Με τον Καθ Γιωργο Πασχαλιδη

Με τον Καθ Γιωργο Πασχαλιδη
Τρεις Ανθρώπινοι Τύποι

Πέμπτη, 30 Δεκεμβρίου 2010

ΠΕΡΙΠΛΑΝΩΜΕΝΟΣ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ

Πίνακας του Γερμανού ρομαντικού ζωγράφου  Caspar David Friedrich όπου απεικονίζει μια επιβλητική και μυστηριώδη εικόνα ενός άνδρα να κοιτά το άγνωστο . Ο πίνακας αυτός του 1818 είναι σήμερα ,επίκαιρος ξανά ,αν υποθέσουμε ότι συμβολίζει τον σύγχρονο άνθρωπο που κοιτά το μέλλον του, προσπαθώντας μέσα από την παρατήρηση και σκέψη να αποκτήσει τις γνώσεις που θα τον βοηθήσουν στην πορεία του προς την ζωή. Πατώντας σε υψηλό σημείο ,που του δίνει το πλεονέκτημα της θέσης περιμένει να διαλυθεί η ομίχλη για να πάρει τις κατάλληλες πληροφορίες που θα τον εξασφαλίσουν μια επιθυμητή πορεία.

Τετάρτη, 29 Δεκεμβρίου 2010

ΟΙ ΕΥΧΕΣ ΕΧΑΣΑΝ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΟΥΣ

 


Και τώρα τι ευχή να κάνουμε όταν δεν θα συνοδεύεται από την ελπίδα ότι θα υλοποιηθεί. Σήμερα οι ευχές μας είναι απλώς εκφράσεις που ακολουθούν τα κοινωνικά πρότυπα της στιγμής ,όπως ”χρόνια πολλά” “του χρόνου καλύτερα “ και παραμένουν στην φωνητική τους εκφορά .Στερούνται απο την πίστη και την ελπίδα ,της προσδοκίας για το καλύτερο μέλλον. Μήπως αυτό συμβαίνει διότι δεν έχουμε προσδιορίσει το μέλλον που . Χάσαμε την ικανότητα του να φανταζόμαστε και παραμένουμε παρατηρητές σε ένα παρόν που δεν καταλαβαίνουμε γιατί γίνεται, “στο ίδιο έργο θεατές”.
Παρατηρούμε τα γεγονότα σαν τα μικρά παιδιά νοιώθοντας ανήμποροι να αλλάξουμε κάτι ,γκρινιάζοντας συνέχεια για την κατάσταση που περνάμε και μουρμουρίζοντας λέξεις χωρίς νόημα. Η εικόνα της καθημερινότητας μας ,φαντάζει τρομακτική γιατί πιστεύουμε ότι προμηνύει ένα κακό μέλλον. Πιστεύουμε ότι κάθε επόμενο είναι χειρότερο από το προηγούμενο . Το παρόν το ζούμε μέσα απο τις εικόνες της τηλεόρασης και το ερμηνεύουμε με τα τηλεοπτικά πρότυπα που έχουμε δεχτεί . Κυρίαρχες αξίες είναι αυτές που προβάλλουν από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης “όλοι κλέβουν” ,ή “όλοι είναι διεφθαρμένοι” ,έτσι χάνουμε την εμπιστοσύνη μας ακόμη και στους φίλους μας . Τους γύρω μας τους παρατηρούμε καχύποπτα. Βλέπουμε πλέον το περιβάλλον μας με τα μάτια του “μαγικού κουτιού” και όχι με τα δικά μας. Μήπως άλλαξαν τα γνωστικά μας πρότυπα έτσι όλοι έχουμε κοινό τρόπο ερμηνείας ή καλύτερα παρερμηνείας της πραγματικότητας . Αδυνατούμε με αυτό τον τρόπο να φανταστούμε το δικό μας μέλλον χρησιμοποιώντας τα δικά μας θέλω και μπορώ . Το μέλλον φαντάζει μέσα μας ,χωρίς εικόνες ,αβέβαιο ,μαύρο γεμάτο φόβο και απελπισία. Το ατομικό συνειδητό έχει αναπληρωθεί πλήρως από ένα απαισιόδοξο συνειδητό του συνόλου. Είμαστε σε ένα τραίνο που φοβόμαστε να κατεβούμε αν και διαισθανόμαστε ότι μπορεί να μας οδηγήσει σε καταστροφή .Το αίσθημα της διαφοροποίησης από την ομάδα λειτουργεί εδώ σαν μηχανισμός που δεν επιτρέπει στο άτομο να αλλάξει συμπεριφορά να διαφοροποιηθεί από το σύνολο να αποτελέσει την εξαίρεση. Αλλά και αυτούς που διαφοροποιούνται δεν θέλουμε να τους βλέπουμε . Η μοναξιά της διαφοροποίησης λειτουργεί και εδώ. Η αλλαγή στάσης ως προς την θέση που παρατηρούμε τα γεγονότα -η προοπτική μας - και της γνώσης -η οπτική μας - θα δημιουργήσει μέσα μας νέες εικόνες που θα σκιαγραφούν την εικόνα της ζωής που θέλουμε . Και όπως λέει ο Κορνήλιος Καστοριάδης “....Αυτό που πρέπει να αλλάξει είναι οι στάσεις του σημερινού ανθρώπου ,της σημερινής κοινωνίας ,η ιδέα του για τους σκοπούς της ζωής , για το τι είναι σημαντικό , για το τι είμαστε και για το τι πρέπει να γίνουμε οι μεν για τους δε...” (Ακυβέρνητη κοινωνία ).
Το παράδοξο είναι ότι το μεγαλύτερο κομμάτι του πληθυσμού αισθάνεται ,απομονωμένο και οχυρωμένο στον ατομικό του περιβάλλον. Οι περισσότεροι ζούμε σε έναν κόσμο όπως παρουσιάστηκε στην ταινία MATRIX στην οποία τα άτομα βρίσκονται σε κατάσταση ονείρου ζώντας ψεύτικες πραγματικότητες .
Υπάρχει έξοδος διαφυγής ,διότι η ανασφάλεια και ο φόβος μας εξαφανίζονται μόνο με την δημιουργική σκέψη. Μπαίνοντας σε δημιουργική στάση ζωής και αρχίζοντας να αισθανόμαστε την ανάγκη της κοινωνικοποίησης με τους συνανθρώπους μας, του “μοιράσματος” αλλάζουμε και την οπτική μας και την προοπτική μας για την ζωή. Νοιώθουμε τη άμεση επιβεβαίωση ή αποδοκιμασία του διπλανού μας σε κάθε δημιουργική μας προσπάθεια.
Η δημοκρατίες θέλουν ενεργούς και συμμετοχικούς πολίτες που να μην φοβούνται. Κλείνουμε την τηλεόραση και ανοίγουμε ένα βιβλίο .Αναζητούμε την ενημέρωση στο διαδίκτυο και ξανοιγόμαστε στους ωκεανούς γνώσεις που μας προσφέρει . Τελικά αν θέλεις να ζεις πρέπει να έχεις κάποιο νόημα. Το καινούργιο χρόνο λοιπόν ας ευχηθούμε μέσα από την ψυχή μας “καλή χρονιά με χαμόγελο και αισιοδοξία”

