recession reduces disposable incomes, the assets of trusts and foundations shrink, business sponsorship dwindles, local authorities have to cut back, and the Treasury demands savings from the DCMS. Rationally, the resource with the longest purse—the government—should not withdraw support when others begin to fail.
But this is a short-term argument. There needs to be a case that stands up in good times or bad. Since the 1980s we have become used to hearing about the economic importance of the arts: they create employment, stimulate expenditure, attract tourists. Consultants have become adept at showing that a cultural facility has a “multiplier effect”: the money spent on it spreads its sweetness and light far out into the local economy. In the 1990s the “creative industries” were invented, a benign penumbra of business activities such as advertising that use cultural means to achieve commercial ends. The DCMS claims that the field of its responsibilities (including sport) accounts for 10% of gross domestic product.
There is no doubt that the arts have economic effects. Cultural investment is an important driver of urban regeneration. Glasgow’s year as European capital of culture in 1990, and Liverpool’s in 2008, are headline examples. But the Treasury doesn’t buy it. They can see through the “multiplier” calculations of the cultural boosters. They understand the meaning of “opportunity cost”. The money spent on artistic steel and glass could have been spent on an arms factory—and created more employment.
It was to compensate for the increasingly threadbare nature of the economic argument that in the 1990s a second line of advocacy was developed. It too is essentially instrumental, except that this time the benefits of arts funding are social. The New Labour government liked this argument, and directed that the arts council should use the arts “to combat social exclusion and support community developments”. The ACE found itself having to meet targets for health, education, employment and the reduction of crime—not truth, beauty or a sense of the sublime.
No one would deny that arts participation brings benefits. But they are even harder to prove to the number crunchers at the Treasury. It is difficult to demonstrate a value-chain between art and social enhancement, and difficult to measure the social enhancement itself. Ministers for culture became embarrassed by this, and in 2008 commissioned Brian McMaster’s report, Supporting Excellence in the Arts: From Measurement to Judgement, which was intended to signal a move away from targets. Unfortunately “excellence” is a concept without content. It may be judged in relative terms, but it does not lend itself to the Treasury’s idea of measurement.
To convince the public, and not just the government, an argument has to be made that shows that the arts are worth funding, in and for themselves. That calls for a more sophisticated form of cultural economics than is currently recognised at the Treasury. There is a market for culture, but culture does not depend on the market for its existence. The experiences the arts offer—pleasure, terror, insight, knowledge, release—are individual and hard to quantify, and these intrinsic aspects come before any attempt to translate them into economic terms.
To use the language of the 18th-century economist Adam Smith, the value of the arts “in use” precedes their value “in exchange”. Once something is deemed desirable, the market can indeed establish its commercial price. But although the market can trade in the products of culture, it cannot express the value of culture as a process, or what it does.
A cultural economics that captures the value of the arts has to understand value in use, and that involves broader ways of understanding ourselves and our world, for instance, anthropology and environmentalism. The value in use of the arts is that they help a society make sense of itself. They generate the symbols and rituals that create a common identity—that is why art and religion are so closely linked. Like religion, the arts give access to the spiritual. Art is a link to previous generations, and anchors us to history. Culture is a social language that we would be dumb without.
These anthropological arguments show why the government, as guarantor of the public realm, should take responsibility for ensuring that everyone has access to this language, and that it is both preserved and developed. For, as the environmentalists argue, it is necessary to intervene when a resource is at risk. The precautionary principle tells us we have a duty to future generations to ensure that our cultural assets are passed on to them. We also have a selfish interest in sustaining the richness and diversity of those assets. Creativity occurs through the interaction of different forms—life forms, or art forms.
When the market fails
Culture creates social capital, expressed as trust generated by a shared understanding of the symbols that the arts generate, and a commitment to the values they represent. It sustains the legitimacy of social institutions by ensuring that they are accepted, not imposed. Societies with an equitable distribution of cultural assets will be more cohesive, and more creative. Wellbeing, which is the true end of economic activity, depends on the quality of life that culture sustains. The word “culture”, after all, means “growth”.
Social capital—like economic capital—requires both regulation and investment. That the educated and well-off have greater access to the arts is not an argument for abandoning intervention to secure a more equitable distribution of cultural experience. Rationally, the government should be putting more funding into the arts because of the social capital they generate. There is a sound economic argument that when the market fails to provide certain kinds of goods thought useful, then it is necessary to intervene—health and education are the usual examples. The economics of the arts are particularly prone to market failure, for it is not easy to make the advances in productivity that technology facilitates in manufacturing. A symphony played on a synthesiser is not an efficiency gain.
It seems particularly ironic, then, that the creator and first chairman of the post-war Arts Council was the economist John Maynard Keynes. He believed that in a recession, governments should stimulate the economy. He also understood the use value of the arts. The decision taken in 1940 that led to long-term funding of the arts was not taken on economic grounds, or for reasons of health, social inclusion or the prevention of crime. But it was a rational decision, based on a rational argument: that we are supposed to be fighting for civilisation.
The writer is professor of cultural policy and leadership studies at City University London
More from The Art Newspaper

Comments

12 Jul 10
16:44 CET
AHRH Beckwith, Wickford, Rhode Island, USA
Bravo, Robert, Ruskin would be proud of you.
12 Jul 10
16:44 CET
carole pigott, santa fe, nm
Interesting article - one i will share with many - but there is another side of the arts - It seems to the uninformed that the "arts" always has its hand out for funding which i agree is needed to sustain the quality of the museums and art institutions - but artists have a great economic impact when they are allowed the freedom and space to do so. In the l980-90 in Santa Fe - the artists themselves were one of the main economic drivers of the town - the artists lived - produced art- sold art then spent what they made in the town. Now outsiders have taken over an 80 year old art colony and most income derived goes elsewhere. Should we not open up a narrative on how artists themselves can be a economic stimulus to an area - if they have (as it used to be in sf.) a viable platform from which to work their own magic and and given the freedom to develop their own collectors? Should we re-look and revise the artist in studio sales and art colony concept?

Σάββατο, 17 Ιουλίου 2010

SLOW RUN

Η ανάπτυξη αποτελεί μια από τις πιο αγαπημένες εκφράσεις των περισσότερων πολιτών διότι στο υποσυνείδητο μας λειτουργεί ως κάτι καλό και ελπιδοφόρο. Το Ερώτημα που γεννιέται είναι κατά πόσο αυτό το μοντέλο της ανάπτυξης έχει βελτιώσει τις συνθήκες της ζωής μας ;

κατά πόσο έχει βελτιωθεί η οικονομική μας κατάσταση ;

κατά πόσο έχουμε σταματήσει να γινόμαστε εσωτερικοί μετανάστες , στην χώρα μας, για να βρούμε καλύτερες υπηρεσίες σε όλα τα επίπεδα της ζωής μας (υγιεία εργασία παιδεία διασκέδαση ..) ;

Ερωτήματα που μέσα από την κοινωνική δικτύωση μπορούν να βρουν αληθινές απαντήσεις