Τετάρτη, 22 Δεκεμβρίου 2010

Η ΣΙΩΠΗ ΤΩΝ ΑΜΝΩΝ



Το καθεστώς προσπαθεί να υποβιβάσει τους ανθρώπους σε καθαρά εκτελούντες -είναι υποχρεωμένο να το κάνει-, να τους αποκλείει απο τη διεύθυνση των ίδιων τους των δραστηριοτήτων... Αυτό αναφέρει ο Κορνήλιος Καστοριάδης σε μια συνέντευξη του που μπορείτε να βρείτε στο βιβλίο Ακυβέρνητη Κοινωνία . Σήμερα πράγματι οι πολίτες έχουμε γίνει εκτελεστικά όργανα σε ένα σύστημα που χρησιμοποιεί τα μέσα του και μας υποβάλει ,σε λειτουργίες και συνήθειες που δεν ανταποκρίνονται στα θέλω μας . Τα περισσότερα δικαιώματα -προνόμια -επιδόματα που μας αφαιρούν μας δόθηκαν σαν προϊόν 'εξαγοράς” του συστήματος σε αντάλαγμα την σιωπή μας . Για τον λόγο αυτό οι αντιδράσεις μας δεν έχουν την μαζικότητα και δυναμικότητα πρέπει ,αντι να κραυγάζουμε μουρμουρίζουμε, διότι υποσυνείδητα αισθανόμαστε ένοχοι . Τα κοινωνικά δικαιώματα αποτελούν υποχρέωση του συστήματος δυστυχώς όμως με την δική μας συμμετοχή έγιναν προϊόν συναλλαγής. Τις περισσότερες των περιπτώσεων δίνονταν για να εξυπηρετήσουν την πολιτική επιβίωση του συστήματος . Οι κοινωνικές ομάδες με αυτό τον τρόπο αλλοτριώθηκαν έγιναν ένα με το σύστημα απώλεσαν την ιδεολογική τους βάση και το κυριότερο την αυτόνομη ταυτότητά τους.
Σήμερα ακολουθούν το κυρίαρχο ιδεολογικό ρεύμα ,αυτό του νεοφιλελευθερισμού ,τις αρχές του τις συναντάς στην διαλεκτική ακόμη και αυτών που θέλουν να λέγονται προοδευτικοί. Τα οργανωμένα μέλη της κοινωνίας μας έχουν αποδεχτεί τους νόμους του παιγνιδιού και αδυνατούν να διαφοροποιηθούν ώστε να προτείνουν λύσεις που να προέρχονται απο μια άλλη ιδεολογική και πολιτική ταυτότητα .
Σκεφτείτε οτι οι περισσότεροι που βρίσκονται στις ηγεσίες των συνδικαλιστικών κινημάτων αναδείχθηκαν όχι μέσα από αγώνες ούτε προτάσσοντας ιδεολογικές πλατφόρμες αλλά συναλλασσόμενοι με την εκάστοτε εξουσία . Αυτό που αντάλλασσαν ήταν προνόμια-επιδόματα έναντι της σιωπής των αμνών. Συνένοχοι όλοι μας σε αυτή την κυρίαρχη ιδεολογία και κατάσταση οφείλουμε να αρχίσουμε, πρώτα ατομικά, να ανακαλύπτουμε την χαμένη μας ταυτότητα τα θέλω μας και τις κρυμμένες μας ανθρώπινες αξίες. Να αποφασίσουμε να ξυπνήσουμε από τον λήθαργο της καθημερινότητας που μας επιβάλλουν τα Μέσα μαγικής Πληροφόρησης και να αποφασίσουμε οτι για να ζήσουμε θέλουμε τους άλλους (ανθρώπους)και όχι τα άλλα (προϊόντα)

Παρασκευή, 17 Δεκεμβρίου 2010

Άντε, να σας δούμε “Σύντροφοι” πόσο επαναστάτες και πατριώτες είσαστε…

Άντε, να σας δούμε “Σύντροφοι” πόσο επαναστάτες και πατριώτες είσαστε…
Γράφει ο Δευκαλίων
Από το "Στοχασμός-Πολιτική"
  
Έχουμε μιλήσει πολλές φορές για την Παγκόσμια Κρίση Χρέους που ταλανίζει την παγκόσμια οικονομία.
Ας επαναλάβουμε τα βασικά…
Έως το 2008, το σύνολο του Δημόσιου Χρέους των Ανεπτυγμένων κρατών ήταν περίπου το 70 % του συνολικού ΑΕΠ των ανεπτυγμένων κρατών. Μετά την κατάρρευση της Lehman Brothers και την ανάληψη των τραπεζικών χρεών από τα κράτη και τους κρατικούς προϋπολογισμούς, το σύνολο του Δημόσιου Χρέους των Ανεπτυγμένων κρατών εκτινάχθηκε σχεδόν στο 100% του συνολικού ΑΕΠ των ανεπτυγμένων κρατών, ενώ το 2010 αναμένεται το σύνολο του Δημόσιου Χρέους των ανεπτυγμένων κρατών να ξεπεράσει το συνολικό ΑΕΠ των Ανεπτυγμένων κρατών.
Η ανάληψη των τραπεζικών χρεών από τα κράτη και τους κρατικούς προϋπολογισμούς, σηματοδοτεί το τέλος της χρηματοπιστωτικής κρίσης, που όπως έχουμε πει μπορούμε να την θεωρούμε σαν πρώτη φάση της οικονομικής κρίσης και την έναρξη της δεύτερης φάσης της χρηματοπιστωτικής κρίσης, που την ονομάζουμε δημοσιονομική κρίση η κρίση χρέους.
Τι σημαίνει όμως για την παγκόσμια οικονομία να ξεπεράσει το συνολικό δημόσιο χρέος των ανεπτυγμένων κρατών, το συνολικό ΑΕΠ των ανεπτυγμένων κρατών;
Πάρα πολύ απλά. Το ΑΕΠ είναι το χαρτονόμισμα. Στο ΑΕΠ περιλαμβάνονταν μέχρι το 2008 ένα ποσοστό χρέους (το δημόσιο χρέος) και ένα ποσοστό πραγματικής αξίας. Όταν το δημόσιο χρέος ξεπέρασε το ΑΕΠ (δηλαδή ήταν μεγαλύτερο από το 100% του ΑΕΠ), τότε στο χαρτονόμισμα υπήρχε μόνο χρέος. Άρα το χαρτονόμισμά δεν είχε καμία αξία και η διαπίστωση του διεθνούς νέο-φιλελεύθερου ιερατείου ήταν εφιαλτική. Το χαρτονόμισμα δεν είχε πλέον καμία πραγματική αξία είχε μετατραπεί σε τοξικό προϊόν.
Οι λύσεις που μπορούσαν να λειτουργήσουν, ώστε να...
 επανέρθει το δημόσιο χρέος στα προ του 2008 επίπεδα (δηλαδή κάτω από το 100% του ΑΕΠ), για να αποκτήσει το χαρτονόμισμα και πραγματική αξία ήταν οι εξής:
• Να μειωθεί δραστικά το Δημόσιο Χρέος, μέσω αυστηρών δημοσιονομικών προγραμμάτων λιτότητας, που θα μηδένιζαν και θα μετέτρεπαν σε πλεονασματικά τα υφιστάμενα έως σήμερα ελλείμματα των κρατικών προϋπολογισμών.
• Η τόνωση της ανάπτυξης μέσω κρατικών ενισχύσεων, άρα αύξηση του ΑΕΠ.
• Συνδυασμός των δύο ανωτέρω τρόπων.
Εκ των ανωτέρω συνάγεται ότι η αύξηση του ΑΕΠ των ανεπτυγμένων κρατών, είναι βασική παράμετρος για την επίλυση της κρίσης χρέους. Εντελώς ενημερωτικά πρέπει να γνωρίζουμε ότι εάν το ΑΕΠ των ανεπτυγμένων κρατών αυξηθεί σε μία χρονιά πχ το 2010 κατά μέσο όρο 8% τότε επιλύεται η κρίση χρέους. Κατανοούμε όλοι ότι η ετήσια αύξηση του ΑΕΠ της Κίνας, παρ’ από μόνη της δεν επαρκεί, είναι όμως σημαντική για την διαμόρφωση του ΑΕΠ των Ανεπτυγμένων κρατών.
Έχουμε μιλήσει πολλές φορές για την πολιτική της σύσφιγξης που υιοθέτησαν και εφαρμόζουν από την αρχή του 2010 οι νομισματικές αρχές της Κίνας, προκειμένου να ελέγξουν την υπερθέρμανση της οικονομίας και την άνοδο του πληθωρισμού. Ο πληθωρισμός όμως συνέχισε να αυξάνεται κατά 5,1% το Νοέμβριο, ενώ οι σημαντικές πτώσεις των λιανικών πωλήσεων, η ανάπτυξη των εισαγωγών με τον ταχύτερο ρυθμό σε διάστημα έξι μηνών και η ραγδαία αύξηση της προσφοράς χρήματος, δείχνουν ότι η πολιτική της σύσφιγξης αποτυγχάνει. Τι σημαίνει όμως αυτό;
Εφ’ όσον η πολιτική της σύσφιγξής αποτύχει, η κεντρική τράπεζα της Κίνας θα αναγκασθεί να αυξήσει τα επιτόκια. Ήδη κάθε Σαββατοκύριακο που περνάει, η παγκόσμια οικονομία ανασαίνει με ανακούφιση γιατί δεν ανακοινώνεται αύξηση των κινέζικων επιτοκίων. Αύξηση των κινέζικων επιτοκίων σημαίνει αυτόματα μείωση του ρυθμού αύξησης του κινέζικου ΑΕΠ, άρα μείωση του ρυθμού αύξησης του ΑΕΠ των ανεπτυγμένων κρατών, άρα επιδείνωση της διεθνούς κρίσης χρέους.
Τα προαναφερόμενα είναι, σε πάρα πολύ εκλαϊκευμένη και απλή μορφή, αυτά τα οποία αποδέχονται οι έγκριτοι διεθνείς αναλυτές και επενδυτικές τράπεζες, ως τα βασικά στοιχεία που οριοθετούν την παρούσα φάση της οικονομικής κρίσης, η οποία όπως προείπαμε ονομάζεται κρίση χρέους.
Φυσικά τίποτε από αυτά δεν θα ακούσετε στην Ελληνική Βουλή, κατά την πενθήμερη συζήτηση για τον Προϋπολογισμό. Σε αυτήν την συζήτηση, οι Υπουργοί και οι Βουλευτές του Γιώργου Παπανδρέου, θα στιγματίσουν ως υπεύθυνους για την Ελληνική Δημοσιονομική κρίση τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα και γι’ αυτό τους μείωσαν τις αποδοχές.
Άραγε, θα μας πει κάποιος από αυτούς πόσο αυξήθηκε το Ελληνικό Δημόσιο Χρέος από τα χρήματα που έχει δώσει το Ελληνικό Δημόσιο σαν οικονομική ενίσχυση στις Τράπεζες;
Άντε, να σας δούμε «Σύντροφοι» πόσο επαναστάτες και πατριώτες είσαστε…

Πέμπτη, 16 Δεκεμβρίου 2010

Ο ΚΑΘΕ ΛΑΟΣ ΕΧΕΙ ΤΟΥΣ ΗΓΕΤΕΣ ΠΟΥ ΤΟΝ ΑΞΙΖΟΥΝ

Η εποχή μας απαιτεί ηγέτες με όραμα που να το πιστεύουν και να μην το διαμορφώνουν ανάλογα με τις δημοσκοπήσεις . Σήμερα , σε παγκόσμιο επίπεδο ανακαλύπτουμε αρχηγούς κρατών που ήρθαν στην εξουσία χωρίς να αποδείξουν την ηγετική τους ικανότητά . Οι περισσότεροι είναι διαχειριστές και όχι ηγέτες που οδηγούν τους λαούς τους σε μια κατεύθυνση που δεν ανταποκρίνεται  σε ένα όραμα τους. Βλέπουμε αρχηγούς σαν την Μέρκελ που υποθήκευει το μέλλον της Ε.Ε. και τόσων εκατομμυρίων κατοίκων καθυστερώντας να πάρει απόφασεις για να μην δυσαρεστήσει μικρές εθνικές ομάδες. Παραβλέπει βέβαια ότι αυτοί οι κάτοικοι των άλλων ευρωοπαικών χώρων είναι οι καταναλωτές των Γερμανικών προϊόντων και αν σταματήσουν να αγοράζουν η ισχυρή Γερμανία θα αντιμετωπίσει πρόβλημα. Οι σημερινοί αρχηγοί των κρατών δεν ζήσανε τον Β Παγκόσμιο πόλεμο και εκφράζουν την γεννιά που δεν γνώρισε τον πόλεμο και ως εκ τούτου δεν έχει τις εμπειρίες της κακουχίας του πόνου και την μυρωδιά του θανάτου. Αυτό φαίνεται και απο την  συμπεριφορά τους οι περισσότεροι ακολουθούν ανώδυνες πολιτικές ώστε να είναι πάντα αρεστοί με καλή εικόνα ,προσπαθώντας να κερδίσουν πολιτικό χρόνο μεταθέτοντας τα προβλήματα στο μέλλον. Σήμερα η Ευρώπη και ο κόσμος αναζητά ηγέτες που να μην φοβούνται να ματώσουν και να  υποφέρουν για το καλό των λαών τους , που έχουν την ικανότητα και την θέληση θα οδηγήσουν τους λαούς τους σε μονοπάτια δύσβατα αλλά με προορισμό και ελπίδα. Ηγέτες που αδιαφορούν για την προσωρινή τηλεοπτική τους εικόνα αλλά τους ενδιαφέρει η εικόνα τους μέσα στην ιστορία. Ηγέτες με αρχές και αξίες που με τον τρόπο ζωής τους να την περνούν στους πολίτες τους  οχι με παραπλανητικές εικόνες των ΜΜΕ. Στην εποχή μας αυτό είναι δύσκολο διότι είναι μια μεταβατική εποχή για την εξέλιξη της ανθρωπότητας ,στερημένη απο ιδεολογικές βάσεις που να αποτελέσουν το υπόβαθρο για την άσκηση και εφαρμογή πολιτικών . Η μόνη εφαρμοσμένη ιδεολογία στο μεγαλύτερο μέρος του κόσμου είναι αυτή του Καπιταλισμού που κατά την ταπεινή άποψη ,έχει  περισσότερες κοινωνικές αποτυχίες παρά επιτυχίες.,σήμερα που δοκιμάζεται παγκόσμια η εφαρμογή του.  Στα επόμενα χρόνια μέσα απο τις κοινωνικές συγκρούσεις θα προκύψουν καινούργιες  ιδεολογίες που θα αποτελέσουν τις κυρίαρχες θεωρίες της κοινωνίας μας. Ασ ευχηθούμε και ελπίσουμε να μεταβούμε στο επόμενο στάδιο χώρις οποιασδήποτε μορφής πολέμους .

Κυριακή, 12 Δεκεμβρίου 2010

Ελλάδα, η πανάκριβη χώρα

Γκρίζο παραμένει το τοπίο στην αγορά προϊόντων, καθώς οι απανωτές αυξήσεις του ΦΠΑ που πλήττουν το καλάθι της νοικοκυράς, αναδεικνύουν τη χώρα μας σε πρωταθλήτρια της Ευρωζώνης στην ακρίβεια για τον μήνα Οκτώβριο. Η σύγκριση τιμών έγινε βάση του αντίστοιχου μήνα του 2009, από το Ελληνικό Κέντρο Καταναλωτών (ΕΛΚΕΚΑ).
Από τα στοιχεία προκύπτει ότι η Ελλάδα κατέχει σταθερά την πρωτιά στις αυξήσεις, σε πολλά προϊόντα ευρείας κατανάλωσης και υπηρεσίες.
Συγκεκριμένα:
Η Ελλάδα πρώτη στον πληθωρισμό με 5,2% όταν ο μέσος όρος της Ε.Ε είναι 1,9%.
Η Ελλάδα πρώτη στην ένδυση με αύξηση 2,6% όταν ο μέσος όρος της Ε.Ε είναι 0,2%.
Η Ελλάδα πρώτη στα καύσιμα με αύξηση 37,9% , όταν ο μέσος όρος της Ε.Ε είναι 11,9%.
Η Ελλάδα πρώτη στα αυτοκίνητα με αύξηση 10,3% ,όταν ο μέσος όρος της ΕΕ είναι 0,7%.
Η Ελλάδα πρώτη στις οδικές μεταφορές επιβατών με αύξηση 17,3% όταν ο μέσος όρος της ΕΕ είναι 3,3%.
Η Ελλάδα πρώτη στις καφετέριες και ξενοδοχεία με αύξηση 3,3% ,όταν ο μέσος όρος της ΕΕ είναι 1,5%.
Η Ελλάδα πρώτη στο καπνό με αύξηση 18,7% ,όταν ο μέσος όρος της ΕΕ είναι 4,9%.
Η Ελλάδα πρώτη στη ζάχαρη, μέλι, ζαχαρώδη με αύξηση 2,8 % όταν ο Μ.Ο της ΕΕ είναι -0,2%.
Η Ελλάδα πρώτη στις ηλεκτρικές συσκευές με αύξηση 2,7 % όταν ο μέσος όρος της ΕΕ είναι 0,5%.
Η Ελλάδα πρώτη στην μπύρα με αύξηση 13,7 % όταν ο μέσος όρος της ΕΕ είναι 0,9%.
Η Ελλάδα πρώτη στις ασφάλειες μεταφορών με αύξηση 12,4 % όταν ο μέσος όρος της ΕΕ είναι 3,7%.

News247.gr


Διαβάστε περισσότερα: http://like-spot.blogspot.com/2010/12/blog-post_5352.html#ixzz17vBWk2V8

Πέμπτη, 9 Δεκεμβρίου 2010

Η Κοινωνία μας χάνει τα αντανακλαστικά της

Έξαρση της κατάθλιψης, λόγω της οικονομική κρίσης, καταγράφει έρευνα που εκπονείται από την Εταιρεία Κοινωνικής Ψυχιατρικής... 

Η Κοινωνία μας χάνει τα αντανακλαστικά της γιατί εμείς οι πολίτες δεν έχουν την δύναμη αλλά και την γνώση να αντιμετωπίσουν την νέα πραγματικότητα . Ζούμε σε μια στείρα από ιδέες και δημιουργικότητα κοινωνία , μια κοινωνία που το κυρίαρχο μοντέλο της είναι του κρατικού προστατευτισμού . Μια κοινωνία με φοβικούς πολίτες ως προς το νέο και το καινοτόμο ,έντονα ρατσιστική που κρύβεται πίσω από εθνικιστικές κορώνες τις οποίες  χρησιμοποιεί για να καλύψει την ανεπάρκεια της σε παραγόμενα εθνικά αγαθά και προϊόντα. Έγινε παραποίηση της ύπαρξής μας και της ταυτότητας μας διότι εμείς ένας λαός υπερήφανος ευέλικτος και δημιουργικός που   αναστηθήκαμε  μέσα απο δύο παγκόσμιους πολέμους και μια Δικτατορία καταντήσαμε σε έναν λαό καταθλιπτικό .Δεν μας τροφοδοτεί  με θετική ενέργεια η χώρας που περιβάλλεται απο θάλασσα λούζεται απο ήλιο την διαπερνούν αέρινα ποτάμια που έρχονται από τον μακρινό Bορρά με  όρη και  πεδιάδες που εξαλλάσσονται αρμονικά . Ο πολίτης που μεγαλώνει  σε ένα τέτοιο φυσικό περιβάλλον όπου τα στοιχεία της φύσης βρίσκονται σε μια αρμονική εναλλαγή και συνύπαρξη δεν μπορεί παρά να αποκτήσει ελεύθερη και δημιουργική σκέψη. Δυστυχώς έχουμε εμποτιστεί με μια νοοτροπία του προστατευτισμού που συμφέρει μια ολιγαρχία η οποία  μπορεί να ελέγχει την χώρα προς όφελός της προσφέροντας στην πλειονότητα των Ελλήνων τα ελάχιστα ,όπως μια θέση στο δημόσιο έστω και με stage .Όταν το σύνολο της χώρας απαρνιέται του δικαιώματος της ενεργούς συμμετοχής στην διοίκηση ,επειδή χρειάζεται να συγκρουστεί και  χάσει τα ελάχιστα δικαιώματα που έχει. Σήμερα πρέπει να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα θαρραλέα χωρίς τον φόβο της απώλειας διότι αν δεν αντιδράσουμε θα τα χάσουμε ούτος η άλλως. Να κλείσουμε τα αυτιά στις κακές ειδήσεις που αποτελούν το κυρίαρχο στοιχείο στα  μέσα ενημέρωσης και να αποφασίσουμε να παλέψουμε διεκδικώντας το μεγαλύτερο μερίδιο στην νέα κατανομή του πλούτου που γίνεται ή θα γίνει παγκόσμια .Αυτό όμως απαιτεί να ξυπνήσουμε από τον λήθαργο που έχουμε περιπέσει λόγω των φόβων και της ανασφάλειας μας και να πιστέψουμε στην δύναμή μας. Γιατί  Μπορούμε και εμείς καλύτερα.

Τρίτη, 7 Δεκεμβρίου 2010

Καπετάνιοι της μοιρας μας και της ψυχής μας

Παρακολουθώντας χθες τις εκδηλώσεις μνήμης για τον θάνατο του μικρού Αλέξη διαπίστωσα ότι το ίδιο το γεγονός δεν μας προβληματίζει , μπήκε και αυτό  στην ανωνυμία των καθημερινών σχεδόν εκδηλώσεων βίας που παρακολουθούμε απο τα μέσα ενημέρωσης..
Το γεγονός υποβαθμίστηκε  από την εικόνα καμένων κάδων και καταστροφών και ελάχιστα ή έως και καθόλου  δεν αποτέλεσε αφορμή για συζητήσεις και προβληματισμούς των αιτιών που οδήγησαν στον θάνατο ενός μικρού παιδιού και στην βία των ημερών. Θα μπορούσε να αναλυθεί το γεγονός από πολλές πλευρές και να αποτελέσει σημείο αναφοράς και προβληματισμού αντί να χάσει την σημασία  του μέσα από τις εικόνες των καταστροφών που το συνοδεύουν.
Σήμερα  οι πολίτες βλέπουμε να μειώνεται το κοινωνικό κράτος ,καλούμαστε σε ξαφνικές περικοπές στην προσωπική μας ζωή και ολα αυτά για να διαφυλαχθούν τα κέρδη ορισμένων και να ικανοποιηθεί η απληστία των πολλών. Χρειαζόμαστε νέα εργαλεία και ιδέες ,κοινωνική οργάνωση για να μπορέσουμε να ανασυνταχθούμε και να αντιμετωπίσουμε , την νέα πραγματικότητα . Σε αντίθετη περίπτωση θα αποτελέσουμε αγέλες που οδηγούνται σε σφαγή (βλέπε πολέμους φτώχεια κλπ) . Για τον λόγο , γεγονότα όπως αυτό του θανάτου του νέου ανθρώπου ,πρέπει να δημιουργούν σε εμάς τους πολλούς ανάγκες εγρήγορσης περισυλλογής  κοινωνικής ομαδοποίησης και συνέργειας και να μην αποτυπώνονται στην μνήμη μας με τις εικόνες  καμένων κάδων ή καταστροφών όπως θέλουν να μας τα παρουσιάσουν . Αν τα αντιλαμβανόμαστε ,με αυτό τον τρόπο τέτοια γεγονότα,αδειάζουμε και απαξιώνουμε την ύπαρξή μας  χάνουμε  δε την δύναμη  να σκεφτόμαστε ,να προτείνουμε ,να αγωνιστούμε και να διεκδικήσουμε αιτήματα για την βελτίωση της ζωής μας. 
Αυτή η ημέρα έπρεπε να είναι ημέρα μνήμης που να συνοδεύεται απο συζητήσεις  , με ανταλλαγές ιδεών και προτάσεις ,μέσα απο τις οποίες θα αποκτούσαμε νέες ικανότητες για να αντιμετωπίσουμε την κρίση σαν πολίτες  και όχι σαν όχλος. Έτσι θα τιμούσαμε  καλύτερα τον  Αλέξη ο δε θάνατός του θα αποτελέσει σημείο ανφοράς και μνήμης.    

Κυριακή, 5 Δεκεμβρίου 2010

Μικρή Κλίμακα ίσον Φοροδιαφυγή

 

Το δημοσιονομικό έλλειμα της Ελλάδας, λένε πολλοί, δεν οφείλεται στις υψηλές δαπάνες του δημοσίου, αλλά στα χαμηλά φορολογικά έσοδα, ιδιαίτερα δε στα χαμηλά έσοδα από το φόρο εισοδήματος. Επικαλούνται τη σύγκριση με τις άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης, που πράγματι δείχνει οτι οι δημόσιες δαπάνες ως ποσοστό του ΑΕΠ είναι στην Ελλάδα κοντά στο μέσο όρο της ΕΕ, το ίδιο και οι έμμεσοι φόροι, αλλά υστερούν κατά πολύ οι άμεσοι φόροι.


Μπορεί όμως να αυξηθεί ο φόρος εισοδήματος και να φτάσει σε Ευρωπαϊκά επίπεδα; Πολύ δύσκολα, νομίζω. Το εμπόδιο δεν έγκειται τόσο στην ανεπάρκεια των ελέγχων, αλλά στη σύνθεση των εισοδημάτων, που διαφέρει ριζικά από τις περισσότερες χώρες της ΕΕ και του ΟΟΣΑ. Έχουμε εξαιρετικά ψηλό ποσοστό αυτοαπασχολούμενων και μικροεπιχειρηματιών. Τα εισοδήματα αυτών είναι πολύ δύσκολο να καταγραφούν από τις φορολογικές αρχές, με αποτέλεσμα σε όλο σχεδόν τον κόσμο, η φοροδιαφυγή τους να είναι πολύ υψηλή.


Στις ΗΠΑ, όπου οι φορολογικές αρχές θεωρούνται καλά οργανωμένες και άτεγκτες, φοροδιαφεύγει το 57% των εισοδημάτων από την αυτοαπασχόληση σε μη αγροτικές δραστηριότητες.  Η φοροδιαφυγή στο αγροτικό εισόδημα φτάνει το 72%. Ενώ τα αντίστοιχα ποσοστά στους μισθούς είναι  4% και στα κέρδη εταιριών (corporation income) 17%.


Αυτή η διαπίστωση έχει μεγάλη πολιτική σημασία, αλλά δεν βολεύει όσους υπερασπίζονται το σημερινό επίπεδο των δημόσιων δαπανών. Γιατί, αν η χαμηλή απόδοση των άμεσων φόρων οφείλεται σε διαρθρωτικούς παράγοντες, ποια πρέπει να είναι η απάντηση;


Να ενισχύσει το κράτος τους μεγάλους εργοδότες κυνηγώντας τους μικρούς και τους αυτοαπασχολούμενους; Δύσκολα θα βρεις αριστερό ή κεντροαριστερό να υποστηρίξει κάτι τέτοιο.


Να βασιστεί μόνο σε έμμεσους φόρους; Θεωρούνται, και είναι, κοινωνικά άδικοι – αν και στην Ελλάδα είναι πιο δίκαιοι από τους άμεσους, που τους πληρώνουν πολύ λίγοι.


Αν δεν αλλάξει η διάρθρωση των εισοδημάτων (που δεν φαίνεται να αλλάζει), τα δημοσιονομικά της Ελλάδας θα πρέπει υποχρεωτικά να ισορροπήσουν σε χαμηλότερο μερίδιο του ΑΕΠ από ότι στις χώρες όπου κυριαρχεί η μεγάλη επιχείρηση


απο το http://aristosd.posterous.com/35395886

Πέμπτη, 2 Δεκεμβρίου 2010

Η απληστία δημιουργει πολιτικοοικονομικά τσουνάμι

 
Ποιος θυμάται την χρηματιστηριακή κρίση του 1999
...Στην Ελλάδα το καλοκαίρι του 1999 πολλοί Έλληνες ασχολούνταν με το χρηματιστήριο. Ακόμη και σε μικρά χωριά υπήρχαν ΕΛΔΕ (γραφεία αγοράς και πώλησης μετοχών) και πολλές μικρές εταιρίες εισήχθησαν στο Χρηματιστήριο. Οι ενεργοί κωδικοί επενδυτών στο ΧΑΑ έφτασαν το 1,5 εκατ. περίπου, όταν οι Έλληνες εργαζόμενοι υπολογίζονται σε περίπου 4,5 εκατ. Με τον γενικό δείκτη να καταρρίπτει καθημερινά κάθε ρεκόρ, πολλοί Έλληνες πίστεψαν ότι έλυσαν το οικονομικό πρόβλημα της ζωής τους. Η πτώση ξεκίνησε στις 23 Σεπτεμβρίου και συνεχίστηκε για αρκετά χρόνια εξανεμίζοντας την αξία των μετοχών. Πολλές από τις μετοχές που είχαν εισαχθεί στο Χρηματιστήριο αποδείχτηκαν «φούσκες», δηλαδή άνευ αντικρίσματος μετοχές με εταιρίες χωρίς έργο αλλά μόνο σκοπό την ελκυστική εικόνα στο χρηματιστήριο. ...(απο την wikipedia)
Πίσω από αυτή την φρενίτιδα υπήρχε ένα μόνο συναίσθημα αυτό της απληστίας . Δυστυχώς το φαινόμενο αυτό μελετήθηκε μόνο ως προς την ύπαρξη υπόπτων συναλλαγών και όχι από την κοινωνιολογική του πλευρά . Λίγο ακούσαμε ή διαβάσαμε για το τι οδήγησε έναν συνταξιούχο να επενδύσει τις λιγοστές του οικονομίες σε έναν υποτιθέμενο αριθμητικό κέρδος, ενώ ακούσαμε πάρα πολλά για το '' σκάνδαλο'' του χρηματιστηρίου .Τελικά  ήταν σκάνδαλο αφού δεν  αφού δεν βρέθηκε κανείς ένοχος. Η κοινωνική απληστία δεν θεραπεύτηκε αφού δεν αναδείχθηκε ως κοινό κακό και με το καιρό συνέχισε να μολύνει τους πολίτες που συνεχίζουν να  κερδοσκοπούν παγκόσμια πλέον, χρησιμοποιώντας  νέα προιόντα πχ cds κλπ μη γνωρίζοντας οτι και αυτή την φορά είναι  υποχείρια λίγων κερδοσκόπων  σε παγκόσμιο πλέον επίπεδο.
Την ώρα που ένας απλός πολίτης ,από το σπίτι του  καταφέρνει να διπλασιάσει προσωρινά το κεφάλαιό του κάποιος αλλός χάνει τον μισθό του ή το σπίτι του αλλού. 
Το τσουνάμι της κερδοσκοπίας που οι απλοί πολίτες δημιουργούν παρασέρνει πρώτα τους ίδιους . Το βλέπουμε με  τις συνεχείς μειώσεις αποδοχών την μείωση του κοινωνικού κράτους το χάσιμο των κατοικιών.
Οι ηλεκτρονικές χρηματιστηριακές αγοροπωλησίες δημιουργούν πολιτικοοικονομικά  τσουνάμι διότι κατασκευάζουν οικονομικές φούσκες σε παγκόσμιο πλέον επίπεδο.

Τετάρτη, 24 Νοεμβρίου 2010

ΔΕΝ ΠΕΡΝΑΕΙ Η ΚΡΙΣΗ ΑΝ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΜΕ ΝΑ ΚΟΙΜΟΜΑΣΤΕ ΑΡΝΟΥΜΕΝΟΙ ΝΑ ΑΝΤΙΚΡΥΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ




Είναι γενική διαπίστωση ότι το πολιτικό σύστημα και κατ΄επέκταση εμείς οι Έλληνες δεν θέλουμε να αντιληφθούμε την σοβαρότητα της κατάστασης της χώρας μας . Έτσι συνεχίζουμε να ζούμε σε μια παθητικότητα που  θα μας οδηγήσει σε μια ομαδική κατάθλιψη , αν δεν έχουμε ήδη περιέλθει. Το πολιτικό σύστημα συνεχίζει να ασκεί την εξουσία , εκτός εξαιρέσεων, με την παλιά συνταγή του μεταθέτω την λύση σε ένα πρόβλημα στο μέλλον, έχω άπειρα χρήματα τα οποία διαθέτω στους φίλους και κολλητούς  μου ,τους οποίους επιλέγω και για συνεργάτες αντί τους χρήσιμους και αποτελεσματικούς. Μπορεί οι πολιτικοί μας ,να δείχνουν ότι έχουν αντιληφθεί την κρισιμότητα της κατάστασης αλλά στην πραγματικότητα προσπαθούν να βολέψουν τους στρατούς τους ώστε να επιβιώσουν πολιτικά ασχέτως αν ή χώρα βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού. Κοιτάξτε τους στην τηλεόραση πολύ λίγοι γίνονται δυσάρεστοι λέγοντας την αλήθεια οι περισσότεροι προσπαθούν να ωραιοποιήσουν την κατάσταση λες και απευθύνονται σε ηλίθιους. Από την άλλη έχουμε μια δημόσια διοίκηση η οποία την ώρα που διαμαρτύρεται για την μείωση των αποδοχών της ,συνεχίζει να λειτουργεί  αναποτελεσματικά .  Ο δημόσιος υπάλληλος που δεν διεκπεραιώνει γρήγορα  αποτελεσματικά και έξυπνα τις καθημερινές του υποθέσεις δεν δικαιούται να διαμαρτύρεται για την μείωση των αποδοχών του. Από την άλλη υπάρχει και η συνομοταξία των συνδικαλιστών που σε αυτή την κρίσιμη κατάσταση δεν προτείνουν εναλλακτικές και έξυπνες προτάσεις που μπορούν να γίνουν εθνικές πολιτικές και δεν ενθαρρύνουν τα μέλη τους αλλά βολεμένοι πίσω από τα προνόμια τους δεν διαφοροποιούνται και αρκούνται σε κλασικές αρνήσεις και μεταθέσεις των προβλημάτων στους κακούς πολιτικούς. Βέβαια υπάρχει και ένα ιδιωτικό κεφάλαιο που από την μια διαμαρτύρεται για το κακό κράτος άλλα από την  άλλη είχε βολευτεί με αυτό το σύστημα που μπορούσε να φοροδιαφεύγει και να αυξάνει τις πωλήσεις του μέσα από την πλασματική  καταναλωτική μας δύναμη. Το ιδιωτικό  κεφάλαιο στην χώρα μας μονίμως συναλλάσσεται με το κράτος .Υπάρχει βέβαια και μια κατηγορία Ελλήνων που σε ποσοστό αγγίζει το 13% οι λεγόμενοι γνωστοί άγνωστοι ,διότι είναι γνωστοί στο σύστημα όταν πρόκειται για εργασία αλλά  άγνωστοι όταν πρόκειται για την αναγνώριση και ανταμοιβή τους. Αυτοί πρέπει αναδειχθούν  σε  σύγχρονους κοινωνικούς  ήρωες και να αποτελέσουν τα θετικά αντισώματα της κοινωνίας .  Αν δεν ξυπνήσουμε από το λήθαργο μας και συνεχίσουμε να ζούμε στο όνειρο μας επειδή φοβόμαστε  τον εφιάλτη της πραγματικότητας τότε το ξύπνημα θα είναι βίαιο και η χώρα θα οδηγηθεί σε κταστροφή . Η Ελλάδα βίωσε  χειρότερες καταστάσεις  στο παρελθόν επιβίωσε όμως και αναπτύχθηκε. Μπορούμε λοιπόν και εμείς καλύτερα .

Κυριακή, 21 Νοεμβρίου 2010

ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΠΟΥ ΝΑ ΙΚΑΝΟΠΟΙΕΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ ΚΑΙ ΑΣ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΝΑ ΠΑΙΔΕΥΟΝΤΑΙ

Απο http://piazzadelpopolo.blogspot.com/2010/11/blog-post_20.html

Η Θράκη αποκτά το πρώτο βυζαντινό μουσείο της

20/11/10




Σε μιά εποχή κρίσης αντί να δούμε αν τα μουσεία μας ανταποκρίνονται στον σκοπό τους και αν προσφέρουν την δυνατότητα στους επισκέπτες να περιηγηθούν σε ιστορικούς χρόνους (πολλά μουσεία δεν λειτουργούν συνέχεια), δημιουργούμε καινούργιες μαύρες οικονομικές τρύπες.
Ερωτήματα
1. Γιατί 15 χρόνια δεν έχει ολοκληρωθεί
2. Μετά από 15 χρόνια δεν είναι έτοιμος ο φάκελλος του έργου κατά τα λεγόμενα των ειδικών «Προσπαθούμε να εντάξουμε στο ΕΣΠΑ τη Για την ένταξη του έργου απαιτείται η μελέτη ωρίμανσης του
3. Έχουν προβλεφτεί κονδύλια για την λειτουργία του
4. Γιατί δεν γίνεται Καλλικράτης και στα μουσεία ώστε να ενισχυθούν υπάρχοντα Μουσεία με νέα τμήματα
5. Η κατασκευή αυτού του Μουσείου εντάσσεται σε ένα γενικότερο αναπτυξιακό πρόγραμμα μέσα από το οποίο θα αυξηθεί η προσελκυσημότητα στην περιοχή
6. Έχουν προβλεφθεί άλλες παράλληλες δράσεις
7. Έχει γίνει πρόβλεψη για την εκμετάλλευση του μουσείου και με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια
Για να μην συνεχίσω προβλέπω ότι τίποτε από τα παραπάνω δεν έχει γίνει απλώς κάποιοι συνεχίζουν να υποθηκεύουν το Μέλλον της χώρας σχεδιάζοντας με γνώμονα το προσωρινό τους όφελος και όχι το γενικό καλό
Σήμερα το κάθε Ευρώ που επενδύετε πρέπει έχει το μεγαλύτερο αντισταθμιστικό όφελος για το κοινωνικό σύνολο και όχι για μικρές ομάδες πληθυσμού.

Σάββατο, 20 Νοεμβρίου 2010

Ο ΧΟΡΟΣ ΚΑΛΑ ΚΡΑΤΑ

ΞΑΦΝΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΓΙΑ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΔΗΜΟΣΙΟΥΣ ΦΟΡΕΙΣ...

Ρεπορτάζ : Ζώης Τσώλης
(από το Βήμα της Κυριακής)
Σε "αιφνίδιο θάνατο» θα οδηγηθούν το 2011 εκατοντάδες φορείς του Δημοσίου- Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου που λειτουργούν ως «δορυφόροι» σε υπουργεία, περιφέρειες και δήμους-, καθώς ο προϋπολογισμός έκλεισε χωρίς να...
προβλέπει την καταβολή εγγυήσεων για τη δανειοδότησή τους από τις τράπεζες.

more http://fimotro.blogspot.com/2010/11/blog-post_9998.html

Παρασκευή, 19 Νοεμβρίου 2010

Οι σύγχρονες βιομηχανίες είναι οι τράπεζες;


Η Κυριότερη αιτία της κρίσης αποτελεί η αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου στον κόσμο μας. Δεν παράγουμε πλέον προϊόντα για να κερδίζουμε χρήματα αλλά τα προϊόντα έγιναν το μέσο για να αποκτούμε χρήματα. Όταν η σόγια ή το πετρέλαιο αποτελούν χρηματιστηριακό προϊόν η τιμή τους δεν διαμορφώνεται απο την πραγματική ζήτηση-προσφορά αλλά από την χρηματιστηριακή ζήτηση-προσφορά . Η τιμή του προϊόντος διαμορφώνεται   στα χρηματιστήρια. . Οι σύγχρονες βιομηχανίες είναι οι τράπεζες διότι αυτές παράγουν το "παραγματικό" προϊόν το χρήμα. Πίσω από αυτό το μοντέλο βρίσκεται η απληστία μας για κέρδη χωρίς όρια  που συμπαρασέρνει απκόμη και τον απλό πολίτη ,άσχετα αν τελικά οφελείτε μια μικρή μειοψηφία. Αυτό δημιουργεί τραπεζικά προιόντα μεγάλης επισφάλειας διότι δεν βασίζονται σε πραγματικές παραγωγές. Η τελευταία κρίση όχι μόνο δεν άλλαξε τις αιτίες που την προκαλέσανε αλλά ενίσχυσε την θέση των τραπεζών και των μεθόδων τους. Τώρα το σύστημα έχει σταφεί στην μεσαία τάξη που αυτό δημιούργησε και σε αυτήν βασίζεται και ζητά να μειώσει δραστικά τα εισοδήματά της ,μέσω της φορολογίας ή της μείωσης των κοινωνικών παροχών, ώστε να εξασφαλίσουν ή και να αυξήσουν τα κέρδη τους μια μειοψηφία ατόμων . 
Το ερώτητα είναι αν εξαντληθούν  τα αποθέματα που θα δημιουργηθούν  από την μείωση των κοινωνικών παροχών και των εισοδημάτων της μεσαίας τάξης προς τα που θα στραφούν για να διατηρήσουν τα υπερκέρδη τους ;

Πέμπτη, 18 Νοεμβρίου 2010

Επί θύραις επισιτιστική κρίση - Καιρός να επιστρέψουν στα χωράφια οι έλληνες γεωργοί με άλλους όρους και στόχους;

Επί θύραις επισιτιστική κρίση
Το 2050 ο παγκόσμιος πληθυσμός θα έχει φτάσει τα 9 δισ. άτομα, ενώ η γεωργία για να θρέψει τον τεράστιο αυτό πληθυσμό θα πρέπει να αυξήσει την παραγωγή της κατά 70%
"Η" 18/11 ΗΜΕΡΗΣΙΑ

Το μεγαλύτερο στοίχημα για τις δεκαετίες που έρχονται αποτελεί σύμφωνα με τους ειδικούς επιστήμονες η κάλυψη των διατροφικών αναγκών του πλανήτη. Μάλιστα, όπως υποστηρίζουν, σε ένα περιβάλλον με ολοένα και πιο περιορισμένους φυσικούς πόρους και σε έναν ταχύτατα αυξανόμενο πληθυσμό το κλειδί της επιτυχίας κρύβεται πίσω από τη λέξη η «αγροβιωσιμότητα».

Διάσκεψη
Το θέμα αυτό βρέθηκε στο επίκεντρο της πρόσφατης διεθνούς διάσκεψης «Agricultu-rability» που διοργανώθηκε στη Ρώμη από την εταιρεία αγροχημικών BASF και το ιταλικό ερευνητικό ίδρυμα Nomisma.
Όπως τονίστηκε στη διάσκεψη, το 2050 ο παγκόσμιος πληθυσμός θα έχει φτάσει τα 9 δισ. άτομα, ενώ η γεωργία για να θρέψει τον τεράστιο αυτό πληθυσμό θα πρέπει να αυξήσει την παραγωγή της κατά 70%, σε έναν κόσμο όπου οι φυσικοί πόροι θα σπανίζουν όλο και πιο πολύ. Μοναδική απάντηση στο? αδιέξοδο αυτό -σύμφωνα με τα όσα υποστήριξαν οι ειδικοί- να «παράγουμε περισσότερα χρησιμοποιώντας λιγότερα» και αυτό -όπως σημείωσαν-μπορεί να επιτευχθεί μέσα από τις νέες τεχνολογίες προκειμένου να επιτυγχάνεται η αποτελεσματικότερη χρήση του νερού, αύξηση της απόδοσης και της ανθεκτικότητας των καλλιεργειών και διαφύλαξη της ποικιλομορφίας.
Χαρακτηριστικά επισημάνθηκε ότι σήμερα για την παραγωγή 1 κιλού βόειου κρέατος χρειάζονται κατά μέσο όρο 7 κιλά δημητριακών, ενώ για την παραγωγή 1 κιλού χοιρινού χρειάζονται 4 κιλά δημητριακών και για 1 κιλό κοτόπουλου 2 κιλά. Τεράστια είναι και η κατανάλωση νερού. Υπολογίζεται ότι για ένα κιλό μοσχαρίσιου κρέατος χρησιμοποιούνται 16.000 λίτρα νερού, 2.200 λίτρα για ένα χάμπουργκερ και 140 λίτρα για ένα φλιτζάνι καφέ!
Απελευθέρωση Ειδική αναφορά έγινε και στην Ευρώπη, η παραγωγή της οποίας γίνεται όλο και πιο ευάλωτη λόγω της απελευθέρωσης των αγορών.
Ενόψει και της δημοσιονομικής δυσπραγίας των τελευταίων ετών, η καινοτομία αποτελεί μία διέξοδο για την ενίσχυση της ευρωπαϊκής παραγωγής, με γνώμονα κοινωνικές, οικονομικές και περιβαλλοντικές παραμέτρους.